II SA/Kr 1302/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Waldemar Michaldo Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W.J. na decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala. Decyzją z dnia 11 czerwca 2013 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. - po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia 15 maja 2013 r. złożonego przez W. J., Starosta [...] wniósł sprzeciw na wykonanie urządzenia do namaczania drewna w wodzie zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], [...] położonych w miejscowości B.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, ze zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada na zgłaszającego w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2013 r. nałożono na W. J. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie do dnia 7 czerwca 2013 r. o decyzję Wójta Gminy o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) przedmiotowa inwestycja zaliczona została do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 48 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Zgłaszany obiekt tymczasowy (urządzenie do namaczania drewna w wodzie) zlokalizowany został na terenie tartaku, który po wykonaniu w/w inwestycji będzie tartakiem posiadającym instalację do impregnacji drewna. W dniu 7 czerwca 2013 r. W. J. wniósł pismo z odpowiedzią na postanowienie. Wyjaśnień tych jednak nie można uznać za wyczerpujące. Ani zgłaszający, ani Starosta [...] nie są kompetentni do stwierdzenia, czy inwestycja ta wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie nie przedłożono decyzji Wójta Gminy o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, co uzasadnia wniesienie sprzeciwu. W odwołaniu od tej decyzji W. J. podniósł, że przedmiotowa inwestycja jest zwolniona z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę, bowiem mieści się w katalogu zawartym w art. 29 - 31 prawa budowlanego. W sprawie nie ma zastosowania przepis art. 29 ust. 3 prawa budowlanego, bowiem działki, których zgłoszenie dotyczy nie leżą w obszarze Natura 2000, a wanna do namaczania drewna w wodzie nie jest urządzeniem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, wyliczonym w przepisach rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności nie jest tartakiem lub stolarnią posiadającą instalację do impregnacji drewna lub o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 10 000 m3 drewna na rok, wskazanym w § 3 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia, na który powołuje się postanowienie. Przede wszystkim wanna ma służyć do namaczania drewna w wodzie, a nie do impregnacji drewna, a ponadto wanna nie będzie znajdować się na terenie tartaku lub stolarni, o jakich mowa w przywołanym przepisie prawa. Wojewoda decyzją z dnia 31 lipca 2013 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ W. J. istotnie nie wypełnił obowiązku nałożonego postanowieniem tzn. nie dołączył do zgłoszenia decyzji Wójta Gminy w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W. J. zgłosił zamiar wykonania (montażu) urządzenia do namaczania drewna w wodzie na działkach nr ew. [...], [...] w m. B.. Dołączona do zgłoszenia mapa, obejmująca usytuowanie urządzenia wskazuje, że na działce nr [...] i [...] znajduje się tartak. W § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zapisano, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Biorąc pod uwagę charakter zgłoszonych robót (wykonanie urządzenia do namaczania drewna w wodzie), ich lokalizację na działkach ew. [...], [...] oraz fakt, że na tych działkach istnieje tartak uznano, niezależnie od deklaracji inwestora zawartej w odwołaniu o wykorzystaniu urządzenia (wanny) "do namaczania drewna w wodzie a nie do impregnacji drewna", że zgłoszone roboty należy traktować jako rozbudowę istniejącego tartaku który po zrealizowaniu zgłoszonych robót będzie tartakiem posiadającym instalacje do impregnacji drewna. Tym samym zachodzą okoliczności określone w § 3 ust. 2 pkt 3 wyżej cytowanego rozporządzenia. Równocześnie uznano, iż bez znaczenia jest środek użyty do namaczania drewna jeżeli w wyniku tego procesu występuje zabezpieczenie (impregnacja) drewna przed degradacją lub osiągnie ono cechy materiału nierozprzestrzeniającego ogień. Wojewoda zwrócił również uwagę, że organ I instancji wydał decyzję o wniesieniu sprzeciwu w dniu 11 czerwca 2013 r., a jej doręczenie nastąpiło 13 czerwca 2013 r., tj. z zachowaniem trzydziestodniowego terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane - co oznacza, że wniesiony sprzeciw jest skuteczny. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. J., zarzucając jej naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nierozważenie przez organy administracji całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie art. 30 ust. 2 w zw. z art. 28 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 3 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez wadliwe stwierdzenie, że budowa (montaż) wanny do namaczania drewna w wodzie poza tartakiem i stolarnią wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego ustalenia, jakie zostały poczynione przez organy administracji, a z których wyprowadzono wniosek, że urządzenie będzie znajdować się na terenie tartaku, są całkowicie błędne. Prawdą jest, że owo urządzenie ma być wykonane na terenie działek położonych w B. [...]i [...] i że na tych działkach znajduje się tartak. Tartak ten nie zajmuje jednak całej powierzchni tych działek, tylko ich część. Prowadzi go jako zorganizowaną całość gospodarczą (działalność gospodarczą) osoba trzecia. Teren tartaku jest wydzielony ogrodzeniem i nie obejmuje terenu, na którym skarżący zamierza wykonać wannę do namaczania drewna. Do tej osoby trzeciej, a nie do skarżącego należą też wszelkie obiekty i urządzenia wchodzące w skład tartaku. Skarżący ponownie podniósł, że urządzenie, które chce zainstalować nie jest instalacją do impregnacji drewna, bowiem woda (H2O), jako czynnik działający na drewno nie jest impregnatem i w żaden sposób nie wpływa na nadanie drewnu takich cech, które pozwalałby na uznanie go jako zabezpieczone przed degradacją lub za materiał nierozprzestrzeniający ognia. Przyjęcie, że woda na drewno oddziałuje jak impregnat narusza art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wykonanie przez skarżącego wanny do namaczania drewna w wodzie nie stanowi w żadnej mierze rozbudowy tartaku. Treść przepisu art. 3 ust. 6 prawa budowlanego uprawnia do twierdzenia, że rozbudowa może dotyczyć tylko i wyłącznie obiektu budowlanego, a wanna, której sprawa dotyczy jest samodzielnym urządzeniem technicznym - nie związanym z obiektem budowlanym, lecz zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącze i urządzenie instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazd, ogrodzenie, place postojowy i plac pod śmietniki. Wanna do namaczania drewna w wodzie ma zostać wybudowana poza tartakiem i nie ma jakichkolwiek podstaw, by funkcjonalnie, gospodarczo i przede wszystkim prawnie ową wannę wiązać z tamtym tartakiem. Montaż wanny do namaczania drewna w wodzie - w dodatku poza tartakiem i stolarnią - nie jest przedsięwzięciem mogącym oddziaływać na środowisko. Do takich przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się tartaki i stolarnie posiadające instalacje do impregnacji drewna lub o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 10 000 m3 drewna na rok, a owa wanna nie jest ani stolarnią, ani tartakiem, ani w końcu instalacją do impregnacji drewna. Reasumując skarżący zarzucił, ze brak było podstaw do żądania od niego decyzji środowiskowej, a w konsekwencji decyzja o wniesieniu sprzeciwu jest wadliwa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując w niniejszej sprawie kontroli działalności organów administracji architektoniczno - budowlanej według określonych wyżej kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W. J. dokonał w dniu 15 maja 2013 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji obiektu tymczasowego (do 120 dni) na działkach nr [...] i [...] w B.. W zgłoszeniu pierwotnie wpisano "wykonanie urządzenia do impregnacji drewna metodą namaczania", jednakże słowa "impregnacji drewna metodą namaczania" zostały odręcznie skreślone i również odręcznie wpisano "namaczania drewna w wodzie". Istotą trybu zgłoszeniowego jest uproszczenie procedury administracyjnej poprzedzającej podjęcie robót budowlanych w odniesieniu do robót budowlanych uznanych arbitralnie przez ustawodawcę za mniej skomplikowane. Uproszczenie postępowania obejmuje zarówno dokumentację wymaganą w trybie zgłoszeniowym (przede wszystkim brak konieczności sporządzania projektu budowlanego), skrócenie terminów rozstrzygania sprawy i wreszcie wprowadzenie milczącej zgody organu w postaci przyjęcia zgłoszenia bez sprzeciwu. Zgodnie z art. 30 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego organ administracji architektoczniczno - budowlanej wnosi sprzeciw od zamiaru wykonania robót budowlanych w razie nieuzupełnienia zgłoszenia w zakreślonym przez organ administracji terminie, objęcia zgłoszeniem inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami prawa oraz zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Organ administracji architektoczniczno - budowlanej wnosi sprzeciw w ciągu 30 dni od dokonania zgłoszenia robót budowlanych. W ocenie Sądu z tego uproszczonego trybu mogą skorzystać wyłącznie ci inwestorzy, których inwestycje w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości mieszczą się w katalogu wymienionym w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Z uwagi na konsekwencje braku wniesienia sprzeciwu w postaci milczącego zezwolenia na prowadzenie robót budowlanych w zakresie objętym zgłoszeniem, organ rozpoznający sprawę był upoważniony do wniesienia sprzeciwu w sprawie budzącej jego uzasadnione wątpliwości. Przypomnieć bowiem należy, że w myśl art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zasadą jest konieczność uzyskania pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych, a zatem wszelkie wyjątki od tej zasady (wynikające właśnie z art. 29 - 31 tej ustawy) należy interpretować zawężająco. To ze zgłoszenia (oraz ewentualnie dokumentów dołączonych do zgłoszenia na wezwanie organu) musi wynikać wprost, że dla legalności planowanego zamierzenia inwestycyjnego wystarczające jest zgłoszenie i że nie ma podstaw do wniesienia sprzeciwu. W razie stwierdzenia jakichkolwiek istotnych wątpliwości co do zakresu zgłoszonych robót budowlanych, złożonych przez inwestora dokumentów czy też zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym prawem organ administracji jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do wniesienia sprzeciwu. W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stosownie do powołanego wyżej art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zostały wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 ze zm.), wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Organy obu instancji prawidłowo powołały się w niniejszej sprawie na § 3 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się tartaki i stolarnie posiadające instalacje do impregnacji drewna lub o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 10 000 m3 drewna na rok. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma również § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, na podstawie którego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1 tego przepisu, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Ponieważ w myśl powołanych wyżej przepisów rozporządzenia objęta zgłoszeniem inwestycja może zaliczać się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (lub też brak takiej konieczności) stwierdza się w trybie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Zgodnie z tym przepisem obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania wymienione szczegółowo w dalszej części tego przepisu. Ust. 2 art. 63 stanowi, że postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 65 ust. 2 ustawy na postanowienie stwierdzające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przysługuje zażalenie. Rację ma skarżący, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma to, czy objęte zgłoszeniem urządzenie ma znajdować się na terenie tartaku lub stolarni jako instalacja do impregnacji drewna, co mogłoby uzasadniać konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Należy jednak stanowczo podkreślić, że organ administracji architektoniczno - budowlanej nie jest właściwy do rozstrzygania - w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 30 ustawy Prawo budowlane - wątpliwości, czy określona inwestycja może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Uprawnionym do stwierdzania tej okoliczności jest organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor uznając, że przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko nie jest wymagane powinien w pierwszej kolejności zwrócić się do tego organu o wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). W tym też trybie skarżący powinien podnosić argumenty dotyczące szczegółów funkcjonowania wanny do moczenia drewna w wodzie, w szczególności jej położenie poza obszarem tartaku funkcjonującego na objętych zgłoszeniem działkach, brak jakiegokolwiek powiązania gospodarczego i organizacyjnego z tym tartakiem, brak impregnacyjnego oddziaływania wody na moczone w niej drewno itd. Jeżeli organ administracji nie podzieli jego argumentacji i wyda na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, W. J. będzie mógł zaskarżyć je zażaleniem. Wynik tego postępowania, a zwłaszcza to, czy ostatecznie zostanie wydane postanowienie stwierdzające powyższy obowiązek na podstawie art. 63 ust. 1, czy też brak obowiązku na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) będzie determinował dalsze postępowanie przed organami administracji architektoniczno - budowlanej tj. uznanie przedmiotowej inwestycji za wymagającą pozwolenia na budowę albo za podlegającą trybowi zgłoszeniowemu. Powyższa ocena znajduje również oparcie w treści art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Polityka Unii w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony, z uwzględnieniem różnorodności sytuacji w różnych regionach Unii. Opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła i na zasadzie "zanieczyszczający płaci" (przed Traktatem Lizbońskim: art. 174 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską). Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 87 Konstytucji RP polski porządek prawny musi respektować system prawny tej instytucji międzynarodowej. Do przestrzegania prawa unijnego są przy tym zobowiązane wszystkie organy państwa członkowskiego, a więc również organy administracji architektoniczno - budowlanej oraz sądy administracyjne. Powołany przepis charakteryzuje się wysokim stopniem ogólności, daje jednak wskazania co do priorytetów w ochronie środowiska, do których uwzględniania zobowiązała się Rzeczpospolita Polska. Skoro priorytetem jest działanie zapobiegawcze i stosowanie zasady ostrożności, to w razie uzasadnionych wątpliwości co do oddziaływania inwestycji na środowisko uzasadnione jest wniesienie sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Reasumując: w niniejszej sprawie należało oddalić skargę, bowiem wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia skarżącego było uzasadnione istotnymi wątpliwościami co do ewentualnej konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, co w dalszej konsekwencji prowadzi po myśli art. 29 ust. 3 ustawy prawo budowlane do konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd w żaden sposób nie przesądza, czy planowana inwestycja odpowiada powołanym wcześniej przepisom rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jak już wcześniej wskazano oceny takiej powinien dokonać właściwy organ w trybie art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Jak wynika z powyższego zaskarżona decyzja Wojewody [...] odpowiada prawu, mimo błędnego uzasadnienia. Organ odwoławczy stanowczo bowiem stwierdził (nie mając ku temu kompetencji), że "zachodzą okoliczności określone w § 3 ust. 2 pkt 3 wyżej cytowanego rozporządzenia", zaś jako podstawę wniesienia sprzeciwu wskazał nieuzupełnienie zgłoszenia o tzw. decyzję środowiskową. Należy podkreślić, że niedołączenie do zgłoszenia takiej decyzji środowiskowej nie może być traktowane jako brak podlegający uzupełnieniu w trybie art. 30 ust. 2 prawa budowlanego, bowiem decyzja środowiskowa nie jest "pozwoleniem, uzgodnieniem lub opinią wymaganą odrębnymi przepisami". Gdyby inwestor taką decyzję do zgłoszenia dołączył, to organ rozpoznający sprawę również musiałby wnieść sprzeciw, bowiem inwestycja na mocy art. 29 ust. 3 prawa budowlanego wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wykazał się również pewną niekonsekwencją, bowiem planowane roboty zakwalifikował jako "rozbudowę tartaku", podczas gdy rozbudowa nie podlega trybowi zgłoszeniowemu, lecz wymaga pozwolenia na budowę. W zaskarżonej decyzji naruszono więc przepisy prawa materialnego, jednakże nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia, a tylko takie naruszenia mogą skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a.). Ponieważ w sprawie zaistniały podstawy do wniesienia sprzeciwu, skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.