II SA/Kr 1278/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka- Duda WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi B.M. na decyzję Wojewody [....] z dnia 19 sierpnia 2016 r. nr [....] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącego B.M. kwotę 997 zł ( słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 22 kwietnia 2016 r., znak: [....] Starosta T. orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B.M., pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., gazu, c.o. i elektryczną, elektryczną instalacją WLZ, budową dwóch bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe z przyłączami, zbiornik na gaz płynny z przyłączem, studnią wierconą z obudową i przyłączem na części działek nr nr [....] [....] oraz dojściem i dojazdem na działce nr [....] wraz z budową zjazdu z działki nr [....] , obr. [....] w miejscowości R. , gm. [....] jako I-szy etap inwestycji pn.: Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z dwoma lokalami każdy, z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., gazu, c.o. i elektryczną, elektryczną instalacją WLZ, budową czterech bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe z przyłączami, zbiornika na gaz płynny z przyłączem, studnią wierconą z obudową i przyłączem na działkach nr [....] i [....] oraz dojściem i dojazdem na działce nr [....] wraz z budową zjazdu z działki nr [....] , obr. [....] w miejscowości R. , gm. [....] . W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w toku postępowania postanowieniem z 21 listopada 2014 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, w terminie do 17 grudnia 2014 r. Postanowieniem z 19 grudnia 2014 r., na wniosek pełnomocnika inwestora postępowania w sprawie zostało zawieszone. Pismem z dnia 19 lutego 2016 r. inwestor odniósł się do treści postanowienia, a ponadto do pisma dołączył 4 egzemplarze projektu budowlanego. Postępowanie zostało podjęte postanowieniem z 22 kwietnia 2016 r. Po ponownej analizie akt sprawy organ I instancji uznał, iż inwestor nie spełnił w pełnym obowiązku nałożonego na niego w postanowieniu z dnia 21 listopada 2014 r. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Od decyzji tej odwołał się inwestor. W odwołaniu zarzucono, że decyzja o odmowie została wydana pomimo prawidłowego uzupełnienia wszystkich punktów wymienionych w postanowieniu, a także że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem terminu 65 dni, o którym mowa w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. Wojewoda [....] decyzją z dnia 19 sierpnia 2016 r., znak [....] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23, ze zmianami), zwanej dalej k.p.a. i art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2016.290, ze zmianami), zwanej dalej pb utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że postanowienie o uzupełnieniu braków uznał za prawidłowe. Wszystkie wymienione braki wymagały uzupełnienia bądź co najmniej wyjaśnienia. Po analizie uzupełnionego projektu budowlanego, treści postanowienia o uzupełnieniu braków, informacji udzielonych w odpowiedzi na postanowienie przez pełnomocnika inwestora, organ odwoławczy w kwestii zasadniczej przychylił się do stanowiska Starosty [....] wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Za podstawową kwestię w niniejszej sprawie uznał brak doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami ustawy Prawo budowlane, z których jednoznacznie wynika, że w przypadku etapowania procesu budowlanego, w pierwszym etapie zatwierdzeniu podlega projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony dla całości inwestycji. Jak wynika z akt sprawy, zamiarem inwestora jest zrealizowanie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, zlokalizowanych na działkach nr [....] i [....] w R. , gmina [....] , przy czym początkowo ma powstać jeden z budynków wraz z infrastrukturą techniczną i układem komunikacji na terenie działek (wraz z budową zjazdu niezbędnego do obsługi terenu inwestycji). Zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 1 pb: Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Tymczasem, pomimo prawidłowego wezwania do korekty, projekt zagospodarowania terenu inwestycji stanowiący integralną część projektu budowlanego załączonego do wniosku o pozwolenia na budowę, wprawdzie przedstawia całość inwestycji, jednak z jednoznacznym rozdzieleniem terenu inwestycji na część objętą I oraz II etapem inwestycji. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 33 ust. 1 pb w przypadku etapowania inwestycji, w pierwszym jej etapie, oprócz projektu budowlanego obiektu lub obiektów przeznaczonych do realizacji na tym etapie i mogących funkcjonować samodzielnie, zatwierdzeniu podlegać ma projekt zagospodarowania całej inwestycji planowanej do realizacji. Słusznie zatem organ I instancji uznał, że przedłożony do akceptacji projekt zagospodarowania nie został doprowadzony do zgodności z przepisem art. 33 pb. Dalej organ odwoławczy zaznaczył, że jeżeli inwestor, dysponując decyzją o pozwoleniu na budowę I etapu, którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu obejmujący oba etapy inwestycji, występując w przyszłości z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę II etapu zapragnie dokonać korekty przebiegu instalacji bądź parametrów obiektu przeznaczonego do realizacji w II etapie, nie ma przeszkód do zatwierdzenia zamiennego projektu zagospodarowania terenu, w trybie zmiany pozwolenia na budowę (art. 36a pb). Wobec stwierdzenia, że projekt zagospodarowania terenu nie został doprowadzony do zgodności z przepisami art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane należało orzec jak w sentencji. Pozostałe uchybienia wskazywanie przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji o odmowie, zdaniem organu odwoławczego są niezasadne. Zarzut dotyczący braku uwzględnienia muru oporowego w decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowej inwestycji jest niezrozumiały, w warunkach zabudowy bowiem analizowany jest całokształt możliwego przyszłego zagospodarowania terenu, nie sposób objąć nimi wszystkich poszczególnych elementów konstrukcyjnych tworzących przyszłą zabudowę. Natomiast kwestie dotyczące prawidłowości oświadczeń dostawców poszczególnych mediów tracą aktualność w świetle zmiany przepisów art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, obowiązującej od 28 czerwca 2015 r. (postępowanie prowadzone z wniosku z 16.09.2014 r. zgodnie z przepisami przejściowymi prowadzone było według aktu prawnego obowiązującego w dniu wszczęcia postępowania, jednak wystąpienie inwestora z nowym wnioskiem spowoduje wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w oparciu o nowe przepisy, w świetle których oświadczenia takie nie są wymagane). Decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w ocenie organu odwoławczego uznać można za prawidłową, jeżeli postanowienie, którym wzywano inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego było prawidłowe. W niniejszej sprawie Wojewoda stwierdził, że postanowienie Starosty [....] z 21 listopada 2014 r. było prawidłowe. Wszystkie wskazane do uzupełnienia elementy wymagały w dniu wydania postanowienia precyzyjnego wyjaśnienia bądź uzupełnienia, a treść postanowienia jest oczywista i nie wymaga dodatkowego uzasadnienia. Zatem skoro przynajmniej jeden z obowiązków nałożonych postanowieniem nie został uzupełniony w wyczerpującym zakresie, należało odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Opisaną wyżej decyzję Wojewody [....] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B.M. , zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że stan faktyczny został dokładnie wyjaśniony, przede wszystkim w zakresie dokonania błędnej oceny przez Organ I instancji, że projekt zagospodarowania terenu nie spełnia warunków wynikających z art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1) oraz w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2) ustawy prawo budowlane oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a także błędne uznanie za wyjaśnione okoliczności dotyczące podparcia schodów i tarasu, które nie jest murem oporowym, ponadto błędne uznanie za niejednoznaczne przedstawionych przez Inwestora rozwiązań odprowadzenia wód opadowych z terenu, jak również nie podjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy w sposób pogłębiający zaufanie stron postępowania do organów państwowych; 2) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II Instancji postępowania dowodowego oraz ograniczenie się organu II Instancji wyłącznie do kontroli prawidłowości decyzji organu I Instancji, a w konsekwencji nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w tym dokumentów dołączonych do sprawy w późniejszym okresie celem przedstawienia dodatkowych aczkolwiek niewymaganych przepisami prawa budowlanego dokumentów i stanów faktycznych; 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne i niekompletne sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w tym brak jest wyjaśnienia przez Organ I instancji dlaczego odmówił wiarygodności dokumentom okazanym przez Inwestora, brak również wskazania faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, a także błędnie zostały powołane podstawy prawne wydanej decyzji tj. art. 34 ust. 3 pkt 3) (organ I instancji błędnie uznał, że przepis ten dotyczy zamieszczenia zapewnienia dostawy mediów podczas gdy przepis dotyczy oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą); 4) art. 35 § 4 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 6 pkt 1) ustawy prawo budowlane, tj. poprzez niezałatwienie sprawy w terminie wynikającym z przepisów ustawy prawo budowlane, w drodze decyzji, która powinna zostać wydana w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku; 5) art. 76a § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji gdy dokumenty przedstawione przez inwestora, które w ocenie organu powinny zostać poświadczone za zgodność z oryginałem w sposób określony w powołanym przepisie, nie są dokumentami wymaganymi dla złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym de facto nie stanowią podstawy dla wydania decyzji; 6) art. 15 w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez nie rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, albowiem organ II instancji w żaden sposób nie wykazał w jakim zakresie projekt zagospodarowania terenu nie został doprowadzony do zgodności z przepisami art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W skardze zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1) w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymagań przepisów prawa budowlanego, 2) art. 34 ust. 3 pkt 3 - błędne uznanie, że Inwestor nie spełnił obowiązku przedłożenia oświadczenia zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 3) § 8 Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez błędne uznanie, że projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego nie spełnia wymagań określonych przepisami. 4) § 11 i § 12 Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez błędne uznanie, że projekt budowlany nie zapewnia jednoznaczności i czytelności w zakresie rozwiązań projektowych dot. odprowadzenia wód opadowych, podczas gdy Inwestor przedstawił pełne i jednoznaczne rozwiązania projektowe w związku z problemem odprowadzania wód opadowych. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są prawidłowe, jako że w istocie część z nich dotyczy decyzji organu I Instancji. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę stanowi art. 35 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.). Po myśli tego przepisu - według stanu prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji - jeśli organ administracji architektoniczno-budowlanej, badając złożony wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, stwierdzi naruszenia dotyczące: 1. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska (...), 2. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (...) 4. wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. - wówczas nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie pierwotny wniosek o pozwolenie na budowę z dnia [....] września 2014 r. dotyczył "budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi (...)". Postanowieniem z 21 listopada 2014 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane organ I Instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej (projektu budowlanego), wskazując na konieczność usunięcia następujących nieprawidłowości i braków w zakresie: " II. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi: III. kompletności projektu budowanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia a także zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego 1. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Warunkiem przyłączenia obiektów do sieci energetycznej (pismo z dnia 19.03.2014 r. nr: [....] ) ■ w zakresie przyłącza: (....) ■ w zakresie sieci: (...) Z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, by budowa sieci energetycznej została objęta przedmiotowym postępowaniem. Zaopatrzenie budynków w energię elektryczną jest konieczne, aby mogły one samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Z uwagi na to konieczne jest objecie w/w zamierzenia budowlanego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę" . Z zacytowanego wyżej fragmentu postanowienia jasno wynika, że organ upatrywał braków dokumentacji w nieobjęciu wnioskiem i projektem budowy sieci energetycznej, która pozwalałaby na normalne funkcjonowanie obiektu budynku mieszkalnego, jako że zdaniem organu brak ten pozostawał w sprzeczności z art. 33 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Następnie postępowanie przed organem i Instancji zostało na wniosek inwestora zawieszone postanowieniem z 19 grudnia 2014 r, a w dniu 21 grudnia inwestor wypożyczył 4 egzemplarze projektu budowlanego. W dniu 19 lutego 2016 r. inwestor złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania, przedłożył liczne dokumenty i jednocześnie zmienił nazwę inwestycji i wprowadził jej etapowanie. Tak zmodyfikowany wniosek dotyczył jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jako pierwszego etapu budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych (wraz z szeroko rozumianą infrastrukturą towarzyszącą). Decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę wydana przez organ I Instancji oparta została na art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane i wskazywała na liczne braki w uzupełnieniu dokumentacji projektowej. Natomiast w zaskarżonej decyzji Wojewody [....] , który utrzymał w mocy decyzję organu i Instancji, jako powód odmowy udzielenia pozwolenia na budowę wskazano na jedną tylko przyczynę: nieuzupełniony zgodnie z wezwaniem brak w zakresie doprowadzenia projektu budowlanego w części dotyczącej projektu zagospodarowania terenu inwestycji, który "wprawdzie przedstawia całość inwestycji, jednak z jednoznacznym rozdzieleniem terenu inwestycji na część objętą I oraz II etapem inwestycji", co zdaniem organu oznacza, że projekt zagospodarowania terenu nie został doprowadzony do zgodności z przepisami art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda [....] uznał też, że:" pozostałe uchybienia wskazywanie przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji o odmowie, zdaniem organu odwoławczego są niezasadne". Zgodnie z art. 33 ust. 1, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 3 pkt. 1 ustawy prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Analiza projektu zagospodarowania terenu znajdująca się na k. 83 projektu budowlanego, nie wskazuje na braki w zakresie opisanym w przywołanych przepisach. Na mapie do celów projektowych zaznaczone zostały granice całego terenu inwestycji – zarówno etapu I jak i II; wrysowane zostały oba obiekty kubaturowe – budynki mieszkalne jednorodzinne (1a oraz 1b) z zaznaczeniem w którym etapie będą realizowane; na rysunku i legendzie mapy w zakresie etapu II zaznaczono szczelny zbiornik na nieczystości ciekłe, zbiornik na deszczówkę, układ komunikacyjny i układ zieleni itp. Organ nie wskazał jakie konkretnie uchybienia zawiera przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu, dlatego zaskarżona decyzja nie poddaje się w tym zakresie kontroli sądowej. Z pewnością jednak nie chodzi tu o określony w postanowieniu z dnia 21 listopada 2014 r. brak zaprojektowania sieci energetycznej. Jeżeli jednak wątpliwości organu z jakiegoś powodu budziło np. sformułowanie (zawarte legendzie mapy) o treści: "2 etap inwestycji – poza opracowaniem" lub inne dostrzeżone braki lub nieprawidłowości dokumentacji projektowej, to obowiązany był – wobec faktu, że wniosek o pozwolenie na budowę został przez inwestora istotnie zmodyfikowany w trakcie postępowania – wydać nowe postanowienie na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane określając termin usunięcia braków i dopiero po jego bezskutecznym upływie organ byłby uprawniony wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie jest natomiast możliwe dokonanie oceny prawidłowości uzupełnienia dokumentacji projektowej na podstawie wezwania dotyczącego uzupełnienia projektu odnoszącego się do innego zamierzenia inwestycyjnego. Obecnie wydana decyzja jest co najmniej przedwczesna. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie obowiązany wziąć pod uwagę powyższe uwagi i jeśli dojdzie od przekonania, że projekt ma braki lub nieprawidłowości, będzie obowiązany wezwać inwestora od ich uzupełnienia lub poprawienia. Wobec powyższych uchybień prawu procesowemu i materialnemu, zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c. Decyzja organu i Instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.