II SA/Kr 1299/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Towarzystwa [...] z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew postanawia: skargę odrzucić postanowienia z dnia 30 maja 2008 r. W dniu 12 grudnia 2007 r. Towarzystwo [...] z siedzibą w O., reprezentowane przez A. S., za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew. Zarządzeniem z dnia [...] stycznia 2008 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Wezwanie zawierało pouczenie o odrzuceniu skargi w razie nie wykonania obowiązku. Wezwanie zostało doręczone w dniu 17 stycznia 2008 r. Wpis nie został uiszczony. Strona skarżąca nie wykazała również umocowania do działania w jej imieniu A. S. Mimo wezwania do złożenia - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Towarzystwo [...] złożyło jedynie odpis z Krajowego Rejestru Sądowego oraz statut stowarzyszenia. Zgodnie z § 32 statutu wobec organów administracji i sądów stowarzyszenie może reprezentować każdy z członków na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez dwóch członków zarządu. Jednakże takie pełnomocnictwo nie zostało przedłożone. Przepisy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w przedmiocie nie uzupełnienia braku formalnego oraz art. 220 § 3 ppsa odnośnie nie uiszczenia wymaganego wpisu sądowego przewidują, w razie nie uzupełnienia braków mimo wezwania, rygor odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, należało orzec jak w sentencji postanowienia.