II SA/Kr 1275/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi A.K. i A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [....] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej A.K. kwotę 760,00 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...], na podstawie art. 50 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), ustalił na wniosek Zarządu Dróg i Komunikacji w K. lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa drogi - połączenie drogowe ul. [....] z ul. [...] w K. - l etap dz. nr [..],[...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr.[....]". Integralną część decyzji stanowią załączniki: Nr 1 - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz Nr 2 - część A i B - linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w skali 1:1000. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem Zarządu Dróg i Komunikacji w K. , który wpłynął w dniu [...] lipca 2005 r. Następnie w dniach [...] kwietnia 2006 r. i [...] kwietnia 2006 r. inwestor dokonał korekty wniosku, poprzez wyłączenie z inwestycji działek nr [...] (zamienionej w wyniku pierwszej korekty na działki nr [...] i [...]) i [...] i określenie inwestycji jako l etap realizacji docelowego połączenia ulic [...] i [...]. Organ ustalił, że teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami powyższa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Podał organ, że stosownie do wymogu określonego w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzyskał następujące uzgodnienia: Marszałka Województwa w zakresie melioracji wodnych postanowienie z dnia [...] , Zarządu Dróg i Komunikacji w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego (postanowienie z dnia [....] ), Wojewody (postanowienie z dnia [...]) a także opinie: Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM w zakresie obsługi komunikacyjnej (opinia z dnia [...] 2006 r.), w zakresie ochrony zieleni, wód gospodarki wodnej i geologii (opinia z dnia [...] 2006 r.) oraz w zakresie obsługi komunikacyjnej (pismo z dnia [...] 2006 r.), Zarządu Gospodarki Komunalnej (pismo z dnia [...] 2005 r. i z dnia [...] 2005 r.), Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UM (opinia z dnia [...] 2005 r.), Zarządu Dzielnicy [...] (uchwała Nr [...] z dnia [...] 2006 r.). Dalej organ podał, że w toku postępowania została dokonana analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu planowanej inwestycji. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. W toku postępowania nie wniesiono żadnych uwag ani zastrzeżeń. Załącznik do decyzji stanowią "warunki zabudowy i zagospodarowania terenu", w których rodzaj inwestycji określono jako "drogę publiczną" i zapisano m.in., że objęte decyzją działki znajdują się na terenie, który w nieobowiązującym już planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczono pod budowę tras komunikacyjnych - drogi wewnętrzne [...], oraz zabudowę mieszkaniową [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli J.W. i T.W. T.W. wskazał, że nie wyraża zgody na uprawomocnienie się decyzji, albowiem wnioskodawca nie jest właścicielem działek nr [...], [...] i [...], jak również nie podjął żadnych działań w celu wykupu w/w gruntu. J.W. podniósł, że w planie przewidziano poszerzenie pasa drogowego do szerokości 10 m. Natomiast w specyfikacji przedstawiono, iż pas drogowy składa się z jezdni o szerokości 5, 5 m, jednego chodnika o szerokości 1 m i jednego opornika o szerokości 0,5 m, co łącznie daje 7 m. Powstała zatem nieścisłość co do pozostałych trzech metrów. Zarzucił, że plan jest niezgodny z wcześniejszymi planami, które, na skutek uwzględnienia protestu przeciwko budowie pasa 12 m, przewidywały pas drogowy o szerokości 8 m. Podał, że taka szerokość jest wystarczająca do zrealizowania planowanych elementów projektowanego pasa drogowego, a pozostała część działki [...] stanowiącej jego własność jest ogrodzona i zadrzewiona szlachetnym gatunkiem świerka kłującego srebrzystego. Obecnie są to drzewa [...] letnie o wysokości do [...]m. W związku z powyższym wniósł o zmniejszenie szerokości planowanego pasa drogowego do niezbędnych 7-8 m. A.K. oraz A.B. wnieśli pismo zatytułowane "wniosek o wznowienie postępowania" i powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 kpa domagali się wznowienia postępowania zakończonego decyzją o ustaleniu lokalizacji opisanej wyżej inwestycji, wstrzymania wykonania decyzji oraz jej uchylenia. Wskazali w nim, że jako właściciele działek nr [...] i [...] zostali bezzasadnie pozbawieni statusu strony w postępowaniu, albowiem inwestor zmienił zakres inwestycji dzieląc ją na dwa etapy, wyłączając tym samym ich działki z obecnego etapu. Decyzją z dnia [...] (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , po rozpatrzeniu odwołania J.W. , T.W. , A.K. oraz A.B. , na podstawie art. 50, art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że warunki określone w art. 50 ust. 1 i 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione. Ponadto "decyzja została sporządzona" przez osobę wpisaną na listę członków samorządu zawodowego architektów co czyni zadość wymaganiom zawartym w art. 50 ust. 4 cyt. ustawy. Podniósł, że organ, stosownie do treści art. 56 ww. ustawy może odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do zarzutu braku zgody na wejście z inwestycją na teren działki będącej we władaniu odwołujących się organ wyjaśnił, że inwestor na tym etapie nie musi legitymować się prawem do nieruchomości. Prawo to podlega badaniu dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 4 prawa budowlanego. Organ odwołał się również do art. 63 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdzając, że chociaż dotyczy decyzji o warunkach zabudowy jednakże "część skutków tam określonych jak treść jego ust. 2 obejmuje także decyzję o ustaleniu inwestycji celu publicznego". Wyjaśnił również, że A.K. oraz A.B. są stronami niniejszego postępowania, a organ l instancji zgodnie z art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawidłowo dokonał zawiadomienia ich o wszczęciu postępowania i wydanych w jego toku postanowieniach oraz decyzji. Kolegium podało, że przysługujący wspomnianym osobom przymiot strony usankcjonowało poprzez merytoryczne rozpatrzenie między innymi złożonego przez nich odwołania. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli A.K. i A.B., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazali, że w dniu [...] kwietnia 2006 r. zostali powiadomieni jako właściciele działek [...] i [...], po których miała przebiegać droga łącząca ul.[...] z ul.[...] o planowanej inwestycji. W związku z powyższym skarżący przedstawili organowi l instancji swoje zastrzeżenia. Podnieśli przede wszystkim, że koncepcja budowy drogi łączącej wskazane ulice istnieje od 1991 r. (stanowiąc wówczas element planu zagospodarowania przestrzennego tej części miasta) i już wtedy kwestionowali jej przebieg wskazując, że istnieje możliwość przeprowadzenia drogi przez grunty niezabudowane i nieużytki; po działce [...] wzdłuż granicy z działką A.K. Wskazali, że planowany ciąg drogowy miał służyć wyłącznie jako droga dojazdowa do domów wybudowanych z naruszeniem przepisów prawa (samowola budowlana) zlokalizowanych na działkach nr [...] [...], [...], zainteresowani byli również nią właściciele działek leżących w głębi ul. [...]. Skarżący wyrazili także swoje obawy odnośnie usytuowania drogi zbyt blisko ich domów, co może powodować uszkodzenia, zwłaszcza, że nie przewidziano środków ochrony przed hałasem i drganiami. Organ l instancji nie ustosunkował się do zarzutów, natomiast zmieniono koncepcję realizacji inwestycji ograniczając ją do tzw. l etapu, kończąc inwestycję na działce [...], konsekwencją czego była, jak wyjaśnił organ w piśmie z dnia [...] maja 2006 r. utrata przez skarżących statusu strony w postępowaniu. Wobec powyższego ich zastrzeżenia nie zostały rozpatrzone przez organ l instancji, który uniknął również wyjaśnienia zmiany przebiegu końcowego odcinka w związku z kolizją jaka zaistniała wskutek wydania pozwolenia na budowę na działce [...]. Zastosowany przez organ "wybieg" pozwolił również na utrzymanie (w sensie formalnym) statusu tej drogi jako drogi miejskiej - przelotowej, a nie jako drogi lokalnej - dojazdowej, co pozwala na finansowanie tej inwestycji ze środków publicznych. Skarżący zwrócili uwagę, że w budżecie Miasta K. przedmiotowa inwestycja nie jest uwzględniona, nie były tam też uwzględnione środki, które już zostały wydatkowane na sporządzenie stosownych planów przebiegu drogi. Nadto zarzucili błędy projektowe, przykładowo wskazując na "nagłe przewężenie" ulicy przy ul. [...] i [...], mogące powodować zagrożenie w ruchu drogowym, oraz wskazując, że planowany wylot połączenia drogowego na ul. [...] przypada na wysokości przepompowni ścieków, która znalazła się w planowanym pasie drogowym. Podnieśli skarżący, że potraktowanie ich wniosku o wznowienie postępowania, który zawierał jedynie uzasadnienie formalno-prawne, jako odwołania pozbawiło ich możliwości zaprezentowania argumentów merytorycznych. Podkreślili, że w sytuacji, gdy Zarząd Dróg i Komunikacji w K. planuje połączenie ul.[...] i [...], to nawet gdy droga ma być realizowana etapowo ustalenie lokalizacji inwestycji i zarezerwowanie terenu pod przyszły pas drogowy powinno dotyczyć całego przebiegu drogi. W przeciwnym razie w terenie, po którym w przyszłości przebiegać ma inwestycja wydawane są nadal decyzje o lokalizacji innych inwestycji, co powoduje konieczność poszukiwania rozwiązań i lokalizacji inwestycji drogowych na innych działkach. Jeżeli jednak ma być realizowane nie połączenie drogowe, a jedynie, zgodnie z opinią Rady Dzielnicy, droga dojazdowa, kończąca się ślepo na działce nr [...], to przynajmniej zmianie powinien ulec tytuł inwestycji, tak by jasne było jakiego zakresu ona dotyczy i czyich praw powoduje ograniczenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja obarczona jest różnego rodzaju wadami. Postępowanie przeprowadzone zostało w trybie art. 50 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (dalej -ustawy) przy założeniu, że projektowane zamierzenie stanowi realizację celu publicznego. Temu aspektowi sprawy jednak organy wiele uwagi nie poświęciły, bo odwołały się jedynie do treści przepisu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem celem publicznym jest "wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji". W tym, zamkniętym katalogu, nie mieści się budowa innych, jak tylko publiczne, dróg. Oznacza to, że w ramach przygotowania inwestycji polegającej na budowie drogi innej niż publiczna (a więc krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna) wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego nie będzie możliwe. Kwestia powyższa nie nastręcza problemów wówczas, kiedy przeznaczenie terenów pod budowę dróg z określeniem ich charakteru wynika z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak takiego planu co prawda nie wyklucza ustalenia lokalizacji drogi publicznej jako celu publicznego, ale wymaga niezwykle precyzyjnego wykazania, że planowana droga taki będzie właśnie mieć charakter. Nie można bowiem z pola widzenia tracić tej okoliczności, że decyzja wydana w trybie art. 51 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi podstawę do najdalej idącej ingerencji w prawa właścicieli nieruchomości, po których to nieruchomościach droga ma przebiegać - do wywłaszczenia. Tymczasem postępowanie w rozpatrywanej sprawie wszczęte zostało w związku z wnioskiem Zarządu Dróg i Komunikacji z dna[...] lipca 2005 r., w którym planowaną drogę określono jako "ulicę klasy lokalnej obsługującą ruch osiedlowy", która "połączy istniejące ulice, przez co ułatwi dojazd do zabudowy". Taki opis zamierzonej inwestycji zdaje się odpowiadać zapisom nieobowiązującego już, ale zacytowanego w decyzji organu l instancji, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tam bowiem planowaną drogę określono jako drogę "wewnętrzną". W samej decyzji organu l instancji w nazwie inwestycji nie użyto żadnego określenia pozwalającego na ustalenie charakteru drogi. Jedynie w tekście załącznika rodzaj inwestycji określono jako "droga publiczna" bez bliższego określenia jej charakteru. Jedynym dokumentem, który wskazuje na próbę rozważania przez organ omawianego problemu jest pismo Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta K. z dnia [...] lipca 2006 r., w którym stwierdzono: "inwestycja spełnia wymogi do zakwalifikowania jej do inwestycji celu publicznego. Przedmiotowa ulica po uregulowaniu stanu prawnego terenu zajętego pod pas drogowy oraz po zakończeniu realizacji będzie wpisana na listę ulic oczekujących do zakwalifikowania do dróg publicznych". Dla wykazania jednak, że zamierzona inwestycja jest inwestycją celu publicznego zacytowana informacja nie jest wystarczająca. Nie wiadomo bowiem, z jakich przesłanek sformułowany w piśmie wniosek wywiedziono. Tak więc stwierdzić należy, że okoliczność dla sprawy podstawowa nie została należycie wykazana. Zauważyć przy tym trzeba, że w toku postępowania zmieniał się opisany w pierwotnym wniosku zamiar inwestora: najpierw projektowana droga zmieniała przebieg, a potem została skrócona w taki sposób, że nie łączy już dwóch innych ulic, lecz stanowi "ślepy" dojazd do nieruchomości. To właśnie dla tego "ślepego" dojazdu , a nie "drogi łączącej dwie ulice" ustalono lokalizację, choć nazwano ją "l etapem". Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje ustalenia lokalizacji dla "etapu" , lecz dla "inwestycji celu publicznego". Skoro przedmiot postępowania opisano jako drogę zakończoną "placem manewrowym", to taka właśnie inwestycja winna zostać zakwalifikowana lub nie do inwestycji celu publicznego. Postępowanie w sprawie przeprowadzono z naruszeniem przepisu art. 10 i art. 34 kpa. Prawidłowe zaś ustalenie kręgu uczestników i zapewnienie im udziału w postępowaniu, zważywszy zwłaszcza na skutki decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest niezwykle istotne. Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Zamierzona inwestycja ma być realizowana m. innymi na działce nr [...], właściciele więc tej działki nie tylko są stronami postępowania, ale nie odnosi się do nich szczególna regulacji dotycząca sposobu zawiadamiania. Ze zgromadzonych materiałów (wypis z rejestru , informacja o działce) wynika , że współwłaścicielami działki nr [...] są m. innymi K.G. , E.M. , J.P. i P.C. . Organ l instancji stwierdziwszy, że osoby te są nieobecne, w dniu [...]kwietnia 2006 r. złożył do Sądu Rejonowego dla K. w K. wniosek o ustanowienie dla nich kuratora wskazując jako kandydata radcę prawnego M.H. . Niezależnie od tego w dniu [...] maja 2006 r. organ, w oparciu o przepis art. 34 § 2 kpa wydał postanowienie o wyznaczeniu dla w/w osób przedstawiciela w osobie radcy prawnego M.H. i następnie do jego rąk dokonywał wszelkich doręczeń. Taki sposób działania kontynuowany był przez organ odwoławczy. Tymczasem w przedłożonych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę aktach administracyjnych brak było postanowienia sądu rejonowego o ustanowieniu kuratora dla nieobecnych, a wezwane do uzupełnienia tego braku organy stwierdziły, że postanowieniem takim nie dysponują. Z przeprowadzonego zaś w toku postępowania sądowego wywiadu wynika, że postępowanie w sprawie ustanowienia kuratora wszczęte opisanym wnioskiem (sygnatura akt [...] pozostaje w sądzie rejonowym zawieszone. Powyższe oznacza, że całe postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie przeprowadzone było z istotnym naruszeniem praw stron. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. stwierdzono, że w sprawie zachodziła konieczność podjęcia czynności niecierpiącej zwłoki, ponieważ "decyzja dotyczy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a postępowanie toczy się przez blisko rok naruszając prawo stron do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie". Jest oczywiste, że sama długotrwałość postępowania administracyjnego, choćby miało ono zmierzać do realizacji celu publicznego, nie wypełnia hipotezy art. 34 § 2 kpa. Prawo stron do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie samo w sobie nie kwalifikuje zamierzonych czy możliwych do podjęcia w tym postępowaniu czynności jako "koniecznych i nie cierpiących zwłoki". Z poszanowania zasady szybkości postępowania administracyjnego w stosunku do jednej strony, nie wynika uprawnienie organu do ograniczania czy pozbawiania innych stron udziału w postępowaniu. Instytucja regulowana w § 2 art. 34 kpa ma charakter wyjątkowy, każdy więc przypadek jej zastosowania musi znaleźć ścisłe i konkretne uzasadnienie. Co więcej, instytucja ta z założenia ma charakter tymczasowy; wyznaczony przedstawiciel może działać tylko do czasu wyznaczenia przedstawiciela przez sąd. Taki zaś przedstawiciel, jak wyże wskazano, nie został w ogóle przez są rejonowy ustanowiony. Z dokumentów w aktach wynika, że współwłaścicielką działki nr [...] jest również M.M. Organ l instancji ustalił adres zamieszkania - ul. [...], ale skierowane tam zawiadomienie zostało zwrócone z relacją, że adresatka nie żyje (k. [...] akt. admin.). W aktach znajdują się również opatrzone adresem ul. [...]: pismo (maszynowe) J.M. z dnia [...] maja 2006 r., z którego wynika, że M.M. nie żyje, a jednym z jej spadkobierców jest córka M.M. , oraz oświadczenie J.M. (w rękopisie) z [...] maja 2006 r. , że jego żona M.M. żyje. Każdy z tych dokumentów, sądząc po istotnie różniących się podpisach, pochodzi od innej osoby. Opisany materiał nie pozwala na ustalenie, czy w postępowaniu zapewniono udział właściwej osobie (osobom). Dalsze bowiem pisma kierowane były do M.M. na adres ul. [...] tak też adresowana przesyłka zawierająca decyzję organu Ii instancji została zwrócona przez pocztę z relacją, że adresat nie żyje. Jak się wydaje bez wpływu na ustalenie kręgu uczestników pozostawała też informacja, że M.M. ma być tylko jednym ze spadkobierców M.M. Wreszcie i zwrócić wypada uwagę na to, że skarżący rzeczywiście nie mieli możliwości zaprezentowania przed organami wszystkich swoich stanowisk. Organ l instancji wadliwie uznał, że nie są oni stronami postępowania, organ II instancji ich wniosek o wznowienie postępowania potraktował jak odwołanie i ograniczył się do oceny zawartych w tym wniosku zarzutów. Skoro już organ zadecydował o innym, niżby wynikało z nazwy, charakterze pisma, to jego obowiązkiem było zawiadomienie o powyższym autorów pisma. Jest oczywiste, że rodzaj i sposób prezentowania zarzutów zależy od aktualnej sytuacji procesowej, w jakiej dana strona się znajduje. W rozpoznawanej sprawie braku zawiadomienia skarżących przed wydaniem decyzji ostatecznej nie można uznać za uchybienie nieistotne. Jak z powyższego wynika, zarówno decyzja zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji, wydane zostały bez wyjaśnienia sprawy co do istoty (art. art. 7, 77 § 1 , 107 § ) i z naruszeniem przepisów o postępowaniu (art. art. 10, 34 kpa) dającym podstawę do wznowienia postępowania. Dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i 1b w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obie decyzje należało uchylić. Orzeczenie o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tejże ustawy.