II SA/Kr 1284/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2007 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2005 r., znak:[...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późniejszymi zmianami, zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), §3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) Prezydent Miasta po rozpatrzeniu wniosku H. G. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego - budowa kiosku handlowego wraz z infrastrukturą techniczną na fragmencie działki nr 299/26 obr. [...] przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent Miasta wskazał, że w dniu [...] 2005 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta wpłynął wniosek H. G. o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa kiosku handlowego wraz z infrastrukturą techniczną na fragmencie działki nr 299/26 obr. [...] przy ul. [...] w K. Zdaniem Prezydenta, w świetle treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999, Nr 15, póz. 139 z późniejszymi zmianami); 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W związku z powyższym, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1588), sporządzono analizę urbanistyczno - architektoniczną obszaru wyznaczonego wokół terenu inwestycji, który stanowi część działki nr 299/26 obr. [...]. Na podstawie tejże analizy ustalono, że w najbliższym otoczeniu projektowanego kiosku zlokalizowany jest pięciokondygnacyjny i sześciokondygnacyjny budynek zabudowy wielorodzinnej z usługami w części parteru (na działce nr 300/1). Budynki te tworzą zwartą zabudowę północnej pierzei ulicy [...]. Linia zabudowy, wyznaczona przez te obiekty jest zatem ściśle określona. Wyznaczony natomiast przez wnioskodawcę teren inwestycji leży w całości przed tą linią, zatem projektowany kiosk jest lokalizowany poza linią zabudowy ukształtowaną przez istniejące obiekty usługowe i mieszkalne. Ponadto projektowany obiekt odbiega od parametrów zabudowy występującej w obszarze analizowanym także w zakresie: formy architektonicznej (dominuje zabudowa pierzejowa), szerokości elewacji frontowej (obiekt na działce 300/1 - ok. 128 m, budynki garażowe wewnątrz kwartału zabudowy - 19-42 m), a także wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (od 3 m na dz. 299/21 do 20 m na dz. 300/1). W związku z tym stwierdzono niezgodność planowanej zabudowy z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prezydent wskazał przy tym, iż lokalizacja wnioskowanego obiektu w zabudowanym i ukształtowanym pod względem przestrzennym obszarze naruszy istniejący ład przestrzenny w terenie. Projektowany kiosk - obiekt o niewielkim gabarycie, usytuowany na istniejącym zieleńcu na tle obiektów zabudowy wielorodzinnej - będzie stanowić element przypadkowy, zakłócający istniejącą kompozycję obszaru. Ponadto istniejąca zabudowa mieszkaniowa i usługowa, po obu stronach ul. [...] w K., tworzy wyraźnie ukształtowane ściany wnętrza urbanistycznego, z wyraźnym rozdzieleniem części komunikacyjnej od strefy zabudowy, czytelnym przebiegiem linii zabudowy i zdecydowanym gabarytem wysokościowym budynków. Wprowadzanie w takim miejscu bardzo małych obiektów, powodujących rozdrobnienie otaczającej zabudowy i stanowiących dysonans przestrzenny, zaburzający czytelny układ urbanistyczny wnętrz spowoduje naruszenie art. 1 ust. 2 powoływanej ustawy, zgodnie z którym organy administracji publicznej w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają obowiązek uwzględniania ładu przestrzennego oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych. Natomiast lokalizowanie obiektów takich jak opisany we wniosku w ukształtowanych wnętrzach - powoduje zmiany, potęguje narastanie chaosu przestrzennego w ukształtowanych funkcjonalnie i przestrzennie obszarach. Mając zatem na względzie nadrzędną zasadę gospodarowania przestrzenią - kształtowanie ładu przestrzennego na zasadach zrównoważonego rozwoju - poprzez spełnienie wymagań dotyczących ładu przestrzennego, ochrony zdrowia, bezpieczeństwa ludzi i mienia, ochrony walorów architektonicznych, krajobrazowych przestrzeni, potrzeb interesu publicznego, Prezydent stwierdził, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie spełnia tej zasady i wobec tego orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od tej decyzji złożyła H. G. nie zgadzając się z odmowną decyzją Prezydenta Miasta. W odwołaniu podniosła, że przedmiotowy obiekt ma być obiektem postawionym tymczasowo. Jego lokalizacja ustalona jest na okres dzierżawy gruntu od Wydziału Skarbu Miasta tj. na okres 5 lat. Obiekt ten ma być postawiony bezpośrednio na gruncie bez fundamentu. Jej zdaniem ustalanie warunków zabudowy dla kiosku jak dla obiektu kubaturowego jest nieporozumieniem. Teren posiada dostęp do drogi publicznej poprzez dojście piesze chodnikiem przy ul [...] poprzez wydzierżawiony fragment działki oraz z drugiej strony od ul.[...], gdzie można dojść pieszo lub podjechać samochodem. Ponadto dla obiektu ustalono decyzją warunki przyłączenia energii, przez Zakład Energetyczny w K. oraz określono decyzją warunki doprowadzenia wody i odprowadzania ścieków, przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w K. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż działka na której planowana jest inwestycja, jest wyłączona z produkcji rolnej. Wobec tego w jej ocenie postawienie kiosku handlowego z pewnością nie naruszy ładu przestrzennego w terenie. Odwołanie to nie zostało uwzględnione. Decyzją z dnia [...] 2005 r., nr: Kol. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 59 ust.1, art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 3 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że bezspornym jest, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione od łącznego spełnienia przesłanek, podanych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (cytowanych w zaskarżonej decyzji). Wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w tej sprawie w tym sensie, że niespełnienie którejkolwiek z nich powoduje, iż wydanie pozytywnej decyzji staje się niemożliwe. Wskazać należy, że z wymienionego wyżej art. 61 ust. 1 wynika, iż warunki zabudowy można ustalić na terenie posiadającym dostęp do drogi publicznej, nie wymagającym uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze (lub objętym taką zgodą) i dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, posiadającej wystarczające dla zamierzenia istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, a ponadto spełniającej łącznie wymogi co do kontynuacji funkcji, parametrów, cech oraz wskaźników architektoniczno-urbanistycznych. Cechy i parametry nowej zabudowy wyznacza zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy. Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące: na konkretnym terenie, zaś wzorcem są miejscowe rozwiązania architektoniczno-urbanistyczne. Ustawa w art. 61 ust. 1 określa w tym względzie wymóg tzw. dobrego sąsiedztwa tj. istnienia co najmniej jednaj działki sąsiedniej stanowiącej punkt odniesienia dla ustalenia wskaźników dla nowej zabudowy. Natomiast sposób ustalania tych wskaźników tzn. linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu tj. kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych/ określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003..r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588). Zgodnie z § 4 ust 1 tego rozporządzenia, obowiązujące linie nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przedmiotowej sprawie ustalono /w oparciu o przeprowadzoną analizę terenu/, że proponowana lokalizacja kiosku wychodzi (około 6,5 m) przed istniejącą linię zwartej, wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej, a przy tym na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, brak jest obiektu o podobnych gabarytach, w oparciu o które można by wyznaczyć parametry dla inwestycji planowanej. Otoczenie wskazanego do zabudowy terenu stanowi bowiem w przeważającej części zwarta zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna pięciokondygnacyjna i sześciokondygnacyjna o szerokości elewacji frontowej 128 m. oraz zabudowa usługowa (wolnostojąca i wbudowana) o dość ujednoliconej formie. Są też wewnątrz kwartału budynki garażowe (o szer. ok. 19 - 42 m). Brak natomiast stałego obiektu stanowiącego punkt odniesienia dla budowy kiosku handlowego w tym rejonie, którego forma i gabaryty stanowiłyby podstawę do kontynuowania jego cech przestrzenno-architektonicznych. W tej sytuacji należy zgodzić się z twierdzeniem organu I instancji, iż wnioskowana inwestycja nie mieści się w parametrach istniejącej zabudowy w analizowanym obszarze i nie spełnia wymogów wynikających z ustalonych wskaźników zagospodarowania terenu. Biorąc powyższe pod uwagę w tym w szczególności fakt, iż wydanie pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy zostaną łącznie spełnione wszystkie wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy warunki, należało podzielić stanowisko organu I instancji w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło jak w sentencji. Skargę na powyższą decyzję wniosła H. G. Zarzuciła w niej naruszenie przepisów prawa materialnego – ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w szczególności art. 59 i 61 tej ustawy, rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuciła także, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie pobieżnego zbadania materiału dowodowego i niezgodnie z zasadami współżycia społecznego. Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest wadliwa i w takiej postaci nie może się ostać. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dnia [...] 2005 r. wydało decyzję utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] 2005 r. odmawiającą ustalenia warunków dla zamierzenia inwestycyjnego : "Budowa kiosku handlowego wraz z infrastrukturą, na fragmencie działki nr 299/26 obr. [...] przy ul. [...] w K.." Zdaniem skarżącej przedmiotowa decyzja jest przede wszystkim niezgodna z obowiązującymi, powołanymi wyżej przepisami prawa. Organ orzekający nieprawidłowo i pobieżnie ocenił materiał dowodowy. Poza tym decyzja powyższa jest niezgodna z zasadami współżycia społecznego. Teren, na którym miałby stanąć kiosk jest zaniedbany, nieregularnie sprzątany. Po postawieniu przez nią kiosku nie tylko wzrosną dochody Miasta K. z tytułu dzierżawy terenu, ale również dojdzie do uporządkowania terenu, na którym kiosk miałby stanąć. Nieprawdziwe są w jej ocenie twierdzenia jakoby nie było punktów odniesienia dla kiosku handlowego. Jest tam bowiem placówka handlowa – sklep. Skarżąca jest przekonana, że dogłębna analiza stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że skarga jest w pełni uzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą orzekania w niniejszej sprawie był art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Treść zacytowanego przepisu określa więc warunki uzależniające wydanie pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedsięwzięć nie będących realizacją celu publicznego. Warunki te dotyczą w zmian w dotychczasowym zagospodarowaniu terenu polegających na realizacji "nowej zabudowy". Pierwsze z wymagań, które zostały określone w punktach od 1- 3 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustala organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy w razie braku planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego wnioskiem o ustalenie zabudowy. Sposób ustalania tych wymagań określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r. Nr 164 poz. 1588). W myśl § 3 ust. 1 wzmiankowanego rozporządzenia "w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy". Ust. 2 § 3 cytowanego rozporządzenia stanowi natomiast, że "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokości działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów". W świetle zatem tych przepisów organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy w razie braku planu zagospodarowania terenu dla obszaru objętego wnioskiem inwestora wyznacza na mapie w skali 1:500, lub 1:1000 granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z pkt 1-3 art. 61 ust. 1 ustawy. W § 3 ust. 2 rozporządzenia podano minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ przystępując do ustalenia granic obszaru w celu przeprowadzenia wspomnianej powyżej analizy powinien mieć na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej do drogi publicznej, przy czym pojęcie "działki sąsiedniej" w tym przepisie oznacza, że musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane, przy czym wydaje się, iż nie będzie tu chodziło o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz raczej pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. Przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, znajdująca się w aktach administracyjnych zgromadzonych w niniejszej sprawie, odpowiada wymogom § 3 cytowanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Organ wyznaczył analizowany obszar terenu, odniósł się w niej do: charakterystyki terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, formy architektonicznej istniejącej zabudowy w analizowanym obszarze, linii zabudowy, wskaźników kształtowania powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej występujących w analizowanym obszarze obiektów, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachów budynków istniejącej w analizowanym obszarze zabudowy. Powyższe pozwala zatem odpowiedzieć na pytanie, czy inwestycja ta jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami. Z analizy dokonanej przez organ I instancji wynika, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa jaką stanowiłby przedmiotowy kiosk handlowy nie odpowiada parametrom, gabarytom i cechom istniejącej zabudowy. W analizowanym przez organ obszarze nie ma elementu, którego forma architektoniczna stanowiłaby podstawę do kontynuowania cech przestrzenno-architektonicznych przedmiotowego kiosku. To zamierzenie inwestycyjne nie tylko, że nie ma dostępu do drogi publicznej, to nie ma również zapewnionej dostawy mediów z Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągu i Kanalizacji, co jest koniecznym w przypadku handlu towarami spożywczymi. Ponadto lokalizacja przedmiotowego kiosku jest poza linią zabudowy ukształtowaną przez istniejące obiekty usługowe i mieszkalne. W takim stanie rzeczy przeprowadzona w taki sposób analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla obszaru sąsiadującego z terenem lokalizacji inwestycji nie pozwala postawić organom: I instancji, jak i powtórnie orzekającym w tej sprawie organowi II instancji w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne, zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodzić się należy również z rozumieniem treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonanym przez organy orzekające w procesie jego wykładni. Rzeczywiście przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 w/w. ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Nie spełnienie zatem jednej z przesłanek ustanowionych w przepisie art. 61 ust. 1, w tym konkretnym przypadku w pkt 1 ust. 1 tego artykułu, tj. naruszenia istniejącego ładu przestrzennego, powoduje konieczność wydania decyzji odmownej. Skoro tak, to nie można również i organom obu instancji zarzucić naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził także naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ani też stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności kontrolowanych aktów prawnych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., na podstawie art. 151 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę oddalił.