II SA/Kr 1303/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Wójt Gminy L. decyzją z dnia 24 czerwca 2009r. znak: [....] ustalił warunki zabudowy dla Z.P. na budowę zjazdu indywidualnego z drogi gminnej (dz. nr....) na działkę nr [....] w miejscowości Z. gmina L. W dniu [....] marca 2011r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wpłynął, przesłany przez Wojewodę [....] pismem z dnia [....] 2011 r., wniosek A.S. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy L. We wniosku tym A.S. podniósł, iż budowa zjazdu indywidualnego na działkę nr [....] uniemożliwia mu urządzenie wjazdu na działkę nr [....] stanowiącą jego własność. Powodem tego ma być kwestia ustalenia granicy pomiędzy działkami nr nr [....] [....] w Z. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2011r. SKO w T. zawiadomiło strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Następnie SKO w T. decyzją z dnia 13 maja 2011r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 156 kpa oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [....] z dnia 24 czerwca 2009r. Kolegium zbadało decyzję Wójta Gminy L. pod kątem przesłanek nieważności zawartych w art. 156 § 1 kpa i uznało, że decyzja ta: 1) wydana została zgodnie z przepisami dotyczącymi właściwości, bowiem właściwym do jej wydania był Wójt Gminy L. ; 2) podstawą prawną wydania decyzji był art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 3) przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione, gdyż w wyniku przeprowadzonej analizy ustalono, iż możliwa jest lokalizacja zjazdu indywidualnego z drogi gminnej, a w zaskarżonej decyzji ustalono warunki tego zjazdu. Mianowicie w świetle pkt 6 decyzji zjazd powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, przy czym jezdnia nie może mieć szerokości mniejszej niż 3 m i większej niż szerokość jezdni na drodze, nawierzchnię zjazdu należy utwardzić co najmniej w granicach pasa drogowego, przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi powinno być wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 3 m lub skosem 1:1, pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi należy dostosować do jej ukształtowania, na długości nie mniejszej niż 5 m od krawędzi korony drogi zapewnić pochylenie podłużne nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku nie większe niż 15%. Wreszcie w decyzji zawarto warunek, iż lokalizacja zjazdu nie może naruszać granic działek sąsiednich; 4) decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 5) decyzja nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 6) decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania; 7) wykonanie decyzji nie wywołałaby czynu zagrożonego karą; 8) decyzja nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy nie ma wpływu na prawo własności ani też inne prawa rzeczowe dotyczące danej nieruchomości, co wynika z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego kwestia ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [....] a [....] w Z. nie miała znaczenia dla prawidłowości decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się A.S. , składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawca zarzucił, iż "pomiary geodezyjne były wykonywane bez jego wiedzy i zgody", podczas gdy "sąsiedzi działki [....] byli informowani na piśmie o terminie wykonania pomiarów geodezyjnych i na piśmie wyrazili zgodę na budowę zjazdu". A.S. domagał się pociągnięcia geodety do odpowiedzialności. SKO w T. decyzją z dnia 29 czerwca 2011r. znak: [....] , wydaną na podstawie 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 157 § 1 i § 2 i art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium podzieliło pogląd wyrażony w decyzji z 13 maja 2011r. odnośnie braku podstaw do stwierdzenia nieważności oraz uznało wszystkie ustalenia stanowiące podstawę wydania decyzji z 13 maja 2011r. za prawidłowe. Kolegium wskazało, że kwestię odpowiedzialności geodety reguluje art. 46 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, który to przepis zawiera katalog kar dyscyplinarnych, jakie może w drodze decyzji administracyjnej zastosować Główny Geodeta Kraju na wniosek Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, jeżeli zostanie stwierdzone, że geodeta uprawniony z własnej winy uchybił obowiązkowi należytego wykonania swoich zadań, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa. Zatem to Główny Geodeta Kraju, a nie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jest organem, do którego można wystąpić w sytuacji stwierdzenia zawinionych uchybień w pracy geodety przy rozgraniczaniu nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję Kolegium złożył A.S. W ocenie skarżącego budowa zjazdu jest planowana częściowo na jego działce nr [....] w Z. , o czym świadczy istniejący na gruncie znak graniczny. W odpowiedzi na skargę SKO w T. wniosło jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Podkreślić należy, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest nie ponowne rozpatrywanie sprawy, lecz jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałoby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc powyższe do kontrolowanego postępowania, trzeba zgodzić się z organami orzekającymi w przedmiocie stwierdzenia nieważności, że decyzja Wójta Gminy L. z dnia 24 czerwca 2009r. nie była dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością wymienionymi w punktach 1, 3, 4, 5, 6 oraz 7 art. 156 § 1 kpa. SKO w T. z urzędu zbadało, czy przesłanki te nie zostały spełnione i prawidłowo ustaliło, że te podstawy do stwierdzenia nieważności nie zachodzą, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Natomiast we wniosku o stwierdzenie nieważności skarżący zarzucał, iż decyzja Wójta Gminy L. ustalająca warunki zabudowy została wydana z naruszeniem prawa, co trzeba zakwalifikować jako powoływanie się na podstawę nieważności opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zbadanie, czy zachodziła ta przesłanka, wymagało z kolei ustalenia, czy Wójt Gminy L. nie naruszył art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu również w tej kwestii zaskarżona decyzja jest prawidłowa, ponieważ SKO w T. dokonało analizy przesłanek, jakimi kierował się Wójt Gminy L. i zasadnie stwierdziło, że możliwa była lokalizacja zjazdu indywidualnego z drogi gminnej na działkę nr [....] w miejscowości Z. Trafnie wyjaśniło też Kolegium, że kwestie własnościowe nie mają znaczenia dla postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z przytoczonego wyżej art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wynika bowiem, że organ nie jest uprawniony do badania, czy ten, kto złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, dysponuje prawem do działki, której dotyczy wniosek. Te kwestie są wyjaśniane na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, czyli w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Dlatego też zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w skardze, a dotyczące kwestii granic działki skarżącego oraz odpowiedzialności geodety, nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności. Mając na uwadze powyższe okoliczności, należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i oddalić skargę na podstawie art. 151 ppsa.