II SA/Kr 129/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia 15 listopada 2016 r., znak: [...] w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 listopada 2016 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia 15 listopada 2016 r., znak: [...] Pismem z dnia 21 grudnia 2016 r., A. O. – dalej skarżący, wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 listopada 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., centralnego ogrzewania, gazu, wentylacji mechanicznej, energii elektrycznej na działce nr [...] , obręb [...] wraz z wyburzeniem kolidującego z budynkiem odcinka kanalizacji, zmianą ukształtowania terenu, murami oporowymi i skarpami oraz budową zjazdu i przebudową kolidującej linii nn na działkach nr [...] , [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] ." Wraz ze skargą, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku, skarżący wskazał, że realizacja zaprojektowanego niezgodnie z przepisami prawa budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącego spowoduje trudne lub nawet niemożliwe do odwrócenia skutki. Skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie przywrócenie stanu zgodnego z prawem będzie właściwie niemożliwe, a na pewno będzie wymagało dużego nakładu sił i środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "p.p.s.a." sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, przy czym możliwość wstrzymania wykonania dotyczy również aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, niepublikowane). Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). O znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zdaniem tut. Sądu, nie można z góry zakładać, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki wykonania zaskarżonej decyzji powinny być interpretowane ściśle. Mając na uwadze charakter zaskarżonej decyzji, należy wskazać, że w orzecznictwie dominuje stanowisko, że inwestor decydujący się na realizację inwestycji objętej skargą do sądu administracyjnego ponosi ryzyko ewentualnego wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego przez sąd administracyjny. (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2011 r., II OZ 1069/11, LEX nr 1070461; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2015 r., II OZ 1109/15, LEX nr 1991034; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 21 września 2015 r., II SA/Kr 90/15, LEX nr 1797531). W orzecznictwie wskazuje się także, że wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę stanowić może bowiem dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z podjęcia czy kontynuowania robót budowlanych (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2016 r., II OZ 643/16, LEX nr 2071058; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 19 października 2016 r., II SA/Kr 1137/16, LEX nr 2145009). Przenosząc powyższe rozważenia na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że skarżący nie wykazał w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy trudności z odwróceniem skutków wykonania decyzji. Skarżący poprzestał jedynie na niepopartych żadnymi dokumentami czy wyliczeniami wywodach, iż skutki te zostałyby wywołane wykonaniem niezgodnie z przepisami budynku mieszkalnego wielorodzinnego, co w istocie zmierza do rozpoznania skargi, gdyż już na tym etapie Sąd miałby przesądzić o zgodności lub niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Jednakże wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2016 r., II OZ 643/16, LEX nr 2071058; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2016 r., II OZ 39/16, LEX nr 2034190; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 2 października 2015 r., II OZ 910/15, LEX nr 1987413). Skarżący nie wskazał w uzasadnieniu wniosku w żaden sposób, w jakim stopniu wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynęłoby np. na naruszenie rzeźby terenu, stosunków wodnych, czy oparcia jego nieruchomości w sposób wyrządzający szkodę. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela tezę zaprezentowaną w orzecznictwie, iż wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, które, co do zasady, zazwyczaj można odwrócić, bo powrót do stanu poprzedniego sprzed podjęcia spornych prac zazwyczaj zależy tylko od możliwości technicznych. Przy czym to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, jeżeli kontrola sądowa pozwolenia na budowę wykaże, że zostało ono udzielone inwestorowi z naruszeniem przepisów prawa (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 19 lipca 2016 r., II OZ 749/16, LEX nr 2102398; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2015 r., II OZ 352/15, LEX nr 1982900). Wobec braku zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tut. Sąd nie zdecydował się na ewentualne uzależnienie wstrzymania wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie ewentualnych roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 35a p.b. W literaturze przedmiotu podnosi się, że art. 35a p.b. jest nierozerwalnie związany z instytucją wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego (A. Kosicki (w:) A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski (red.) Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany., publ. LEX\el.). Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skoro nie wystąpiły przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji, to tym bardziej nie można domniemywać z prawa budowlanego konstrukcji sui generis wstrzymania wykonania decyzji uzależnianej tylko od ewentualnego złożenia kaucji. Co więcej, z racji tego, że skarżący nie złożył w tym przedmiocie wniosku o zastosowanie konstrukcji z art. 35a p.b., ewentualne zastosowanie tej konstrukcji już tylko z tego powodu jest nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.