II SA/Kr 129/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Decyzją z dnia [...]r. znak: [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 kpa Starosta wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania, budowy "Domu letniskowego" o powierzchni 24,60 m2 na działce nr [...] w miejscowości C., Gmina D., Powiat [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 11 września 2007r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek W. K., który zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie "Domu letniskowego" o powierzchni 24,60 m2 na działce nr [...] w miejscowości C., Gmina D., Powiat [...]. Zgodnie z art. 28 Prawo budowlane budowa wiąże się z koniecznością wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. Jedynym wyjątkiem od tej zasady są obiekty budowlane oraz roboty budowlane, wymienione w art. 29, odpowiednio w ust. 1 oraz ust. 2. Wyliczone tam obiekty oraz roboty budowlane stanowią katalog zamknięty i nie podlegają rozszerzeniu. Zgodnie z treścią zgłoszenia obiekt będzie wykorzystywany do czasowego wypoczynku. Takie przeznaczenie zgodnie z § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. (Dz. U. z 2002 Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obliguje do zdefiniowania obiektu jako budynek rekreacji indywidualnej. Art. 29 Prawa budowlanego nie obejmuje budynku rekreacji indywidualnej, co wskazuje jednoznacznie na obowiązek uzyskania przez Inwestora pozwolenia na budowę. Ustawa Prawo budowlane w art. 30 ust. 6 definiuje sytuacje w których należy wnieść sprzeciw do zgłoszenia. Konieczność wniesienia sprzeciwu występuje między innymi gdy zgłoszona budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. K. W odwołaniu wyjaśnił, że użyte w zgłoszeniu określenie "domek letniskowy" było związane z powszechnie przyjętym stwierdzeniem, określającym obiekt, w którym spędza się czas na wypoczynku weekendowym. Stwierdził również, że pisząc domek letniskowy miał na myśli altanę. Odwołujący wskazał na treść art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i podniósł, że przedsięwzięcie takie jest dopuszczone bez uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie poprzez zgłoszenie. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...], na podstawie art. 82 ust. 1 i 3, w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. -Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielając ustalenia i stanowisko prawne organu l instancji wskazał, że z załączonych do zgłoszenia szkiców i opisu wynika, że obiekt budowlany stanowiący przedmiot zgłoszenia jest budynkiem. Według opisu - jego posadowienie wymaga wykonania fundamentu w postaci płyty fundamentowej, a to wiąże się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu przeznaczonym do jego lokalizacji grunt (częściowa wymiana gruntu i jego wzmocnienie), bowiem dopiero wzmocniona warstwa posadowienia może stanowić wystarczająco stabilną podstawę dla fundamentu i związanej z nim pozostałej części budynku. W związku z tym budynek będzie trwale połączony z gruntem. Ponadto budynek będzie wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych - będzie posiadał ściany (z oknami i drzwiami) oraz dach. Z opisu również wynika, że planowane jest zaopatrzenie projektowanego budynku w energię elektryczną oraz wodę (projektowana studnia); przewiduje się także odprowadzenie nieczystości ciekłych z budynku do bezodpływowego zbiornika. To oznacza, że projektowany budynek będzie posiadał instalacje i urządzenia techniczne zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem (przyłącza, studnia, zbiornik na nieczystości ciekłe). Przedłożone przy zgłoszeniu szkice przedstawiają program użytkowy budynku, który stanowią: pokój dzienny, aneks kuchenny i łazienka. Odnosząc się do użytego w odwołaniu pojęcia altana organ wyjaśnił, że co prawda w przepisach ustawy Prawo budowlane i w aktach wykonawczych do tej ustawy brak jest definicji określającej jednoznacznie, co należy rozumieć pod tym pojęciem, nie oznacza to jednak, że pojęcia tego można używać w przypadkach kiedy bezsprzecznie odnosimy się do budynku rekreacji indywidualnej. Takie działanie uznać należy za niewłaściwą interpretację przepisów ustawy. Przez zastosowanie niewłaściwego nazewnictwa obiektu budowlanego nie może nastąpić niewłaściwe zakwalifikowanie tego obiektu do zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł W. K. Skarżący zarzucił, że jego zamiarem była budowa altany, a nie domku letniskowego. Projektowany obiekt nie jest budynkiem, lecz budowlą i jego realizacja nie wymaga pozwolenia na budowę. W szczególności skarżący podał, że altana (domek letniskowy) spoczywa na płycie fundamentowej swobodnie leżącej na gruncie - nie jest to płyta fundamentowa z ławami zakotwionymi w gruncie. Konstrukcja miała być wykonana jako lekka konstrukcja szkieletowa drewniana przykręcana do płyty fundamentowej za pomocą kotw stalowych z gwintem. Połączenie gwintowe może być zdemontowane bez jakichkolwiek szkód dla konstrukcji, a więc nie można mówić o trwałym (stałym) związaniu konstrukcji szkieletowej z płytą fundamentową. Ponadto skarżący zarzucił, że organ nie dopełnił obowiązku terminowego rozpatrzenia odwołania. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r., żądając zwrotu kosztów postępowania Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych . Skarga jest nieuzasadniona. Sąd dokonując legalności zaskarżonej decyzji, jak też decyzji ją poprzedzającej uznał, że decyzje te nie naruszają prawa. Zasadnym są ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji, iż przedmiotowa inwestycja objęta wnioskiem wymaga pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. Przepisy art.29- 30 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wymieniają ściśle określony katalog obiektów budowlanych oraz robót budowlanych wymagających zgłoszenia. Przepisy te stanowią wyjątek od zasady wyrażonej w art. 28 Prawo budowlane dotyczącej obowiązku uzyskania pozwolenia na rozpoczęcie robót budowlanych. Z przepisu art.28 wynika, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu, z zastrzeżeniem art. 29-31 Prawo budowlane. Skarżący W. K. we wniosku złożonym [...].09.2007r. zgłosił zamiar wykonania domku letniskowego o powierzchni 24,60 m2 przeznaczonego do czasowego wypoczynku. Do wniosku dołączył stosowne dokumenty, m. in. szkice i rysunki przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, sporządzonego przez uprawnionego mgr. inż. arch. A. S. Z przedłożonych dokumentów wynikało, że w przedmiotowym budynku wydzielone są ścianami: pokój dzienny, aneks kuchenny oraz łazienka o łącznej powierzchni 24,60 m2. Budynek ten ma również otwory okienne, otwór drzwiowy oraz dach. Z opisu projektu wynika też, że przedmiotowy budynek będzie posadowiony na płycie fundamentowej zbrojonej siatką zbrojeniową z drutu. Planowane jest też zaopatrzenie przedmiotowego budynku w energię elektryczną, wodę ze studni, odprowadzenie nieczystości do bezodpływowego zbiornika. A więc budynek ten będzie posiadał niezbędne instalacje i urządzenia techniczne umożliwiające jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Trafnie więc organ l instancji zgłosił sprzeciw do dokonanego zgłoszenia z dnia [...].09.2007r. w trybie art. 30 ust. 6 pkt. 1 Prawo budowlane, ponieważ tego rodzaju inwestycja nie mieści się w katalogów budynków objętych zgłoszeniem tylko wymaga pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów skargi, to w ocenie Sądu wszystkie te zarzuty są bezzasadne. Trudno zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż z jego zgłoszenia wynika, że tak naprawdę skarżącemu chodziło o wybudowanie altany, a nie domku letniskowego. Przeczą temu dokumenty dołączone do wniosku przedstawiające planowane zamierzenie inwestycyjne. Tak naprawdę skarżącemu chodzi o wybudowanie budynku rekreacji indywidualnej. Stosownie do § 3 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U,2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.)., przez pojęcie "budynek rekreacji indywidualnej" należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Bez względu na rodzaj fundamentu, tego rodzaju budowa wymaga pozwolenia na budowę, gdyż nie mieści się ona w katalogu robót określonych w przepisach art. 29-30 Prawo budowlane, które wymagają zgłoszenia. Na marginesie należy podkreślić, że nawet gdyby był to tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, stojący dłużej niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonej w zgłoszeniu, to zgodnie z przepisami art. 29 ust.1 pkt 12 - Prawo budowlane, tego rodzaju tymczasowy obiekt budowlany wymagałby również pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. Natomiast co do zarzutu nieterminowego rozpatrzenia jego odwołania przez organ II instancji, to zarzut ten nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy i skarżący mógł wykorzystać inne środki przewidziane przepisami art. 36-37 k.p.a. aby organ administracji wydał szybciej swoją decyzję. W związku z powyższym wszystkie zarzuty skarżącego należy uznać za bezzasadne. Organy obu instancji w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie zgodnie z wymogami określonymi w przepisach art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a ustalając właściwie stan faktyczny sprawy oraz wskazując prawidłową podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia zawartego w decyzjach organów obu instancji, spełniając tym samym wymogi określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. odnośnie uzasadnienia decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2002r, Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stosownie do którego w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddała.