II SA/Kr 1270/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. sprawy ze skargi E. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala. wyroku z dnia 1 marca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] nałożył na E.W. grzywnę w wysokości 60302,50 zł (słownie: sześćdziesiąt tysięcy trzysta dwa złote pięćdziesiąt groszy) w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym; 2. obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie w/w postanowienia w wysokości 68 zł. Jednocześnie wezwał zobowiązanego do: uiszczenia nałożonej grzywny wraz z opłatą za wydanie w/w postanowienia tj. łącznej kwoty 60370,50 zł (słownie: sześćdziesiąt tysięcy trzysta siedemdziesiąt złotych pięćdziesiąt groszy) w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia na rachunek Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w G. ; z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia w/w kwota zostanie ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, wykonania, w terminie 30 dni, obowiązku określonego w tytule wykonawczym; z pouczeniem, że w przypadku niewykonania obowiązku orzeczone zostanie wykonanie zastępcze na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego. W uzasadnieniu wskazano, że organ wydał postanowienie z dnia 17 marca 2011 r. w związku z tym, iż wynikający z ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2001r., znak: [...] obowiązek rozbiórki położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w G. będącego w budowie budynku, nie został dobrowolnie wykonany przez zobowiązanego E.W. . Od powyższego postanowienia PINB w G. z dnia 17 marca 2011 r. odwołanie wniósł E.W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg wydarzeń w sprawie, wskazując, że obowiązek rozbiórki, położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w G. , będącego w budowie budynku o wymiarach w rzucie 11,20 m x 6,04 m z wiatrołapem o wymiarach 2,54 m x 3,20 m składającego się z następujących elementów: fundamentów, ścian, konstrukcji dachu, 13 słupów betonowych o średnicy 20 cm, tarasu, schodów, wynikał z ostatecznej decyzji WINB w K. z dnia 7 lutego 2001 r. znak: [...], którą organ ten, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji PINB w G. z dnia [...] grudnia 2000 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozstrzygnięcia i w tym zakresie orzekł na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, pz. 1126) o nakazaniu inwestorowi – J.W. , zamieszkałej w G. przy ul. [...] rozbiórkę położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w G. , będącego w budowie budynku o wymiarach w rzucie 11,20 m x 6,04 m z wiatrołapem o wymiarach 2.54 mx 3,20m składającego się z następujących elementów: fundamentów, ścian, konstrukcji dachu, 13 słupów betonowych o średnicy 20 cm, tarasu, schodów i uporządkowanie terenu po rozbiórce, oraz zawiadomienie organu pierwszej instancji (PINB w G. ) o wykonaniu powyższego obowiązku w terminie siedmiu dni od zakończenia robót. Wyrokiem z dnia 23 marca 2005 r. sygn. akt: II SA/Kr 732/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J.W. na w/w decyzję WINB w K. Następnie wobec niewykonania przez J.W. dobrowolnie w/w obowiązku rozbiórki, wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, na podstawie wystawionego przez PINB w G. w dniu 24 września 2007 r. tytułu wykonawczego o nr: [...]. W dniu 24 stycznia 2008 r. zobowiązana J.W. zmarła. Spadek po niej na podstawie ustawy nabył w całości syn – E.W , co zostało stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w G. Wydział I Cywilny z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt: [...]. W dalszej kolejności podczas kontroli przeprowadzonej przez PINB w G. w dniu 5 maja 2010 r. stwierdzono, że budynek będący przedmiotem decyzji WINB w K. z dnia [...] lutego 2001 r., znak [...] nie został rozebrany. Wobec powyższego, PINB w G. pismem z dnia 12 maja 2010 r., znak: [...] wystosował do E.W. upomnienie, wzywające go do wykonania obowiązku rozbiórki wynikającego z w/w decyzji WINB w K. E.W. nie wykonał dobrowolnie obowiązku, co spowodowało wystawienie przez PINB w G. wobec wyżej wymienionego w dniu 30 czerwca 2010 r. tytułu wykonawczego znak: [...] -stosownie do przepisu art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej: upea) - celem kontynuowania postępowania egzekucyjnego wszczętego w przedmiotowej sprawie wobec J.W. . Następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] organ egzekucyjny (PINB w G. ), zastosował wobec zobowiązanego E.W. środek egzekucyjny, nakładając na niego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 66.258,50 zł. Zobowiązany wniósł zażalenie w wyniku, którego WINB w K. postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] uchylił skarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu WINB w K. wskazał, iż w/w postanowienie PINB w G. wydane zostało przedwcześnie, gdyż organ egzekucyjny zastosował wobec E.W. środek egzekucyjny, nie wyjaśniając uprzednio charakteru pisma zobowiązanego z dnia 6 lipca 2010 r., które złożone zostało w terminie do wniesienia zarzutów. Wobec tego PINB w G. wezwał zobowiązanego do sprecyzowania w/w pisma, czego ten jednak zdaniem organu nie uczynił i PINB w G. postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] PINB nałożył na E.W. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 60.302,50 zł na co zobowiążmy złożył zażalenie pismem z dnia 28 marca 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia 31 marca 2011 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał postanowienie w dniu [...] maja 2011r., znak: [...], w którym wskazał, że zażalenie E.W. nie zasługuje na uwzględnienie a zaskarżone postanowienie PINB w G. z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] wydane zostało prawidłowo. Zdaniem organu odwoławczego organ egzekucyjny prawidłowo obliczył kwotę grzywny nałożonej na zobowiązanego skarżonym postanowieniem, ustalając cenę 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego zgodnie z obowiązującym w chwili orzekania przez PINB w G. komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za IV kwartał 2010 r. (Dz. Urz. GUS z 2011 r., nr 3, poz. 11), w wysokości 3.979,00 zł. Biorąc pod uwagę powierzchnię zabudowy budynku, podlegającego rozbiórce, tj. 75,776 m2, wynikającą z wymiarów przedmiotowego budynku wskazanych w sentencji decyzji WINB z dnia [...] lutego 2001 r., znak:[...] (tj. 11,20 m x 6,04 m + 2,54 m x 3,20 m) i w/w cenę 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, wysokość grzywny obliczona zgodnie z art. 121 § 5 upea wyniosła - po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy - 60.302,50 zł (75,776 m2 x 1/5 x 3979 zł). Ponadto WINB w K. zaznaczył, iż skarżone postanowienie zawierało wymagane w art. 122 § 2 pkt 1 i 2 upea wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Następnie organ II instancji odnosząc się do kwestii podniesionych przez zobowiązanego w pismach z dnia 28 marca 2011 r., 31 marca 2011 r. i 6 kwietnia 2011 r., wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przez organ I instancji wobec E.W. miało na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji WINB z dnia [...] lutego 2001 r., znak: [...]. Ustosunkowując się natomiast do uwag E.W. odnośnie decyzji PINB z dnia [...] grudnia 2000 r., znak: [...] i poprzedzającego jej wydanie postępowania, WINB w K. stwierdził, iż zmierzały one w istocie do kwestionowania ciążącego na zobowiązanym obowiązku rozbiórki, a tym samym decyzji WINB w K. z dnia [...] lutego 2001 r., znak [...] , z której egzekwowany obowiązek wynikał. Zdaniem organu odwoławczego zgodnie z zasadami przyjętymi w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kwestie dotyczące zasadności egzekwowanego obowiązku nie mogą stanowić przedmiotu toczącego się postępowania egzekucyjnego. Poza zakresem kontroli pozostaje natomiast, w ocenie organu II instancji, kwestia legalności decyzji, z której egzekwowany obowiązek wynika i poprzedzającego jej wydanie postępowania. Organ egzekucyjny związany był bowiem egzekwowaną decyzją do czasu wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a weryfikacja takiej decyzji nie była możliwa w postępowaniu egzekucyjnym, a ewentualnie w administracyjnych trybach nadzwyczajnych wzruszania decyzji, jak stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156-159 k.p.a.) czy wznowienie postępowania (art. 145-152 k.p.a.). Na powyższe postanowienie WINB w K. z dnia [...] maja 2011r., znak: [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył E.W. . Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że uzasadnienie do powyższej skargi stanowiło, załączone do skargi pismo skarżącego datowane na 24 maja 2011r. i skierowanego do WINB w K W w/w piśmie skarżący wskazał, że pismem z dnia 2 maja 2011r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w G. z dnia [...] grudnia 2000r., znak: [...] nakazującej J.W. rozbiórkę budynku zlokalizowanego na działce nr [...] w G. a następnie przedstawił zarzuty dotyczące tej decyzji, tj. naruszenia: - przepisów postępowania administracyjnego - art. 61 § 4 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego; - art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez wydanie w sprawie decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego, dotyczącego w szczególności rzeczywistej daty wybudowania budynku gospodarczego na działce nr [...] w G. , zakresu prac wykonywanych przez matkę wnioskodawcy - a w szczególności jednoznacznego ustalenia, czy podejmowane przez nią pracę wykraczały poza istniejącą dotychczasowo substancję budynku; - art. 79 k.p.a. w zw. z art. 81 a ust. 2 i 3 Ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane, w treści obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) poprzez brak zawiadomienia w wymaganym prawem trybie matki wnioskodawcy jako występującej w charakterze inwestora współwłaściciela nieruchomości i podmiotu, który winien dysponować przymiotem strony w ewentualnym postępowaniu, o czynnościach kontrolnych na działce nr [...] w G. w dniu 3 listopada 2000r., jak również - wobec jej usprawiedliwionego niestawiennictwa - brak sporządzenia protokołu kontrolnego z udziałem przywołanych świadków, który odpowiadałby wymogom obowiązujących w tym czasie przepisów prawa; - art. 81 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak umożliwienia J.W. uczestnictwa w oględzinach w toku postępowania kontrolnego, pomimo jej wniosku w przedmiocie zmiany terminu ich dokonania oraz poprzez uznanie za udowodnione okoliczności, co do których nie umożliwiono J.W. , po zebraniu materiału dowodowego, zapoznania się z nim i wypowiedzenia co do twierdzeń organu I instancji; - art. 104 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w sprawie, w której nie doszło do formalnego wszczęcia postępowania, a co za tym idzie nie istniały podstawy do jej rozstrzygania w powołanej wyżej drodze; - prawa materialnego, a to art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego poprzez zakwalifikowanie jako budowy prac wykonywanych przez J.W. w sytuacji gdy w rzeczywistości miały one charakter remontu budynku gospodarczego; - art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie w toku kontroli i dokonywanych przez PINB w G. czynności nadzoru wszystkich współwłaścicieli powołanej działki nr [...], a dokonywanie powiadomień tylko wobec części współwłaścicieli. W piśmie stanowiącym uzasadnienie skargi E.W. wskazał również, że zamiarem jego matki – J.W. – było wyłącznie wykonanie remontu istniejącego budynku, a organ I instancji ustalając stan faktyczny sprawy w żaden sposób nie przeanalizował w/w okoliczności. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z i prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Poczynione przez organy ustalenia znajdują pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 w/w ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględniania skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonanie. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonego postanowienia z przepisami ustaw wskazanych w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia i innymi przepisami obowiązującego prawa. Z akt postępowania w niniejszej sprawie tymczasem wynika, że ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 7 lutego 2001 r., znak: [...] nakazał inwestorowi – J.W. , zamieszkałej w G. [...] , rozbiórkę położonego na działce nr [...] w G. , będącego w budowie budynku o wymiarach w rzucie 11,20 m x 6,04 m z wiatrołapem o wymiarach 2.54 m x 3,20 m składającego się z następujących elementów: fundamentów, ścian, konstrukcji dachu, 13 słupów betonowych o średnicy 20 cm, tarasu, schodów i uporządkowanie terenu po rozbiórce, oraz zawiadomienie organu pierwszej instancji (PINB w G. ) o wykonaniu powyższego obowiązku w terminie siedmiu dni od zakończenia robót. WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 23 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 732/01 oddalił skargę J.W. na w/w decyzję WINB w K. z dnia 7 lutego 2001 r. W tym miejscu Sąd zauważa, że kwestia dotycząca rozbiórki przedmiotowego budynku została zakończona ostateczną i prawomocną decyzją WINB w K. z dnia 7 lutego 2001 r. Słusznie zatem wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w myśl art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954) dalej jako "upea", który brzmi: "Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym" co w odniesieniu do przedmiotowej sprawy oznacza, iż organ egzekucyjny związany jest egzekwowaną decyzją WINB w K. z dnia 7 lutego 2001 r., znak: [...] do czasu wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a weryfikacja takiej decyzji nie jest możliwa w postępowaniu egzekucyjnym, a wyłącznie w administracyjnych trybach nadzwyczajnych wzruszania decyzji, takich jak: stwierdzenie nieważności decyzji czy wznowienie postępowania. Podzielić należy również pogląd organu odwoławczego, że dopiero wyeliminowanie takiej decyzji z obrotu prawnego spowoduje konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie w/w decyzja WINB w K. z dnia 7 lutego 2001 r., z której wynika egzekwowany obowiązek rozbiórki nie została wyeliminowana z obrotu prawnego ani nie wstrzymano jej wykonania na skutek inicjowanych przez zobowiązanego E.W. nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji. Przechodząc dalej zaznaczyć należy co wynika z akt sprawy, że wobec niewykonania obowiązku nałożonego na J.W. a wynikającego z w/w decyzji WINB w K. wszczęto wobec niej postępowanie egzekucyjne, na podstawie wystawionego przez PINB w G. w dniu [...] września 2007r. tytułu wykonawczego o numerze: [...]. W dniu 24 stycznia 2008 r. zobowiązana J.W. – zmarła. Spadek po niej nabył w całości na podstawie ustawy – syn E.W. Zostało to stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w G. Wydział I Cywilny w dniu 22 października 2009 r., sygn. akt [...] Sąd zaznacza w tym miejscu, iż obowiązek rozbiórki budynku nałożony na zmarłą decyzją WINB w K. w dniu 7 lutego 2001 r. przeszedł również na spadkobiercę - czyli E.W. . Dalej przechodząc do kwestii nałożenia na E.W. grzywny w celu przymuszenia co nastąpiło postanowieniem PINB w G. z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] zgodzić należy się z organem odwoławczym, że zostało ono wydane prawidłowo. Do skarżącego skierowano upomnienie, a następnie – ponieważ nie wykonał obowiązek wynikającego z decyzji o rozbiórce, stosownie do przepisu art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wystawiono i doręczono mu tytuł wykonawczy. Ponieważ skarżący nadal nie wykonał dobrowolnie obowiązku, wydane zostało postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Dalej – odnosząc się do kwestii wysokości grzywny - należy wskazać, że art. 121 § 5 upea ma zastosowanie w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, niezależnie od charakteru tego budynku, jego przeznaczenia, posiadanych instalacji, miejsca położenia czy też jego wartości. Przy obliczeniu wysokości kwestionowanej grzywny znaczenie miały bowiem jedynie powierzchnia zabudowy budynku, podlegającego rozbiórce i aktualna na dzień orzekania przez PINB cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego tj. 3979 zł, ogłoszona w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 25 lutego 2011r. w sprawie ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za IV kwartał 2010 r. (Dz. Urz. GUS z 2010 r., nr 3, poz. 11) na podstawie ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz refundacji bankom wypłaconych premii gwarancyjnych (Dz .U. z 2003 r., nr 119, poz. 1115 z późn. zm.). Wysokość grzywny w niniejszym przypadku stanowiła zatem iloczyn 1/5 ceny 1 m2 - tj. kwoty 3979 zł oraz powierzchni zabudowy budynku, podlegającego rozbiórce w przedmiotowej sprawie, tj. 75,776 m2 (11,20 m x 6,06 m + 2,54 m x 3,20 m) i wyniosła po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy – 60.302,50 zł. Wobec tego należy uznać, że wysokość grzywny została ustalona prawidłowo. Zarówno postanowienie PINB w G. z dnia [...] marca 2011 r. jak i utrzymujące (i zaskarżone ) je postanowienie WINB w K. z dnia [...]maja 2011 r., zawiera wszystkie elementy składowe wskazane treścią art. 122 § 2 pkt 1 i 2 upea.. Nie doszło więc do naruszenia przepisów wskazanych w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie doszło także do naruszenia jakiegokolwiek innego przepisu obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 122 § 2 pkt 1 i 2 upea w postanowieniu wydanym przez organ I instancji, tzn. z dnia 17 marca 2011 r., znak: [...] wezwano zobowiązanego E.W. do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwano do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, pod rygorem, że w razie niewykonania obowiązku będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Kończąc rozważania należy zaznaczyć że w niniejszej sprawie grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, nałożona na E.W. jest najmniej dotkliwym środkiem egzekucyjnym przewidzianym w przypadku egzekwowania obowiązków o charakterze niepieniężnym. Ewentualne wykonanie zastępcze byłoby bowiem w okolicznościach faktycznych niniejszego postępowania środkiem niewątpliwie i znacznie bardziej uciążliwym niż grzywna w celu przymuszenia. Szczególnie, że zgodnie bowiem z art. 125 upea w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Natomiast w myśl art. 126 upea na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Tym samym nie doszło również do naruszenia art. 7 § 2 upea. W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek określonych treścią przywołanych już przepisów art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - na podstawie art. 151 tej ustawy Sąd skargę jako bezzasadną oddalił.