II SA/Kr 1295/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann (spr) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Rynczak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] 2006r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Gminy K. skargę oddala II SA/Kr 1295/06 UZASADNIENIE Rada Gminy K. podjęła w dniu [...] 2006 r. Uchwałę [...] w sprawie zmiany Uchwały [...] Rady Gminy K. z dnia [...] 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy K. (Dz. Urz. Wojew. z dnia [...] 2005 r. Nr[...] , poz.[...]). Mocą tej uchwały nadano nowe brzmienie § 42 w/w planu, a mianowicie: "Wysokość jednorazowej opłaty w przypadku zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem niniejszego planu ustala się w stosunku do terenów oznaczonych symbolami: 1) UU – w wysokości 10 %, 2) MU – w wysokości 8 %, 3) MN 1, MN 2, MP – w wysokości 5 % wzrostu wartości, stosownie do postanowień ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Zmniejszenie to nastąpiło odpowiednio o 10, 7 i 5 %, przy czym w poprzedniej uchwale kwoty te były określone jako maksymalne, słowami: "do wysokości...", a w nowej uchwale zostały określone jako sztywne, słowami: "w wysokości...". W dniu [...] 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skierował na powyższą uchwałę Wojewoda . W uzasadnieniu skargi Wojewoda stwierdził, że dokonana zmiana planu sprowadza się do zmniejszenia dotychczasowych opłat przysługujących gminie z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w następstwie uchwalenia planu miejscowego. Pomimo tego, że dokonano tylko zmiany stawki procentowej, to jednak zmieniono plan, nie poprzedzając tej zmiany odpowiednią, nakazana przez ustawę procedurą planistyczną. Była ona konieczna – przynajmniej w tym zakresie, w jakim jest ona doniosła dla przeprowadzonych zmian. Tym samym naruszono art. 17 i art. 27 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Gmina K. wniosła o jej oddalenie. Napisano tu, że Rada Gminy nie zmieniła planu, a tylko go "doprecyzowała, rezygnując z nieostrego określenia stawki procentowej, przy czym stawka ta została zmniejszona, a nie zwiększona. Dotychczasowa formuła, jak napisano, mogła skutkować "kwestionowaniem wysokości i podejrzeniem o bezstronność organu". Nowa uchwała nie określa więc stawki procentowej, gdyż stawka ta została określona w poprzedniej uchwale. Powtarzanie procedury planistycznej byłoby w tej sytuacji nadinterpretacją prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zmiana planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy K., dokonana zaskarżoną uchwałą Rady Gminy K. polegała wyłącznie na uściśleniu wymiaru stawki procentowej wyznaczającej wysokość jednorazowej opłaty uiszczanej w przypadku zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła na skutek uchwalenia planu. Zmiana ta nie dotykała zatem żadnego z elementów planistycznych, które podlegałyby uzgodnieniom, wyłożeniu do publicznego wglądu lub uwagom osób zainteresowanych, a dotyczyła jedynie kwestii ubocznej, nie należącej treściowo do planu zagospodarowania przestrzennego. Zmiana ta ponadto nie ustalała wyższej wysokości opłaty, a w istocie ją obniżała, co jest korzystne dla obywatela. Wbrew stanowisku Wojewody w przypadku takiej zmiany nie można przyjmować, że powinna zostać powtórzona cała procedura planistyczna, gdyż byłaby ona pozbawiona sensu w jakimkolwiek swoim fragmencie, a spowodowałaby nowe koszty i komplikacje proceduralne. Jeżeli zatem można w ogóle mówić o naruszeniu prawa przez Radę Gminy, to w każdym razie jest to naruszenie nieistotne – takie, które nie mogło mieć wpływu na treść podjętej uchwały. W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).