II SA/Kr 1303/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Robert Sawuła ( del) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2004 r., nr Kol. Odw.[...] w przedmiocie dodatku do zasiłku rodzinnego skargę oddala Organ l instancji - Prezydent Miasta K., decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...] przyznał T. C. dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka dla osób, które otrzymywały do dnia [...] 2004 r. ustalone na siebie świadczenie z funduszu alimentacyjnego, w wysokości 170,00 zł miesięcznie na okres od [...] 2004 r. do [...] 2005 r. Od opisanej decyzji odwołała się T. C. podnosząc, że kwota dodatku do zasiłku rodzinnego została nieprawidłowo określona. Odwołująca wyjaśniła, że jest osobą niezdolną do pracy z powodu inwalidztwa. Zdaniem odwołującej prawidłowa wysokość w/w świadczenia to kwota 250 zł miesięcznie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2004 r. nr Kol. Odw. [...], działając w oparciu o przepisy art. 2 pkt.1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 8 pkt 5,art. 12, art. 20, art. 24, art.47 ust 1 pkt 1 i art. 60 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych /t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 228 poz.2255 z późn. zmianami / oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy w/w decyzję organu l instancji. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia mają przepisy art. 60 ust. 1 oraz art. 12 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku (Dz. U. nr 228 poz. 2255 z późn. zm.) świadczeniach rodzinnych. W świetle art. 60 ust. 1 w/w ustawy osoba otrzymująca świadczenia z funduszu alimentacyjnego, która ukończyła 50 lat do dnia wejścia w życie ustawy, nabywa na swój wniosek prawo do dodatku, o którym mowa w art. 12, do czasu uzyskania prawa do emerytury lub renty albo prawa do zasiłku stałego wyrównawczego określonego w przepisach o pomocy społecznej, jeżeli dochód rodziny nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 1, i egzekucja ustalonych wyrokiem sądu rodzinnego alimentów jest bezskuteczna. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 5 ust. 1 ustawy zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się, nie przekracza kwoty 504,00 zł. Natomiast art. 12 ustawy wskazuje w: ust. 1, iż dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka; ust. 2. Dodatek przysługuje również osobie uczącej się; ust. 3. Dodatek przysługuje w wysokości 170,00 zł na dziecko; ust.4. W przypadku samotnego wychowywania dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności lub znacznym stopniu niepełnosprawności dodatek przysługuje w wysokości 250,00 zł na dziecko; ust. 5. Dodatek przysługujący za niepełne miesiące kalendarzowe wypłaca się w wysokości 1/30 dodatku miesięcznego za każdy dzień. Należną kwotę dodatku zaokrągla się do 10 groszy w górę; ust. 6. W przypadku zbiegu prawa do dodatku, o którym mowa w ust. 1, z prawem do dodatku, mowa w art. 11, przysługuje prawo do jednego dodatku wybranego przez osobę, o mowa w ust. 1 lub 2. W ocenie organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż T. C. urodziła się [...] 1950 r., a więc jest osobą, która w dniu wejścia w życie ustawy o świadczeniach rodzinnych (1 maja 2004 r.) ukończyła 50 rok życia. Ponadto w toku postępowania administracyjnego zostało ustalone, że skarżąca korzystała z świadczeń z funduszu alimentacyjnego (dowód -decyzja ZUS w K. z dnia [...] 2003 r. nr [...]). Zgodnie z zaświadczeniem Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2004 r. T. C. osiągnęła w roku 2002 dochód w wysokości 6 000 zł. Po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz należnego podatku dochód netto strony wyniósł 5378,20 zł czyli 448,13 zł miesięcznie. Zdaniem organu II instancji T. C. spełnia przesłankę dochodową do uzyskania świadczenia, bowiem jej dochód jest niższy od ustawowego kryterium dochodowego, określonego w art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, stanowiącego kwotę 504,00 zł miesięcznie w przeliczeniu na osobę. Z kolei odnosząc się do zarzutów skarżącej Kolegium wyjaśniło, że wysokość dodatku do zasiłku rodzinnego, określonego w art. 12 ust 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, kształtuje się na poziomie 170,00 zł miesięcznie. Jest to kwota podstawowa dodatku, natomiast dodatek w wysokości 250,00 zł przysługuje wyłącznie osobom niepełnosprawnym, legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności wydanym przez właściwy Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności - art. 12 ust 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, iż jedynie osoby posiadające stosowne orzeczenie, wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm) mogą skutecznie ubiegać się na podstawie art. 60 ust 1 o świadczeniach rodzinnych o podwyższony dodatek do zasiłku rodzinnego w wysokości 250,00 zł miesięcznie. Organ II instancji podał, że w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się jedynie kopia sprawozdania sądowo-lekarskiego wydanego przez [...] z dnia [...] 1997 r., z którego wynika, iż T. C. z powodu odniesionych obrażeń ciała, jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Kolegium stoi na stanowisku, iż jedynym dokumentem uprawniającym do uzyskania zasiłku rodzinnego w podwyższonej kwocie - 250,00 zł miesięcznie jest orzeczenie o niepełnosprawności. Przedstawione przez stronę zaświadczenie nie jest na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych dokumentem stwierdzającym istnienie określonego stopnia niepełnosprawności, a skarżąca T. C. nie wskazała innych dokumentów potwierdzających jej zły stan zdrowia. Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi T. C. z daty [...] 2004 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2004 r. Skarżąca podała, że jest osobą schorowaną, niezdolną do pracy oraz wniosła o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego wysokości 250,00 zł. Wyjaśniła, że jej inwalidztwo zostało stwierdzone w sposób wystarczający przez biegłych lekarzy sądowych oraz lekarzy ZUS. Nadto podniosła, iż nie dysponuje orzeczeniem o niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Skarżąca wskazała, że brak w/w dokumentu jest spowodowany działaniami ZUS, który nie udzielił jej stosownych informacji dotyczących procedury ubiegania się o przedmiotowe orzeczenie. Skarżąca uważa, iż spełniła wszystkie ustawowe wymagania określone w art. 12 i art. 60 ustawy dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych oraz żąda zasądzenia od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych 10.000,00 zł, tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem działania i zaniedbania względem jej osoby. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu powyższego organ odwoławczy przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.)sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o art. 134 p.o.p.s.a Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe skargę należy uznać za nieuzasadnioną. W ocenie Sądu w w/w rozstrzygnięciach organy administracyjne nie naruszyły prawa, tak materialnego jak i procesowego. W przedmiotowej sprawie słusznie zastosowano przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, tj. art. 60 ust. 1 i art. 12, w brzmieniu obowiązującym na dzień 8 września 2004 r.(data wydania decyzji przez organ odwoławczy). Art. 60 ust. 1 w/w ustawy wskazuje, iż osoba otrzymująca świadczenia z funduszu alimentacyjnego, która ukończyła 50 lat do dnia wejścia w życie ustawy, nabywa na swój wniosek prawo do dodatku, o którym mowa w art. 12, do czasu uzyskania prawa do emerytury lub renty albo prawa do zasiłku stałego wyrównawczego określonego w przepisach o pomocy społecznej, jeżeli dochód rodziny nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 1, i egzekucja ustalonych wyrokiem sądu rodzinnego alimentów jest bezskuteczna. Przepis art. 5 ust. 1 ustawy stanowi, iż zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się, nie przekracza kwoty 504,00 zł. W toku kontroli sądowej stwierdzono, iż skarżąca spełnia przesłanki do nabycia prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego w kwocie 170 zł miesięcznie, bowiem: - jest osobą, która w dniu wejścia w życie ustawy o świadczeniach rodzinnych tj. 1 maja 2004 r. ukończyła 50 rok życia ( skarżąca urodziła się [...] 1950 r); - korzystała z świadczeń z funduszu alimentacyjnego (dowód -decyzja ZUS w K. z dnia[...] 2003 r. nr[...]); - złożyła wniosek o przyznanie w/w dodatku wraz z wymaganą dokumentacją w dniu [...] 2004 r.; - dochód rodziny nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 1, bowiem był niższy od ustawowego kryterium dochodowego stanowiącego kwotę 504 zł, tj. dochód (netto) rodzinny w przeliczeniu na osobę wyniósł 5378,20 zł, czyli 448,13 zł miesięcznie, (dowód zaświadczenie Urzędu Skarbowego [...] z dnia[...] 2004 r.) W/w przepis art. 60, będący podstawą otrzymania przedmiotowego świadczenia, odsyła do art. 12, który określa wysokość dodatku do zasiłku rodzinnego wyrażającą się w kwocie 170 zł miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu odwoławczego, iż w niniejszej sprawie brak było przesłanek do przyznania wskazanego dodatku w kwocie 250 zł, bowiem zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych dodatek w takiej wysokości przysługuje wyłącznie osobom niepełnosprawnym, legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności wydanym przez właściwy Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm) Zgodnie z art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych pkt 15 - pełnoletnią osobą niepełnosprawną - jest osoba pełnoletnia, legitymująca się orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu, niepełnosprawności, a także osoba, która ukończyła 75 lat; pkt 20 umiarkowany stopień niepełnosprawności - oznacza: a) niepełnosprawność w umiarkowanym stopniu w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, b) całkowitą niezdolność do pracy orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, c) posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do II grupy inwalidów; pkt 21 znaczny stopień niepełnosprawności - oznacza : a) niepełnosprawność w stopniu znacznym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, b) całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, c) stałą albo długotrwałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników w celu uzyskania świadczeń określonych w tych przepisach, d) posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do l grupy inwalidów. Racje ma organ II instancji, iż skarżąca nie legitymuje się żadnym z wymaganych wyżej dokumentów uprawniających do otrzymywania dodatku do zasiłku rodzinnego w kwocie 250 zł. Żądanie przez skarżącą zasądzenia na jej rzecz odszkodowania od ZUSu wykracza poza ramy niniejszej sprawy i może być rozpoznane w toku odrębnego postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie można zarzucić naruszenia prawa, a zarzuty skarżącej nie mogą odnieść skutku. Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.