II SA/Kr 1291/13

II SA/ Kr 1291/13 P O S T A N O W I E N I E Dnia 5 września 2014 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Renata Ranicka po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A.R. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A.J. na decyzję Wojewody [....] z dnia 12 sierpnia 2013 r. Nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu A.R. wykonującej zawód w Kancelarii Prawnej [....] spółka jawna z siedzibą w K. , ul. [....] – od Skarbu Państwa, kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych ), podwyższoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej, przyznanej z urzędu pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącemu A.J. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 6 października 2011 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczył dla skarżącego A.J. pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego A.R. W piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r. pełnomocnik z urzędu zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenie za podjęte w sprawie czynności jako radca prawny działający z urzędu, według norm przepisanych. Wniosek ten został sprecyzowany na rozprawie przed WSA w dniu 14 lutego 2014 r. Pełnomocnik substytucyjny P.S. wniósł o zasadzenie kosztów postępowania oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. W związku z powyższym na zasadzie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ), § 14 ust.1 pkt 1 lit.c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.