II SA/Kr 1289/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi "P." sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala. Decyzją z 19 maja 2017r. Wójt Gminy L. G., na podstawie art. 50 ust. 1 i 4 , art. 51 ust. 1 pkt 2 , art. 52 ust. 1, art. 53, art. 54, art. 55 oraz art. 56 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U.z 2016r., poz. 778 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku [...] sp. z o. o. z siedzibą w W., orzekł o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] na działce nr [...] w miejscowości N. Ż. w skład której wchodzić będą następujące elementy: stalowa wieża kratowa o łącznej wysokości 61,50 m n.p.t. wraz z żelbetową płytą fundamentową; anteny sektorowe (15 sztuk) pracujące w systemach 2100 MHz ( 3 sztuki - typ anten: Huawei A264518ROv01 skierowane w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,30 m n.p.t. ) 900 MHz ( 3 sztuki - typ anten: Huawei A794516Rv01 skierowane w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,30 m n.p.t. ) 1800 MHz ( 3 sztuki - typ anten: Huawei A264518Rv01 skierowane w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,30 m n.p.t. ) 800 MHz (3 sztuki - typ anten: Huawei A794516RO skierowane w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,00 m n.p.t.) 2600 MHz (3 sztuki - typ anten: Huawei A264518ROv01 skierowane w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,30 m n.p.t.) instalowane na powierzchni wieży za pośrednictwem systemowych wsporników antenowych; anteny radioliniowe - 3 sztuki (0 1,2 - 1 sztuka, wysokość zawieszenia 57,00m n.p.t. skierowana w azymucie 106°, Ř 0,6 m - 2 sztuki , wysokość zawieszenia 57,00m n.p.t. skierowane w azymutach 264° i 356°) instalowane na powierzchni wieży za pośrednictwem systemowych wsporników antenowych; urządzenia sterujące posadowione u podnóża wieży (poziom gruntu) za pośrednictwem stalowych konstrukcji wsporczych; drogi kablowe łączące urządzenia sterujące z antenami, ogrodzenia zabezpieczające przed dostępem osób niepowołanych; instalacja elektroenergetyczna zasilająca urządzenia stacji bazowej - wewnętrzna linia zasilająca. W uzasadnieniu organ po przeprowadzeniu postępowania, w tym po zasięgnięciu opinii biegłego dr inż. J. G., wskazał, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego winno być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie organu l instancji zasięg odziaływania anten sektorowych winien być ustalony kumulatywnie dla wszystkich anten pracujących w danym azymucie, nie zaś jak uczynił to inwestor dla każdej anteny z osobna. Kumulatywne ustalenie zakresu oddziaływania anten sektorowych prowadzi do wniosku , iż ich odziaływanie obejmuje tereny przebywania i zamieszkiwania ludności. Taka sytuacja wymaga przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Odwołanie od ww. decyzji wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając organowi l instancji naruszenie: . art. 51 ust. 1 od 1) do 3) u.p.z.p. poprzez niezastosowanie polegające na braku ustalenia czy przedmiotowa inwestycja celu publicznego ma znaczenie gminne, powiatowe, wojewódzkie czy krajowe oraz czy znajduje się na terenie zamkniętym; . art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezastosowanie polegające na braku jakichkolwiek informacji w uzasadnieniu decyzji nie tylko o tym jak strony postępowania zostały ustalone, ale także jak spełniono obowiązek zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczenia i w sposób zwyczajowo w danej miejscowości przyjęty; . art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na niewyjaśnienie, co organ rozumie pod pojęciem "dysonans przestrzenny", kogo uznał za stronę postępowania i na jakiej podstawie, o jakim znaczeniu jest to inwestycja, w jaki sposób zawiadomiono w wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, w jaki sposób zrealizowano obowiązek zawiadamiania stron w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, jak również brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji oraz przytoczenia przepisów prawa, a także poprzez nie wyjaśnienie i nie ustalenie czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu ustawy z 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko i przyjęcie w tym zakresie stanowiska niemającego jakiekolwiek oparcia w materiale dowodowym postępowania oraz treści przepisów prawa; . art. 80 k.p.a. z uwagi na naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dowolne, niepoparte żadnymi dowodami ustalenie, że: "Proponowana lokalizacja projektowanej inwestycji narusza zatem zasadę ładu przestrzennego na analizowanym obszarze oraz godzi w interes publiczny lokalnej społeczności... " oraz że protest pewnej części społeczności lokalnej uzasadnia odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego [...] . art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt. 1) i 2), art, 4 ust. 2 pkt 1, art, 50 ust. 1. art. 51 ust. 1 pkt. 2), art, 52 ust. 1, art, 53, art. 54 oraz art. 55 u.p.z.p. poprzez ich błędne zastosowanie i wskazanie, jako podstawy prawnej decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, . normy art. 2 i 7 ustawy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 roku Nr. 78 poz. 483 ze zm.) w zw. art. 6 k.p.a., art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez Wójta Gminy L. G. w granicach i na podstawie przepisów prawa, niestanie na straży zasady praworządności oraz prowadzanie postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania obywateli do organów państwa; . art. 12 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 2 u.p.z.p. poprzez niedziałanie w sprawie wnikliwe i szybko, z przekroczeniem 65 dniowego terminu od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji, . art. 1 ust. 2 pkt. 1) i 2) u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie jako przepisów odrębnych uzasadniających odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy przepisy te nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu art, 56 u.p.z.p,, jak również z uwagi na to, że planowana inwestycja nie narusza tych przepisów, . art. 56 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi; jednocześnie organ l instancji nie wskazuje przepisu odrębnego, z którym zamierzenie byłoby niezgodne, . art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 7) i § 3 ust. 1 pkt. 8) rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko polegające na błędnym i bezpodstawnym przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją mogącą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż jego parametry krytyczne nie kwalifikują go do takiego, a co za tym idzie błędne przyjęcie, iż wymaga ono uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, . art. 52 ust. 3 u.p.z.p. poprzez żądanie od wnioskodawcy spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków; . art. 1 ust. 2 pkt 9) oraz 10) u.p.z.p. poprzez nie wzięcie pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy potrzeb interesu publicznego oraz potrzeb w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy tj. ustalenie lokalizacji wnioskowanej inwestycji celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 31 lipca 2017r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1275), art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawiając uregulowania prawne mające zastosowanie w sprawie podał, że organ administracji nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepisami odrębnymi wpływającymi na treść decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego są m.in. przepisy ustawy z 3 października 2008 o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz przepisy rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017, poz. 1405) . Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określono w § 2 i § 3 rozporządzenia; instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych dotyczy regulacja zawarta w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny – instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru. Ponadto organ odwołał się do poglądów prezentowanych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2015r. sygn. akt II OSK 139/14, z 9 grudnia 2016r. sygn. akt II OSK 708/15 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 marca 2017r. sygn. akt VII SA/Wa 1916/16, w których zwrócono uwagę na kwestię kumulacji mocy kilku anten. Organ wskazał, że planowana inwestycja składa się z 15 anten sektorowych, w tym pracujących w systemach 2100 MHz ( 3 sztuki - typ anten: Huawei A264518ROv01 skierowanych w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,30 m n.p.t. ) 900 MHz ( 3 sztuki - typ anten: Huawei A794516Rv01 skierowanych w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,30 m n.p.t. ) 1800 MHz ( 3 sztuki - typ anten: Huawei A264518Rv01 skierowanych w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,30 m n.p.t.) 800 MHz ( 3 sztuki - typ anten: Huawei A794516RO skierowanych w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,00 m n.p.t.) 2600 MHz ( 3 sztuki-typ anten: Huawei A264518ROv01 skierowanych w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,30 m n.p.t.). ERIP efektywna moc wypromieniowana izotropowe dla anten sektorowych pracujących azymucie 80° wynosi łącznie 9406 W, dla anten pracujących w azymucie 220° wynosi łącznie 9406 W, podobnie jak dla anten sektorowych pracujących w azymucie 320°. Po zsumowaniu równoważnej mocy promieniowania uzyskamy wartość 28 218 W. Sumując tylko moc promieniowania anten sektorowych w danym azymucie uzyskamy wartość 9406 W, mieszcząca się w przedziale od 5000 do 10000 W gdzie miejsca dostępne dla ludności znajdują się przy inwestycji zawsze znacząco oddziałującej na środowisko w odległości nie większej niż 150m , natomiast dla inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w odległości nie większej niż 200m i nie mniejszej niż 150m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie pól elektromagnetycznych zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jak wynika z zalegającej w aktach sprawy mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 oraz mapy zasadniczej w skali 1:1000 miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości ok 100m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten. Teren znajdujący się w pobliżu planowanej inwestycji charakteryzuje się niską zabudowa nie przekraczająca 12m. Zważywszy na znaczną moc EIRP (9406 W) anten sektorowych, szczególnie w azymucie 80° , oraz ukształtowanie terenu główne osie promieniowania anten sektorowych sięgają bezpośrednio miejsc dostępnych dla ludności. Dlatego też uznać należy, iż planowana inwestycja rzeczywiście dotyczy miejsc dostępnych dla ludzi, a tym samym dla tej inwestycji wymagane jest przeprowadzenie postępowania środowiskowego i wydanie stosownej decyzji w kwestii oddziaływania na środowisko. W związku z tym, iż w sprawie brak jest decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, które może oddziaływać na środowisko zasadnym była odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: 1. art. 51 ust. 1 od 1) do 3) u.p.z.p., poprzez niezastosowanie polegające na braku ustalenia czy przedmiotowa inwestycja celu publicznego ma znaczenie gminne, powiatowe, wojewódzkie czy krajowe oraz czy znajduje się na terenie zamkniętym; 2. art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezastosowanie polegające na braku jakichkolwiek informacji w uzasadnieniu decyzji nie tylko o tym jak strony postępowania zostały ustalone, ale także jak spełniono obowiązek zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczenia i w sposób zwyczajowo w danej miejscowości przyjęty; 3. art. 138 § 1 pkt. 1) k.p.a. z uwagi na zastosowanie poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji, która odmawia ustalenia lokalizacji wnioskowanej przez inwestora decyzji, podczas gdy nie istnieją podstawy faktyczne ani prawne do wydania decyzji odmawiającej jej ustalenia, 4. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. z uwagi na brak dokonania własnych ustaleń faktycznych, brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie dowodów przestawionych przez spółkę organu oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dowolne ustalenie, że: "(...) miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości ok 100m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten. - (...) główne osie promieniowania anten sektorowych sięgają bezpośrednio miejsc dostępnych dla ludności (...)" nie ustalenie gdzie znajdują się miejsca dostępne dla ludności w stanie faktycznym sprawy oraz bezrefleksyjnego powielenia tez zawartych w opinii biegłego; 5. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu faktów, dowodów i przyczyn odmowy wiarygodności dowodom przedłożonym przez skarżącą, w których to dokumentach zawarto wszystkie wymagane prawem informacje i dane pozwalające dokonać oceny inwestycji spółki jako nie zaliczającej się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (ani zawsze ani potencjalnie), w tym dokumentowi prywatnemu zatytułowanemu "Kwalifikacja Przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (...)" czy też ekspertyzy technicznej autorstwa mgr inż. M. S.; 6. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez uznanie za wiarygodny dowód z opinii biegłego która zawiera takie istotne nieścisłości jak błędne określenie lokalizacji miejsca realizacji inwestycji tj. w treści opinii biegłego J. G. - strona 17 - (lokalizacja wieży na sąsiedniej działce w kierunku południowym); 7. art. 84 § 1 k.p.a. posiłkowanie się opinią biegłego w kwestii obowiązywania i stosowania oraz wykładni przepisów prawa, oceny materiału dowodowego sprawy, co powinno być wyłączną kompetencją organu administracji publicznej, a biegły w tym zakresie organu nie powinien wyręczać; 8. art. 15 k.p.a. poprzez brak dwukrotnego rozpatrzenia sprawy, co przejawiało się m.in. w braku rzetelnego rozważenia zarzutów zawartych w treści odwołania [...] złożonego od decyzji organu I instancji, brak jakiegokolwiek odniesienia się do wielu zarzutów spółki m.in. dotyczących ustalenia stron postępowania, zawiadomień stron, czy też braku ustalenia czy inwestycja ma znaczenie gminne, powiatowe itp.; 9. art. 2 i 7 ustawy zasadniczej w zw. art. 6 k.p.a., 7 oraz 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez SKO w T. i Wójta Gminy T. w granicach i na podstawie przepisów prawa, niestanie na straży zasady praworządności oraz prowadzanie postępowania w taki sposób, iż nie budzi to zaufania do organów władzy publicznej; 10. art. 12 § 1 k.p.a. poprze niedziałanie w sprawie wnikliwe oraz szybko; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 11. art. 56 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi; 12. art. 71 ust. 2 Ustawy w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 7) i § 3 ust. 1 pkt. 8) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko polegające na błędnym i bezpodstawnym przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją mogącą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż jego parametry krytyczne nie kwalifikują go do tych kategorii, a co za tym idzie błędne przyjęcie, iż wymaga ono uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 13. art. 1 ust. 2 pkt 9) oraz 10) u.p.z.p. poprzez nie wzięcie pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy potrzeb interesu publicznego oraz potrzeb w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej; W uzasadnieniu powyższe zarzuty skargi zostały rozwinięte. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2017.2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369), powoływana dalej jako p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Poza sporem pozostaje, że realizacja inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 2 pkt 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2017.1073), dalej u.p.z.p., pod pojęciem inwestycji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, makroregionalnym), a także krajowym, bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820). Nie ulega wątpliwości, że w rozumieniu art. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest wykonywanie robót budowlanych w zakresie łączności publicznej i sygnalizacji, do których zaliczana jest stacja bazowa telefonii komórkowej (por. wyroki NSA z: 3 września 2008 r. sygn. akt II OSK 989/07, 23 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 1829/12 – orzeczenia dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Budowa takiego obiektu służy realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozważania rozpocząć należy od przypomnienia, że stosownie do treści art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zobowiązany do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych. Zatem przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ prowadzący to postępowanie bada między innymi, czy dane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 72 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2017.1405), decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Wprawdzie według art. 72 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została w tym przepisie wymieniona, jednak w myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że pod pojęciem "decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" ustawodawca rozumie także decyzję w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. To, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla danej inwestycji jest wymagana, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zatem z przepisem § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; Z kolei po myśli § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Jednocześnie jednak, co w niniejszej sprawie ma fundamentalne znaczenie, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (§ 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia). W ocenie organów orzekających w sprawie zasięg oddziaływania anten sektorowych winien być ustalony również kumulatywnie dla wszystkich anten pracujących w danym azymucie, nie zaś jak uczynił to inwestor dla każdej anteny z osobna. Kumulatywne ustalenie zakresu oddziaływania anten sektorowych prowadzi do wniosku, iż ich oddziaływanie obejmuje tereny przebywania i zamieszkiwania ludności. Taka sytuacja wymaga przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Powyższa konstatacja skutkowała wydaniem decyzji odmownej. W tym miejscu zasadnym będzie przytoczenie trafnego poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z 7 października 2015 r., sygn. akt II OSK 323/14, który sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni popiera. NSA stwierdził, że skoro, zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem (m.in.) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, to organ wydający takie decyzje ma obowiązek sprawdzić, czy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy bądź decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji inwestor nie powinien uzyskać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w przypadku wątpliwości w tym zakresie wskazać na potrzebę wyjaśnienia tej kwestii przez właściwy organ. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji nie jest bowiem właściwy do rozstrzygnięcia kwestii unormowanych w Dziale V – "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000" ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i nie może wkraczać w kompetencje przysługujące organom właściwym w tych sprawach. Tym samym należy sobie odpowiedzieć na pytanie, czy ustalony w sprawie stan faktyczny – budzący istotne wątpliwości organów - dawał organom podstawę do uznania, że postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego przedmiotowej stacji bazowej powinno zostać poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wniosek inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie przewidywał budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] sp. z o.o. [...] w skład której wchodzić będą następujące elementy: stalowa wieża kratowa o łącznej wysokości 61,50 m n.p.t. wraz z żelbetową płytą fundamentową; anteny sektorowe (15 sztuk) pracujące w systemach 2100 MHz ( 3 sztuki - typ anten: Huawei A264518ROv01 skierowane w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,30 m n.p.t. ) 900 MHz ( 3 sztuki - typ anten: Huawei A794516Rv01 skierowane w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,30 m n.p.t. ) 1800 MHz ( 3 sztuki - typ anten: Huawei A264518Rv01 skierowane w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,30 m n.p.t. ) 800 MHz (3 sztuki - typ anten: Huawei A794516RO skierowane w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,00 m n.p.t.) 2600 MHz (3 sztuki - typ anten: Huawei A264518ROv01 skierowane w azymutach 80 °, 220 °, 320 °, wysokość zawieszenia 59,30 m n.p.t.) instalowane na powierzchni wieży za pośrednictwem systemowych wsporników antenowych; anteny radioliniowe - 3 sztuki (0 1,2 - 1 sztuka, wysokość zawieszenia 57,00m n.p.t. skierowana w azymucie 106°, Ř 0,6 m - 2 sztuki , wysokość zawieszenia 57,00m n.p.t. skierowane w azymutach 264° i 356°) instalowane na powierzchni wieży za pośrednictwem systemowych wsporników antenowych; urządzenia sterujące posadowione u podnóża wieży (poziom gruntu) za pośrednictwem stalowych konstrukcji wsporczych; drogi kablowe łączące urządzenia sterujące z antenami, ogrodzenia zabezpieczające przed dostępem osób niepowołanych; instalacja elektroenergetyczna zasilająca urządzenia stacji bazowej - wewnętrzna linia zasilająca. Do wniosku zostało dołączone opracowanie zatytułowane "Kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczono oddziaływać na środowisko". Organ I instancji kilkukrotnie wzywał inwestora w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do uzupełnienia wniosku, dając tym samym wyraz tego, że dokumentacja, poddana wstępnemu badaniu, nie jest wystarczająca i miarodajna dla poczynienia zasadniczych ustaleń w sprawie. Należy zaznaczyć, że organ był uprawniony do żądania dodatkowych informacji, gdyż zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Organ I instancji doszedł do wniosku, że przedłożona Kwalifikacja przedsięwzięcia jak również uzupełniający dokument "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej" nie wyjaśniają w dostatecznym stopniu, czy dla przedmiotowej inwestycji wymagana była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Oczywistym jest, że organ nie był związany przedstawionymi we wniosku - niewiarygodnymi i niepełnymi parametrami technicznymi tego przedsięwzięcia. Miał więc kompetencje do oceny przedstawionych przez wnioskodawcę danych i ich zweryfikowania w świetle obowiązujących przepisów prawa, przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych. Warto również zwrócić uwagę, że inwestycje polegające na budowie stacji bazowych telefonii komórkowej stanowią materię wymagającą wiedzy wysoce specjalistycznej i technicznej. W tych okolicznościach powołanie biegłego o specjalności elektronika, radiokomunikacja i telekomunikacja ruchoma świadczy o dołożeniu przez organ I instancji należytej staranności w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, a nie bezrefleksyjnego oparcia się na budzących wątpliwości twierdzeniach samego inwestora. Jak wynika z postanowienia Wójta Gminy L. G. z 17 marca 2017 r. biegły został powołany na okoliczność ustalenia faktycznych wartości równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) przez anteny projektowanej stacji, przeprowadzenia analizy zasięgu pól elektromagnetycznych oraz poprawności obliczeń parametrów części telekomunikacyjnej, w odniesieniu do obowiązujących aktów prawnych w tym przede wszystkim czy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Należy przypomnieć, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko są zasadniczo stosowane przez organy wyspecjalizowane w ochronie środowiska tj. przez organy biorące udział w postępowaniach w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast kontrolowane postępowanie dotyczy zupełnie innego zakresu tj. przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i to organ właściwy w tym zakresie ma dokonać interpretacji przepisów wymienionego rozporządzenia. Na marginesie można wspomnieć, że inwestor konsekwentnie w toku prowadzonego postępowania prezentował stanowisko, że prezentowane obliczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo są miarodajne i świadczą o braku konieczności przeprowadzania procedury unormowanej w Dziale V – "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000" ustawy o udostępnianiu informacji (...). W piśmie z dnia 19 stycznia 2017 r. pełnomocnik inwestora podkreślił, że "obowiązek poczynienia ustaleń w tym zakresie ciąży na organie do którego wpłynął wniosek inwestora, a nie na inwestorze, bowiem żaden przepis prawa nie obliguje inwestora, aby występował do innego organu administracji publicznej czy też wydziału właściwego w sprawach z zakresu ochrony środowiska celem stwierdzenia zgodności przyjętych rozwiązań z obowiązującymi przepisami z zakresu ochrony środowiska." Tym samym zwrócenie się do biegłego o wydanie opinii w tej sprawie było prawidłowe i zasadne. Przedłożona opinia potwierdziła wątpliwości organu I instancji co do konieczności dołączenia do wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Głównym zarzutem pod adresem przedłożonej przez inwestora Kwalifikacji przedsięwzięcia był brak uwzględnienia kumulacji PEM powstałej w wyniku nałożenia się wiązek od kilku anten panelowych w każdym z sektorów wyznaczonych azymutem, czyli głównym kierunkiem promieniowania. Powyższe stanowisko zostało również zaaprobowane przez organ II instancji, który odwołał się do aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych. Jak wynika z przytoczonych już wyżej przepisów, w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowych kwalifikacji czy dane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. W orzecznictwie dominuje pogląd, że dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1839/16, wyrok NSA z 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1162/14, wyrok NSA z 29 września 2015 r. sygn. akt II OSK 139/14). Konieczność ustalenia czy dane przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko powoduje, że dla poczynienia ustaleń w tym zakresie niezbędne jest określenie równoważnej mocy promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład stacji bazowej, ale również rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny. Odmienna interpretacja § 3 ust.1 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Nie można bowiem wykluczyć, że nakładanie się wiązek promieniowania izotropowego spowoduje, że moc promieniowania stacji bazowej znacznie przekroczy dopuszczalne normy pomimo, że promieniowanie pojedynczej anteny będzie mieściło się w granicach dopuszczalnych norm i nie będzie negatywnie wpływać na środowisko ( por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015r. sygn. akt II OSK 2706/13 oraz wyrok NSA z dnia 29 września 2015r. sygn. akt II OSK 139/14 dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie bowiem do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1 jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 § 3 rozporządzenia. Powyższy przepis jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie administracyjne, a czyni to przez użycie określenia: "po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie". Przedstawiony tok rozumowania znajduje dodatkowe uzasadnienie w wykładni funkcjonalnej. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 7 marca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1916/16 uzasadniając konieczność badania zjawiska sumowania się mocy na podstawie uregulowania zawartego w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. przyjęcie mocy jednej anteny za kryterium oceny oddziaływania całej stacji bazowej mogłoby prowadzić do obchodzenia prawa (to jest do działania in fraudem legis) przez inwestorów budujących stacje bazowe i podobne urządzenia nadawcze polegające na umieszczeniu kilku anten na jednym maszcie. Racjonalny ustawodawca takiego rozwiązania powinien unikać i zresztą starał się uniknąć przyjmując powołany § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. Ponadto – jak wskazał sąd - nie powinno być wątpliwości, że przepisy rozporządzenia z 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wydane na podstawie art. 60 powołanej wyżej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zostały wydane w celu ochrony środowiska, a także ochrony obywateli przed szkodliwym oddziaływaniem rozmaitych obiektów, ludzkich działań i substancji. Wykładnia przepisów wymienionych aktów powinna zatem być dokonywana w pierwszej kolejności z uwzględnieniem skutków procesów inwestycyjnych podlegających omawianym przepisom. Kluczowe znaczenie powinna mieć wykładnia funkcjonalna, wzmacniana przez wykładnię celowościową (teleologiczną), a zaś nie wykładnia językowa. W rozpatrywanej sprawie dopuszczenie obliczania kumulacji mocy różnych anten zamiast ustalania oddziaływania jednej anteny oznacza akceptację wykładni tradycyjnie nazywanej interpretatio contra legem, a współcześnie traktowanej jako postać sędziowskiego "rozwijania prawa" lub "poszukiwania prawa" (vide: T. Spyra, Granice wykładni prawa: Znaczenie językowe tekstu prawnego jako granica wykładni, Wolters Kluwer, Kraków 2007, str. 107, także str. 71, 77). Uwzględniając jednak fakt, że ograniczenie się do jednej anteny zostało przewidziane w rozporządzeniu, a także zasadę, że w razie kolizji norm norma wyższa (tu: ustawowa) uchyla normę niższą (tu: normę rozporządzenia), można przyjąć, że w imię realizacji celów ustawy dopuszczalne jest jednak odstąpienie od jednoznacznego brzmienia przepisu rozporządzenia. Powyższy pogląd sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. Brak jest bowiem racjonalnego uzasadnienia dla różnicowania oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia w zależności od tego czy inwestor skorzysta z panelowych anten sektorowych promieniujących w tym samym sektorze wyznaczonym azymutem, czy też z jednej anteny wielopasmowej. Podsumowując, należy wskazać, że wyraźnie sygnalizowany w orzecznictwie problem rozdzielności i kumulacji mocy anten umieszczonych na jednej wieży został w niniejszej sprawie prawidłowo dostrzeżony przez organy orzekające w sprawie. Dostarczone przez inwestora opracowanie Kwalifikacja przedsięwzięcia zawierało jedynie obliczenia równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla każdej z projektowanych anten z osobna, zabrakło zaś analizy dotyczącej sumarycznej mocy wszystkich anten pracujących na tym samym lub zbliżonym kierunku. Powyższa konkluzja stanowi odpowiedź na zarzuty skargi. Wypada przy tym wskazać, że jakkolwiek prawdą jest, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając decyzję nie odniosło się wyczerpująco do zarzutów odwołania, zwłaszcza w zakresie w jakim negowano wartość dowodową przedłożonej opinii biegłego, to powyższe uchybienie nie mogło jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, skoro u jego podstaw legła odmienna od przyjętej przez inwestora wykładnia przepisów statuujących obowiązek przeprowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, co oznaczało, że przedstawiona przez inwestora dokumentacja została sporządzona wadliwie. Nie ulega też wątpliwości, że uwzględnienie zjawiska kumulacji anten znajdujących się w poszczególnych sektorach poszerza poddany analizie obszar miejsc dostępnych dla ludności znajdujących się w określonej odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny (drugi parametr który winien być wzięty pod uwagę przy kwalifikacji danego przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko). Maksymalna moc promieniowana (EIRP) planowanej inwestycji w każdym sektorze wyznaczonym azymutem wg obliczeń biegłego wynosi 13619,9 W, a wg danych inwestora 9407 W, co oznacza, że istotne jest, czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości odpowiednio: nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, bądź nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m. Jak wynika ze znajdujących się w aktach spawy map ewidencyjnych, jak również z wykresów znajdujących w opinii biegłego J.. G. miejsca dostępne do ludności znajdują się już (dla azymutów 800 i 2200) w odległości od 188 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, a więc nawet przyjęcie korzystniejszego dla inwestora wariantu skutkuje uznaniem, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana. Konkludując należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wydania decyzji odmownej. Nie są zasadne zarzuty dotyczące wadliwości zaskarżonej decyzji, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wystarczającym stopniu uzasadniło swoje stanowisko. Sąd nie stwierdził sygnalizowanych naruszeń przepisów postępowania, organ właściwie zastosował przepisy prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy wskazać, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Nie znajduje uzasadnienia w treści cytowanego przepisu oczekiwane skarżącego zamieszczenia w decyzji ustaleń dotyczących ustalenia stron postępowania. Wymogu takiego nie przewidziano również w art. 54 ustawy w którym wskazano na obligatoryjne elementy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaniechanie opisania w uzasadnieniu decyzji ustaleń organu w tym zakresie nie stanowi jeszcze o naruszeniu tego przepisu. Analiza akt przedmiotowej sprawy prowadzi jednak do wniosku, że organy nie wywiązały się prawidłowo z nałożonego w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. obowiązku, albowiem nie dokonały obwieszczenia, doręczając wszystkim stronom wydane orzeczenia na piśmie. Powyższe uchybienie musi zatem być rozpatrywane w kategoriach wadliwości doręczenia, jednak jakakolwiek wadliwość doręczenia decyzji, czy też równoważnej temu doręczeniu formy (obwieszczenia, powiadomienia w sposób zwyczajowy) skutkuje co najwyżej zaistnieniem wady wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w stosunku do strony, której wadliwość ta dotyczy i nie może stanowić podstawy skutecznego zarzutu innych stron postępowania. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na braku ustalenia czy inwestycja celu publicznego ma znaczenie gminne, powiatowe, wojewódzkie czy krajowe. W podstawie prawnej decyzji organu I instancji wskazano bowiem na art. 51 ust. 1 pkt 2, a więc inwestycja została uznana za mającą znaczenie gminne i powiatowe. Mając powyższe na uwadze, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.