II SA/Kr 1278/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Piotr Głowacki Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 r. sprawy ze skargi B.R. i S.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących B.R. i S.R. solidarnie kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta S. decyzją z [...] 07. 2005 r. znak: [...] na podstawie art. 71 ust. 5 pkt. 3b ustawy z 7.07. 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) i art. 104 k.p.a. wniósł sprzeciw wobec zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na warsztat stolarski z suszarnią., położonego na działce nr ew. [...] w T., o którą wnioskowali inwestorzy B. i S.R. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że art. 71 ust. 5 pkt 3b ustawy z 7.07. 1994 r. - Prawo budowlane stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części może spowodować niedopuszczalne pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9. 11. 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573) inwestycja zaliczona jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 27.04. 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Odwołanie od tej decyzji złożyli B.R. i S.R., wnosząc o jej uchylenie w całości i podnieśli, że do wniosku o zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na dz. Nr ew. [...] w T. dołączyli zgodę Starosty S. na odstąpienie od konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia oraz opinię Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, wyrażającą zgodę na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego, a także projekt techniczny projektowanego przedsięwzięcia. Dodatkowo odwołujący się zaznaczyli, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi T. stwierdza, iż tereny na których znajduje się projektowane przedsięwzięcie nie są objęte kontrolą konserwatorską oraz dopuszcza lokalizację małych zakładów rzemieślniczych, których uciążliwość mieści się w granicach działki inwestora. Wojewoda [...] decyzją z [...] 09.2005 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7.07. 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wniesiony sprzeciw organu I instancji jest zasadny ponieważ zgodnie z art. 71 ust. 5 pkt 3b Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw jeśli, między innymi, zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części może spowodować niedopuszczalne pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, a w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z wnioskiem dotyczącym zmiany użytkowania budynku gospodarczego na warsztat stolarski z suszarnią. Taka zmiana użytkowania może znacznie oddziaływać na środowisko, ponieważ zakład stolarski należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z dyspozycją z art. 46 ust. 4a ustawy z 27.04. 2001 r. - Prawo ochrony środowiska wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed dokonaniem zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - na podstawie Prawa budowlanego. B.R. i S.R. złożyli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi powtórzyli argumenty zawarte w ich odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § l p.p.s.a. Skargę należało uwzględnić ale nie z przyczyn w niej podniesionych. Ocena postępowania przeprowadzonego przez organy administracyjne w niniejszej sprawie wskazuje, że zostało ono przeprowadzone w sposób naruszający przepisy obowiązującego prawa, w tym przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do zasady wyrażonej w art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są do wyjaśniania stronom zasadności przesłanek jakimi kierowały się przy załatwianiu sprawy. W piśmiennictwie podkreśla się, że "reguła przekonywania powinna przenikać całokształt działań administracji w toku całego postępowania" (R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H. Beck Warszawa 2005). Szczególną rolę w realizacji tej zasady spełnia uzasadnienie decyzji administracyjnej, które stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. powinno zawierać motywy decyzji sformułowane w ten sposób, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność wszystkich przesłanek faktycznych i prawnych, którymi organ administracyjny kierował się przy załatwieniu sprawy decyzją administracyjną (S. Rozmaryn, O zasadach ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, PiP 1961, nr 12 s. 898-899). Zasadę z art. 11 k.p.a. uzupełnia zasada wyrażona w art. 9. k.p.a., z której wynika obowiązek udzielania stronom informacji przez organy administracji. Realizacja tego obowiązku wiąże się także ze starannym i wyczerpującym formułowaniem uzasadnienia decyzji administracyjnej tak aby strona mogła poznać i zrozumieć argumenty i przesłanki, którymi kierował się organ. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie wyjaśniły stronom w uzasadnieniach swoich decyzji podstawy faktycznej rozstrzygnięć. I tak organ I instancji ograniczył się jedynie do przytoczenia treści art. 71 ust. 5 pkt. 3b Prawa budowlanego i stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wskazując na art. 51 ust. l pkt 2 Prawa ochrony środowiska, nie wskazując jednak stronom - w sposób zindywidualizowany i skonkretyzowany - przesłanek wniesienia przedmiotowego sprzeciwu wobec wnioskowanej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego, znajdującego się na działce nr [...] w T., na warsztat stolarski z suszarnią. Także uzasadnienie decyzji drugoinstancyjnej nie spełnia wymogów określonych w art. 11 i w konkretyzującym go art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ i w tym przypadku organ nie wyjaśnił stronom dlaczego dołączone przez nich do wniosku o zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na dz. nr [...] w T. dokumenty tj. zgoda Starosty S. na odstąpienie od konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wnioskowanego warsztatu stolarskiego i opinia Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, wyrażająca zgodę na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego, a także projekt techniczny projektowanego przedsięwzięcia nie były wystarczające do realizacji zamierzonego prze nich przedsięwzięcia i spowodowały wniesienie sprzeciwu. Samo stwierdzenie organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że stosownie do art. 46 ust. 4a Prawa ochrony środowiska realizacja planowanego przedsięwzięcia, mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - jak wynika z wniesionej skargi, w której dokładnie powtórzyli zarzuty odwołania - okazało się niewystarczające dla wyjaśnienia stronom iż wniesiony sprzeciw był zasadny w świetle obowiązującego Prawa ochrony środowiska i Prawa budowlanego. Dla rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie ma również sposób przeprowadzenia niniejszego postępowania i naruszenie dyspozycji z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z art. 46 ust. 4a Prawa ochrony środowiska. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, który uznał, że zamierzona inwestycja tj. zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na stolarnię z suszarnią na dz, nr [...] w T. może spowodować niedopuszczalne pogorszenie stanu środowiska, ponieważ stolarnie zaliczane są przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska w zw. z § 3 ust. l. pkt. 46 rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 11. 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.). W stosunku do takich przedsięwzięć wymagane jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 46 ust. l ustawy z 27. 04. 2001 - Prawo ochrony środowiska z 27. 04. 2001 r. (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.), przy czym stosownie do art. 46 ust 4a cyt. ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - na podstawie ustawy 7. 07. 1994 r. - Prawo budowlane. W niniejszej sprawie zgłaszający przedmiotową zmianę sposobu użytkowania nie przedstawili wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia ale trzeba wskazać, że w takiej sytuacji organ I instancji powinien zastosować się do dyspozycji z art.71 ust. 3 Prawa budowlanego, z której wynika, ze w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia (dot. zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części) właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Jak wynika z przedstawionych akt administracyjnych sprawy organy orzekające w niniejszej sprawie nie zastosowały się do tej dyspozycji i nie wydając postanowienia w trybie art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, które umożliwiłoby skarżącym uzupełnienie brakujących dokumentów tj. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od razu wniósł sprzeciw, a organ odwoławczy nie dopatrzył się w tym postępowaniu naruszenia cyt. przepisu. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie sprzeciw byłby uprawniony gdyby skarżący po wezwaniu ich przez organ do uzupełnienia wyznaczonym terminie brakujących dokumentów nie wykonali wskazanych w postanowieniu obowiązków. W takim stanie rzeczy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie został naruszony przepis art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 145 § l pkt. l lit. "a" i "c" p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.