II SA/Kr 1268/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Grażyna Firek (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2006 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 31 grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości postanawia: odrzucić skargę II SA/Kr 1268/03 UZASADNIENIE W piśmie z dnia [...] lipca 2003 r. skarżący S. P. sprecyzował, że skarga wniesiona w dniu [...] maja 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie dotyczy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2002 r. znak [...]. Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U.Nr 153 poz. 1270 ze zm./ Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Stosownie do treści art. 52 §1 i 2 cyt. ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 58 §1 pkt 6 cyt. ustawy sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze przytoczone wyżej zasady wobec złożenia przez skarżącego skargi od decyzji organu I instancji, co w świetle treści cyt. przepisu art. 52 §2 ustawy jest niedopuszczalne Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.