II SA/Kr 1304/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2007 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego A.W. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., decyzją z dnia [...] lutego 2005r. znak[...], na podstawie przepisu art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane nakazał A.W. wykonać przymusową rozbiórkę wybudowanego bez pozwolenia na budowę obiektu budowlanego-budynku gospodarczego na nieruchomości w J. gm. M., polegającą na rozebraniu : 1) betonowego stropodachu budynku, 2) murowanych ścian budynku w całości i betonowych fundamentów oraz uporządkowanie terenu. W uzasadnieniu decyzji organ ustalił, że zgodnie z § 3 pkt. 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), przeprowadzone postępowanie dotyczyło budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej, w rozumieniu powyższego przepisu. Obiekt ten położony jest na działce o nr. ewid. "1" w J. i stanowi budynek parterowy, murowany, przekryty betonową płytą stropodachu o spadku w kierunku nieruchomości J.S. Został wybudowany w okresie obowiązywania przepisów ustawy z 31.01.1961 r.-Prawo budowlane, co ustalono na podstawie oświadczenia M.W., która podała datę budowy ok. 1967 r. Budowę zrealizowano bez pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 207/2003, poz. 2016 ze zm.), do tego obiektu, jako wybudowanego przed dniem wejścia w życie ustawy nie stosuje się przepisu art. 48 pr. bud., lecz mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. art. 37 i art. 40 ustawy z 1974 r.-Prawo budowlane. W sprawie nie ma zastosowania ust. 1 pkt. 1 w/w art. 37 ustawy z 1974 r. ponieważ z zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 10.01.2005r. wynika, że miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy M. dopuszczał budowę budynków gospodarczych i garaży w J., gm. M. Należało zatem ustalić, czy zachodzi przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt. 2 pr. bud. z 1974 r. Organ ustalił, że przedmiotowy budynek nie spełnia budowlane z 1974 r. i skutkuje nakazem jego rozbiórki. Przepis ten ma zastosowanie tylko wówczas, gdy nie ma możliwości wprowadzenia zmian lub przeróbek stosownie do art. 40 pr. bud. z 1974r. W sprawie niniejszej z uwagi na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią nie ma możliwości zastosowania tego przepisu, a więc doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem może odbyć się jedynie poprzez jego rozbiórkę. Powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]sierpnia 2005r. znak:[...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.W. W skardze powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, podając nadto, że garaż został wybudowany na podstawie "planu i zezwolenia", a dokumenty te zostały częściowo zniszczone w trakcie budowy, a całkowicie podczas powodzi w 1996 r. Skarżący opisał dokładnie usytuowanie poszczególnych budynków na działce podnosząc, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje pogorszenie warunków użytkowych na jego nieruchomości z powodu prowadzenia przez sąsiada hodowli trzody. Skarżący zarzucił nadto nieprawidłowe sporządzenie przez pracowników PINB protokołu kontroli w dniu 2 września 2003r., oraz odmowę zapoznania się przez skarżącego z treścią protokołu w dniu jego sporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 1 grudnia 2005 r. skarżący zarzucił, że otrzymana przez niego decyzja nie posiada pieczątek ani wyraźnego podpisu. W kolejnym piśmie (z dnia 2 .07. 2007r.) pełnomocnik skarżącego zarzucił, że: -zaskarżona decyzja została skierowana do osoby, która nie może być zobowiązana do wykonania obowiązku rozbiórki, skarżący nie jest bowiem inwestorem, który dopuścił się samowoli budowlanej, - brak prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, - naruszenie art. 107 § 1 kpa z powodu braku podpisu osoby, która wydała zaskarżoną decyzję, -wadliwe zastosowanie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez brak wykazania i ustalenia przez organy istnienia przesłanek polegających na istnieniu niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnym pogorszeniu warunków użytkowych dla otoczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08. 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kryterium kontroli zaskarżonej decyzji jest jej legalność, czyli zgodność z obowiązującym prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ppsa. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania, wreszcie inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt. 1 ppsa. Ponadto sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach -art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa. Skargę należało uznać za uzasadnioną. Jak stanowi przepis art. 107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Z kolei z art. 109 § 1 kpa wynika, że organ administracyjny doręcza stronie decyzję, co oznacza, że stronie doręcza się oryginał decyzji a nie jej odpis bądź wypis. Każdy egzemplarza decyzji, który zostaje doręczony stronom musi być podpisany przez osobę upoważnioną do wydania decyzji, przez co staje się decyzją na prawach oryginału (por. J. Borkowski: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz , 7 wyd. C.H. Beck, s. 522). Art. 107 §1 kpa wymienia także niezbędne elementy, które musi zawierać podpis osoby wydającej decyzję, a to: imię, nazwisko i stanowisko służbowe osoby wydającej decyzję. W uzasadnieniu Wyroku z dnia 23.11.2004 r., GSK 899/04 (ONSAiWSA nr 5/2004, poz. 99) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że art. 107 § 1 kpa ustanawia minimalne składniki poprawnej decyzji, których zmienić nie można. Skarżący, wezwany na rozprawie przez Sąd, przedłożył oryginał zaskarżonej decyzji (k. 121 i 122 akt sądowych), na której istotnie widnieje całkowicie nieczytelny znak, nie zawierający ani imienia, ani nazwiska, ani stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Nie można stwierdzić, kto jest autorem decyzji, która otrzymał skarżący, co powoduje, że nie zawiera ona jednego z koniecznych elementów określonych w art. 107 § 1 kpa. Nie ma przy tym znaczenia w świetle powyższych uwag, że w aktach sprawy administracyjnej znajduje się decyzja spełniająca wymogi określone w powyższym przepisie. Pozwala to na stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie została podpisana, co stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, należało orzec jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na art. 200 i art. 205 § 2 ppsa.