II SA/Kr 1307/03

IISA/Kr 1307/03 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 kwietnia 2003 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe II. zwrócić skarżącemu kwotę 5,00 /pięć 00/100/ zł tytułem uiszczonego wpisu. II SA/Kr 1307/03 UZASADNIENIE Skarga w nin. sprawie została złożona przed dniem 1 stycznia 2004 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Zgodnie jednak z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem sprawa podlega rozpoznaniu przez WSA w Krakowie. W piśmie z dnia 2 grudnia 2005 r. skarżący cofnął skargę. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) cofnięcie skargi wiąże sąd, który uzna cofnięcie za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając na uwadze treść tego przepisu, zważywszy, że cofnięcie skargi przez skarżącego nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 cyt. ustawy Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Na zasadzie art. 232 §1 pkt 2 cyt. ustawy Sąd orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.