II SA/Kr 1264/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym z wniosku R.S. i S.S. z dnia 22 stycznia 2009 r. o umorzenie postępowania sądowego ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 1999 r. Nr [....] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu postanawia: umorzyć postępowanie sądowe W dniu 24 lutego 1999 r. skarżący S.S. i J.S. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 1999 r. Nr [....] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 10.11.1998 r. Po wniesieniu skargi, a w przed jej rozpoznaniem zmarł J.S. i następcami prawnymi po zmarłym są: S.S. , R.S. i S.S. Pismami z dnia 21 stycznia 2009 r. R.S. i S.S. cofnęli wniesioną skargę i zgodnie wnieśli o umorzenie postępowania sądowego. Na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 r. Sąd stwierdził, że zawiadomienie o terminie rozprawy nie zostało doręczone D.K. i zobowiązał skarżących do podania Sądowi aktualnego adresu zamieszkania D.K. w terminie 14 dni pod rygorem zawieszenia postępowania. Zachowując 14-dniowy termin skarżący R.S. wskazał adres zamieszkania D.K. Sąd również zwrócił się do Centralnego Bura Adresowego w Warszawie o podanie adresu zamieszkania D.K. i organ ten taki adres wskazał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W dniu 24 lutego 1999 r. skarżący S.S. i J.S. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 1999 r. Pismami z dnia [....] stycznia 2009 r. skarżący R.S. i S.S. cofnęli skargę. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu, poza przypadkiem, gdy zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Sygn. akt II SA/Kr 1264/08 Oznacza to, że w przypadku złożenia przez stronę skarżącą wniosku o cofnięcie skargi, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy uznanie cofnięcia skargi za skuteczne nie spowodowałoby bądź to obejścia prawa bądź utrzymania w mocy postanowienia zawierającego przynajmniej jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nie zawiera żadnej z wad wymienionych art. 156 § 1 k.p.a. Postanowienie to zostało wydane przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ administracyjny, na podstawie obowiązujących w dacie jego wydania przepisów, nie dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej innym aktem administracyjnym, zostało prawidłowo skierowane do stron postępowania, było wykonalne w dniu jego wydania, nie wywołało czynu zagrożonego karą w razie jego wykonania i nie zawierało wady powodującej jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a.). Nie zachodzą również inne przesłanki uniemożliwiające uznanie cofnięcia skargi za skuteczne. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w tej sprawie cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu. Taka zaś sytuacja oznacza, że bezprzedmiotowym stało się również samo postępowanie sądowe, co z kolei nakłada obowiązek umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może - poza zakresem wyznaczonym art. 60 P.p.s.a. - prowadzić dalszej kontroli i oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponieważ w tej sprawie nie ma podstaw do merytorycznej kontroli zaskarżonego postanowienia, tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie odniósł się do zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.