II SA/Kr 1288/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. i M. K. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 8 lipca 2024 r., znak: WI-I.7840.13.1.2024.JO w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę kasacyjną E. K. i skargę kasacyjną M. K. 23 stycznia 2025 r. skarżącym doręczono uzasadniony wyrok z 11 grudnia 2024 r. oddalający skargę (k. 89 i k. 90). 22 lutego 2025 r. skarżący wywiedli – niepodpisane (k. 95 i k. 120) – skargi kasacyjne, w których zawarli wnioski o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika (k. 92 i k. 116) 17 kwietnia 2025 r. ustanowiono dla skarżących radcę prawnego (II SPP/Kr 19/25, II II SPP/Kr 20/25). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 p.p.s.a.). Jedynie podpis złożony pod skargą kasacyjną potwierdza jej dopuszczalność, tj. okoliczność, że w jej konstruowaniu brał udział uprawniony fachowy podmiot. Niezamieszczenie podpisu pod skargą kasacyjną, jeśli z jej treści wynika, że została sporządzona przez uprawnioną osobę, stanowi brak o usuwalnym charakterze, który obliguje sąd do wezwania do jego uzupełnienia. Skoro jednak z treści skarg kasacyjnych wynika niezbicie, że nie zostały one sporządzone przez osobę wymienioną w art. 175 p.p.s.a., albowiem skarżący dopiero ubiegali się o przyznanie im prawa pomocy, to ich skargi kasacyjne – jako wniesione z pominięciem tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego – należało odrzucić na zasadzie art. 178 p.p.s.a.