II SA/Kr 1295/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Kazimierz Bandarzewski (spr) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Rynczak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M.B. i A.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 października 2008r. , nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań skargę oddala W dniu [...] czerwca 2008 r. Spółka "A. " s. c. M. B. , A. L. z siedzibą w T. złożyła do Burmistrza wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji [...] o zbiornik podziemny na paliwo wraz z dystrybutorami paliwa, wiatą stalową nad dystrybutorami, pylonem reklamowym, nadbudową budynku usługowego oraz budową zjazdu z działki nr [...]. W informacji o planowanym przedsięwzięciu dołączonym do wniosku wyraźnie określono, że rozbudowa stacji paliw [...] będzie polegać na budowie dystrybutorów paliwa samochodowego [...] . Wniosek ten został uzupełniony przez wnioskodawcę pismem z dnia 26 czerwca 2008 r. Po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania w sprawie i przeprowadzeniu postępowania, Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. znak [...] odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a polegającego na rozbudowie stacji [...] o zbiornik podziemny na paliwo wraz z dystrybutorami paliwa, wiatą stalową nad dystrybutorami, pylonem reklamowym, nadbudową budynku usługowego oraz budową zjazdu z działki nr [...], na działkach o numerach [...], [...], [...] obręb T. , przy ul. [...] w T. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że teren, na którym planowane jest przedsięwzięcie, jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] w Trzebini uchwalonym uchwałą Nr XLIX/572/III/2002 z dnia 27 września 2002 r. Rady Miasta Trzebini. Zgodnie z jego zapisami w miejscu planowanego przedsięwzięcia znajdują się tereny usług komercyjnych (oznaczone symbolem [...]) z przeznaczeniem podstawowym pod usługi komercyjne z zakresu handlu, gastronomii, rzemiosła i inne usługi związane z działalnością nieuciążliwą. Organ wskazał, że zgodnie z definicją zawartą w planie, przez działalność nieuciążliwą rozumie się działalność, która nie powoduje oddziaływań szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz oddziaływań mogących pogorszyć ten stan w myśl § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi lub mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. Zdaniem organu przedmiotowa inwestycja mieści się w przepisach wspomnianego wyżej rozporządzenia oraz § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, zatem jest niezgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Trzebinia dla obszaru [...] . Jako podstawę rozstrzygnięcia organ podał art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Decyzję tę doręczono pełnomocnikowi skarżących [...].07.2008 r. i dnia 1.08.2008 r. wnieśli oni odwołanie od tej decyzji, zarzucając decyzji pierwszo-instancyjnej naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego oraz domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ I-instancji nie wyjaśnił, na czym polega niezgodność zamierzonej inwestycji z planem miejscowym. W szczególności nie wskazano, jakim paliwem będzie wypełniany zbiornik podziemny, a ta okoliczność ma istotne znaczenie, skoro § 2 pkt 8 rozporządzenia z 14 lipca 1998 r. do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza stacje paliw płynnych z wyłączeniem stacji propan-butan. Tym samym takie stacje nie zostały zaliczone do mogących pogorszyć stan środowiska. Plan miejscowy odwołuje się do definicji zawartej w nieobowiązującym już rozporządzeniu z 14 lipca 1998 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 32, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płyny, należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym organ I instancji powinien podjąć rozstrzygnięcie na podstawie dodatkowych informacji uzyskanych od wnioskodawców, dotyczących np. charakterystyki przedsięwzięcia. Postanowienie w tym zakresie powinno być wydane zarówno w przypadku konieczności sporządzenia raportu, jak i braku podstaw do jego sporządzenia. Taki raport zawierałby szereg ważnych informacji, pozwalających na właściwą ocenę stanu faktycznego sprawy. Poprzestając jedynie na stwierdzeniu braku zgodności z planem miejscowym organ I instancji naruszył art. 51 Prawa ochrony środowiska. Naruszono art. 10 K.p.a. w ten sposób, że nie zawiadomiono stron o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] października 2008 r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło prawidłowość zaskarżonej decyzji i bezzasadność zarzutów zgłoszonych w odwołaniu. Kolegium wskazując na treść art. 46 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska stwierdziło, że podstawową przesłanką przesądzającą o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan ten został uchwalony. Zatem organ administracyjny zanim przystąpi do postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ustala w pierwszej kolejności, czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie zaś braku zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu skutkuje odmową wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, bez potrzeby dalszego prowadzenia postępowania w tym przedmiocie. Kolegium Odwoławcze za organem I instancji podniosło, że obowiązujący w dacie wydania decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy T. wyłączył możliwość realizacji na przedmiotowym obszarze zamierzeń, które powodujących oddziaływania szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi jak też mogących potencjalnie pogorszyć stan środowiska. Zdaniem organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że planowana przez M.B. i A.L. inwestycja rozbudowania stacji paliw o między innymi zbiorniki magazynujące olej napędowy benzynę [...](co wynika z dokumentów) jest inwestycją należącą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określoną w § 3 ust. 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Zatem jej niezgodność z miejscowym planem determinuje negatywną decyzję o warunkach środowiskowych. Kolegium Odwoławcze za bezzasadne uznało twierdzenie skarżących, że organ powinien był najpierw wypowiedzieć się o konieczności sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Kolegium Odwoławcze podniosło, iż co prawda definicja działalności uciążliwej zawarta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego T. została oparta o już nieobowiązujące rozporządzenie z dnia 14 lipca 1998 r., to jednak miejscowy plan jako akt prawa miejscowego nadal obowiązuje i należy kierować się pojęciami w nim zawartymi. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie wykazali jaki wpływ na ich sytuację procesową miało uchybienie organu I instancji polegające na niezawiadomieniu skarżących o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków. Dlatego też uznano, że naruszenie to nie pogorszyło w żaden sposób sytuacji prawnej skarżących. Kolegium Odwoławcze w kwestii zarzutów dotyczących niepełnego i niejasnego uzasadnienia decyzji stwierdziło, że organ I instancji prowadził postępowanie tylko w kierunku zgodności zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zaś zakresie, zdaniem Kolegium, uzasadnienie decyzji sporządzone jest prawidłowo, wyczerpująco i przejrzyście. Wprawdzie nie wyszczególniono w nim jakie rodzaje paliw miałyby być przechowywane w zbiornikach, jednakże zostały one wskazane przez samych wnioskodawców w charakterystyce przedsięwzięcia. Decyzję tę doręczono skarżącemu M.B. w dniu [...].10.2008 r., a A.L. w dniu [...].10.2008 r. i dnia 25.11.2008 r. obaj skarżący wnieśli na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia i zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a to: - art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że wnioskowane przez skarżących przedsięwzięcie jest niezgodne z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - § 3 pkt 11 uchwały Rady Miasta Trzebini z dnia 27 września 2002 r. Nr XLIX/572/III/2002 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Trzebinia dla obszaru [...] poprzez jego błędną wykładnię, - art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 K.p.a. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu strony oraz niewyczerpującym zgromadzeniu i zbadaniu materiału dowodowego, a także niewystarczającym wyjaśnieniu stronie przesłanek rozstrzygnięcia, - art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia decyzji, - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji. Na uzasadnienie zarzutów skarżący podali, iż z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ II instancji odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia jedynie ze względu na stwierdzoną jego niezgodność z planem miejscowym. Skarżący podnieśli, że definicja działalności nieuciążliwej zawarta w § 3 pkt 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odwołuje się do treści rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 roku. Przedmiotowe rozporządzenie zostało jednak uchylone rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko z dnia 24 września 2002 roku. Zdaniem skarżących definicja zawarta w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odwołuje się do przepisu obecnie nieobowiązującego, zatem definicja użyta w treści planu miejscowego jest obecnie definicją "pustą" co oznacza, że nie powinna ona stanowić podstawy prawnej przy wydawaniu decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach obywateli. Skarżący podnieśli, iż organ administracji publicznej powinien pominąć nieobowiązujący zapis planu miejscowego lub też odpowiednio zastosować obecnie obowiązujące rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny, należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący wskazali, że na gruncie obowiązujących przepisów, a to art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, dla powyższego przedsięwzięcia istnieje obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Organ podejmuje w takim przypadku rozstrzygniecie, na podstawie dostarczonej przez wnioskodawcę dokumentacji, mając na względzie charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość emisji, usytuowanie oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko. Należy także zauważyć, że w doktrynie prawa uważa się, że postanowienie powinno zostać wydane także w przypadku, gdy organ nie stwierdzi potrzeb sporządzenia raportu (J. Ciechowicz-McLean, Z. Bukowski, B. Rakoczy, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2OO8 r., str. 150). Skarżący podnieśli, że sporządzenie raportu w przedmiotowej sprawie było bardzo istotne, bowiem rzeczywiste oddziaływanie tej inwestycji na środowisko zależy od wielu czynników faktycznych. W szczególności odpowiedni sposób zaprojektowania i wykonania stacji paliw w sposób zabezpieczający środowisko może oznaczać, że przedsięwzięcie nie będzie powodowało przekroczenia dopuszczalnych wartości stężeń, substancji zanieczyszczających w glebie oraz w powietrzu. Należy mieć także na uwadze, że zarówno projekt jak i wykonanie przedmiotowego obiektu obwarowane jest odpowiednimi przepisami techniczno-budowlanymi, które mają na celu zminimalizowanie oddziaływania obiektu na środowisko i przeciwdziałanie ewentualnym awariom. Tymczasem z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, czy w sprawie był sporządzony raport, czy też organ stwierdził brak potrzeby jego sporządzenia. Ponadto w sprawie organ I instancji nie wydał jakiegokolwiek postanowienia w tym zakresie. Treść uzasadnienia decyzji wskazuje na to, że Burmistrz oraz organ II instancji rozpoznając wniosek inwestorów, poprzestali jedynie na stwierdzeniu niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organ administracji publicznej naruszył w tym zakresie art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżący nie zgodzili się także ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego , jakoby stwierdzenie naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, o której mowa w art. 10 K.p.a. uzależnione było od wykazania przez stronę dodatkowych okoliczności takich jak brak możliwości dokonania konkretnych czynności procesowych. Przepis art. 10 § 1 K.p.a. ustanawia zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, z której to zasady wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest więc pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie. Skarżący poparł swoje twierdzenia orzecznictwem sądów administracyjnych. Przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1148/06 Legalis; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1862/05 Legalis. Skarżący stwierdzili, że w przedmiotowej sprawie nie zostali zawiadomieni przez organ I instancji odrębnym pismem o zebraniu całego materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości złożenia końcowego oświadczenia w sprawie. Mając na uwadze dominującą linię orzeczniczą skarżący podnieśli, że zaistniałe w sprawie uchybienie stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, bez względu na brak wskazania przez stronę konkretnych czynności procesowych, których dokonanie zostało jej uniemożliwione. Ponadto podkreślili, że organ II instancji działając zgodnie z zaprezentowanym stanowiskiem powinien w ramach prowadzonego postępowania dowodowego zwrócić się do strony o wskazanie jakie czynności miały przez nią zostać przeprowadzone w sprawie, a które nie zostały wykonane ze względu na brak doręczenia stronie zawiadomienia. Tymczasem organ II instancji odmawiając uwzględnienia zarzutu strony w tym zakresie nie dokonał jakichkolwiek ustaleń faktycznych. Zdaniem strony skarżącej organ II instancji powinien w omawianym stanie faktycznym, uchylić decyzję organu I instancji ze względu na zaistniałe w sprawie uchybienia. Mimo przeprowadzonej kontroli w toku instancji, organ odwoławczy nie usunął błędów organu I instancji, wobec czego decyzja wydana przez organ II instancji jest wadliwa. Organ II instancji, zadaniem skarżących, naruszył także zasady ogólne, którymi powinien kierować się w postępowaniu administracyjnym - art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu braku zgodności zaskarżonej decyzji z planem miejscowym podkreślono, że to właśnie plan miejscowy zakazuje na tym terenie lokalizowania inwestycji mogących negatywnie oddziaływać na środowisko, a taką właśnie inwestycję zamierzają zrealizować skarżący. Wskazano, że istotnie organ I instancji naruszył art. 10 § 1 K.p.a., ale strona skarżąca nie wykazała, że to naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżących podtrzymał żądania i wnioski zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarżący z zachowaniem 30-dniowego terminu wniosły skargę na decyzję. Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Samorządowe Kolegium odwoławcze, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w [...]. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa [...]. Skarga nie jest zasadna i zasługuje na oddalenie. Decyzje organu pierwszej i drugiej instancji są prawidłowe i wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2008 Nr 171, poz. 1056) w brzmieniu na dzień [...] października 2008 r. (daty wydania zaskarżonej decyzji), właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi krajowej. Nie budzi wątpliwości fakt, iż zamierzona przez skarżących inwestycja polegająca na rozbudowie istniejącej już stacji paliw znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] w T. , na terenie oznaczonym w planie symbolem [...] z przeznaczeniem podstawowym pod funkcje komercyjne z zakresu handlu, gastronomii, rzemiosła i inne usługi z wyłączeniem działalności uciążliwej. Zgodnie z definicją zawartą w ww. planie miejscowym za działalność nieuciążliwą rozumie się działalność, która nie powoduje oddziaływań szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz oddziaływań mogących pogorszyć stan środowiska w myśl § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. (Dz. U.1998 r. Nr 93, poz. 590). Spór pomiędzy stronami dotyczy kwestii, czy zamierzone przez skarżących przedsięwzięcie jest działalnością uciążliwą w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji czy nie jest zgodne z postanowieniami tego planu. W tej kwestii Sąd podziela stanowisko wyrażone przez organy administracji i stwierdza, iż planowana przez skarżących inwestycja polegająca na rozbudowie stacji [...] o zbiornik podziemny na paliwo [...] (benzynę i olej napędowy) wraz z dystrybutorami paliwa jest działalnością uciążliwą dla środowiska, a zatem możliwość jej realizacji jest wyłączona postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] Trzebini na terenie oznaczonym symbolem [...], na którym znajdują się działki skarżących przeznaczone pod przedmiotową inwestycję. Zdaniem Sądu zarzut skarżących, iż definicja działalności nieuciążliwej zawarta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] Trzebini odwołująca się do nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. jest definicją pustą – nie jest trafny. Przedmiotowy plan nadal obowiązuje i należy jego postanowienia stosować. Powołane rozporządzenie zostało zastąpione przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. 2004 r. Nr 257, poz. 2573) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Nowe rozporządzenie w § 3 ust. 35 zalicza do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko instalacje do magazynowania i dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny. Stosownie do art. 66 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 i 2 nieobowiązującej już wprawdzie ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2000 r. Nr 109, poz. 1157 z późn. zm.) ilekroć w dotychczasowych przepisach była mowa o inwestycjach szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo o inwestycjach mogących pogorszyć stan środowiska, należy przez to rozumieć odpowiednio przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 albo w art. 30 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy. Wprawdzie ustawa ta już nie obowiązuję, ale stanowi ona podstawę do wskazania, że ustawodawca dokonując zmian w zakresie nazewnictwa przedsięwzięć (przedsięwzięcia szczególnie szkodliwe dla środowiska lub mogące pogorszyć stan środowiska na przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko) cały czas wskazywał na ich negatywne oddziaływanie na środowisko. Nie ulega zaś wątpliwości, że projektowana przez skarżących stacja paliw [...] była zaliczana tak w 2002 r. oraz w 2008 r. do przedsięwzięć uciążliwych w rozumieniu ww. planu miejscowego. Zamierzona przez skarżących rozbudowa stacji [...] o m. in. zbiorniki, w których magazynowane mają być olej napędowy [...] i benzyna [...], jak wynika z informacji o planowanym przedsięwzięciu, jest inwestycją należącą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zarówno w kontekście nieobowiązującego już rozporządzenia z 1998 r. jak i nowego z 2004 r. obowiązującego obecnie. Zasadnie więc organy przyjęły, iż zamierzenie inwestycyjne skarżących stanowi działalność uciążliwą, a zatem niezgodną z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego dla obszaru [...] Trzebini. Takie zaś stwierdzenie zgodnie z art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska musiało spowodować wydanie decyzji odmawiającej wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla zamierzonej inwestycji. Powołany przepis dopuszcza odmowę wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych przez organ administracji. Ustawodawca nie określił co prawda, czy decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych ma charakter związany, czy też uznaniowy. Biorąc jednak pod uwagę, że orzeczenie to wprowadza ograniczenia w wykonywaniu prawa własności do nieruchomości, które jest chronione przez art. 21 Konstytucji RP, należy przyjąć, że organy w tym zakresie nie mają swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Może to nastąpić między innymi w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ administracyjny po stwierdzeniu przesłanki braku zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu nie prowadzi już dalszego postępowania wyjaśniającego, bowiem jest to przesłanka powodująca odmowę wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Z tych względów zarzut skarżących dotyczący naruszenia art.art. 7, 8, 11 i 77 K.p.a. przez organy prowadzące postępowanie okazał się chybiony. Nie może odnieść skutku także zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Skarżący podnieśli, iż nie zostali zawiadomieni przez organ I instancji o zebraniu całego materiału dowodowego oraz o możliwości złożenia końcowego oświadczenia w sprawie. Faktem jest, iż strony nie zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, co stanowi naruszenie przez organ art. 10 § 1 K.p.a. Jednakże nie można stwierdzić, iż skarżący nie mieli zapewnionego czynnego udziału na każdym etapie postępowania. O wszczęciu postępowania został zawiadomiony reprezentujący ich wówczas pełnomocnik. Doręczono mu także decyzje obydwu organów. Z analizy akt nie wynika, by możliwość strony do czynnego udziału w postępowaniu poprzez zapoznanie się z dowodami czy też składnia wniosków została skarżącym ograniczona. Pomimo naruszenia przez organ art. 10 § 1 K.p.a., nie miało to wpływu na wynik sprawy, bowiem skarżący uczestniczyli zarówno w postępowaniu pierwszo-instancyjnym jak i odwoławczym. Co do kwestii naruszenia art. 107 K.p.a. przez organ, należy stwierdzić, iż uzasadnienie kwestionowanej decyzji spełnia standardy okresowy w tym artykule. Zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu wyczerpująco wyjaśnia motywy rozstrzygnięcia jak i przesłanki leżące u jego podstaw. Uzasadnienie to, zdaniem Sądu, nadaje się do kontroli sądowej rozstrzygnięcia, bowiem wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł. Uzasadnienie prawne zawiera powołanie przepisów prawnych jak i ich omówienie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.