II SA/Kr 1295/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.B. na decyzję Wojewody z dnia 26 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia przywrócić B.B. termin do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7.12.2012 r.; sygn. akt. II SA/Kr 1295/12. W dniu 24.04.2013 r. B.B., reprezentowana przez radcę prawnego D.M.-K. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7.12.2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1295/12. Skarga ta zawierała wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu podano, że ustanowiony dla składającej skargę kasacyjną pełnomocnik z urzędu, otrzymał zarządzenie dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczeniu go pełnomocnikiem w tej sprawie - w dniu 18.04.2013 r. Wskazano, że w tym samym dniu pełnomocnik zapoznał się z uzasadnieniem wyroku dostępnym na stronie internetowej NSA. Jednocześnie pełnomocnik zamówił akta przedmiotowej sprawy i zbadał je następnego dnia. Nadto zaakcentowano, że składając skargę kasacyjną i rozpoznawany obecnie wniosek - w dniu 24.04.2013 r., dochowano 7 dniowego terminu o którym mówi przepis art. 87 par. l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86*par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.} jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 par. l p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Paragraf drugi powołanego przepisu stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie paragraf 4 tego przepisu przewiduje, by równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu strona dokonała czynności, której w terminie nie dokonała. Odnosząc powyższe przepisy na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Przepis art. 175 § l p.p.s.a. wprowadza wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego. Zgodnie z art. 177 § l p.p.s.a. termin do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 30 dni od doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W związku z doręczeniem stronie wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 8.01.2013 r., termin do złożenia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 7.02.2013 r. Jednakże w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej (w dniu 6.02.2013 r.) skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, który to wniosek Sąd uwzględnił postanowieniem z dnia 5.04.2013 r., a pełnomocnika wyznaczono zarządzeniem Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. z dnia 15.04.2013 r. Przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd z urzędu ustaje w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. Skoro pełnomocnik, jak twierdzi, powziął wiadomość o wyznaczeniu go do reprezentowania strony - w dniu 18.04.2013 r., to przyjąć należy, że ten dzień jest dniem, od którego należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II OZ 843/2010; LexPolonica nr 2625062). Termin ten upłynął w dniu 25.04.2013 r. Skoro wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 24.04.2013 r., to uznać należy, że został on złożony w terminie. W tym stanie rzeczy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej uznać należy za zasadny. Wobec powyższego na podstawie art. 86 § l p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.