II SA/Kr 1307/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2014 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego T. S. kwotę 757 zł ( słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...].Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpoznaniu wniosku R. K. oraz wskazując na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1057/13, stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Zmiana użytkowania lokali mieszkalnych na cele usługowo - handlowe i rekreacyjne w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. P. w K.". Kolegium wyjaśniło w uzasadnieniu, że decyzjami kolejno z dnia [...] marca 2013 r. oraz utrzymującą tę decyzję w mocy decyzją z dnia 28 maja 2013 r., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K., wskazując, że interpretacja przepisów art. 59 ust. 1 oraz art. 50 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, dalej jako u.p.z.p.) przyjęta przez organ jest właściwa, a decyzja prawidłowa. Na skutek złożonej do WSA w Krakowie skargi wyrokiem z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1057/13 uchylono obie zapadłe w niniejszej sprawie decyzje Kolegium wskazując, że przyjęta w nich interpretacja przepisów u.p.z.p. jest błędna, a co za tym idzie wydane rozstrzygnięcie jest nieprawidłowe. Kolegium przytoczyło wnioski wynikające z powołanego wyroku. Rozpoznając sprawę, poprzednio orzekający skład Kolegium podkreślił przede wszystkim, że pogląd i ocena prawna wyrażona przez Sąd w wyroku wiążą Kolegium rozpoznające przedmiotową sprawę. Wskazano także, że Kolegium w pełni wyrażone w wyroku poglądy podziela. Na tej podstawie wskazano, powołując się na poglądy doktryny, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, nawet w sytuacji, kiedy nie wiąże się z nią zmiana zagospodarowania terenu, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy wówczas, jeżeli w ramach inwestycji mają być wykonywane roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę. Mając to na uwadze, stwierdzając, że planowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje prace wymagające pozwolenia na budowę, Kolegium stwierdziło, że przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta K. narusza prawo w sposób rażący, w związku z czym należało stwierdzić jej nieważność. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem T. S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestionując konieczność uzyskania dla planowanej inwestycji pozwolenia na budowę, wskazując, że zakres planowanych robót budowlanych mieści się w definicji pojęcia "remont" zawartej w słowniczku ustawy Prawo budowlane - art. 29 ust. 2 pkt 1 tejże i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazano, że Kolegium nie wyjaśniło na czym opiera twierdzenie, że dla planowanej inwestycji konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Narusza to przepisy art. 7, 77 i 80 oraz 107 § 3 kpa. Podniesiono, że Kolegium błędnie uznało, że w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. W związku z tym, że powołane jako podstawa merytoryczna rozstrzygnięcia przepisy u.p.z.p. nie są jednoznaczne i poddają się różnorakiej interpretacji, nie ma podstaw do stwierdzenia rażącego ich naruszenia. Takie stwierdzić można, jedynie gdy dojdzie do naruszenia przepisu o treści jasnej i niedwuznacznej, przy uwzględnieniu skutków, jakie to naruszenie mogło wywrzeć. Wskazano na rażące naruszenie przepisów art. 8 i 9 kpa poprzez umieszczenie w decyzji błędnego pouczenia co do terminu, w jakim można się zwrócić do SKO w K. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazano na objęcie terenu inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "P. – K.". W związku z tym w razie stwierdzenie nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, wszczęte postępowanie w tym przedmiocie i tak zostanie umorzone ze względu na obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Takie skutki wydania decyzji stwierdzającej nieważność uznać należy za nieracjonalne i naruszające zasadę z art. 12 § 1 kpa (zasadę szybkości postępowania administracyjnego). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. sygn. [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w związku z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy uznał, że prace budowlane planowane w ramach przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego stanowią przebudowę w rozumieniu ustawy. Zgodnie z ustawową definicją remont to "wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji". Zamiana bramy garażowej na otwór okienny jest to zmiana, która nie zmierza do odtworzenia stanu pierwotnego budynku, przeciwnie, prowadzi właśnie do zmodyfikowania jego wyglądu oraz funkcji, co wyklucza przyjęcie, że prace takie mieszczą się w zakresie objętym ustawowym terminem "remont". Projektowane w ramach przedmiotowej inwestycji prace budowlane określić należy jako przebudowę. Zgodnie z ustawą przebudowa to "wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji". Zamiana bramy garażowej na okno nie wpływa na wymienione w zacytowanej definicji charakterystyczne parametry. Zmianie ulegają natomiast parametry techniczne i użytkowe, pomieszczenie stanowiące dotychczas garaż, przestaje pełnić tę funkcję i staje się rodzajowo innym pomieszczeniem, o innym przeznaczeniu i parametrach technicznych. Konsekwencją przyjęcia, ze przedmiotowa inwestycja stanowi przebudowę objętego wnioskiem budynku mieszkalnego, jest ocena, że dla planowanych prac konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Ustawodawca nie przewidział wyjątku od tego obowiązku dla przebudowy budynku. Skoro tak, to zgodnie z przepisem art. 50 usta. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. konieczne było również uzyskanie przez inwestorów decyzji o warunkach zabudowy. Zatem umorzenie przez Prezydenta Miasta K. postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, w której wymagane było wydanie merytorycznej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, stanowi naruszenie prawa. Naruszenie przepisów prawa, a konkretnie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. jest w tym przypadku niewątpliwe. Przepisy te nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do interpretacji. Poza tym, przepis art. 59 ust. 1 nie pozostawia żadnego marginesu uznania dla organu administracji. Przesłanki w nim określone nie są ocenne, a konsekwencje ich wykazania są jednoznacznie określone. Zatem organ wydał rozstrzygnięcie wprost sprzeczne z podstawą prawną swojego działania w przedmiotowej sprawie. Umorzenie postępowania w sprawie, w której ustalenie warunków zabudowy było ustawowo wymagane prowadzi do sytuacji, w której pomimo przekonania ustawodawcy, że w danej kategorii przypadków ustalanie warunków zabudowy jest konieczne dla zachowania ładu przestrzennego, do ustalenia tychże warunków nie dochodzi i dopuszczone zostaje zrealizowanie inwestycji bez badania jej wpływu na ład przestrzenny. Są to skutki nie do pogodzenia z ratio legis całej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z dobrze rozumianym interesem publicznym, w którym leży dbałość organów administracji o ład przestrzenny i właściwą politykę urbanistyczną. Prowadzi to też do nierówności w traktowaniu poszczególnych inwestorów, którzy w tego typu sprawach zmuszeni byli przepisami prawa do starania się o uzyskanie dla swoich inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. W związku z tym zasadne jest uznanie naruszenia prawa, jakiego dopuścił się organ I instancji, za rażące, a to ze względu na nieakceptowalne w praworządnym państwie skutki, jakie decyzja ta wywarła. Odnosząc się do zarzutów postawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ podał, że w decyzji Kolegium z dnia [...] maja 2014 r. doszło do błędnego pouczenia stron o terminie dla złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lecz uchybienie nie miało wpływu na możliwość zrealizowania przysługujących stronom uprawnień związanych z prawem wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Obecnie Kolegium rozpoznało wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony zgodnie z ustawowym terminem do jego wniesienia, pomimo, że został on złożony po upływie terminu błędnie wskazanego w pouczeniu. W kwestii, że dla przedmiotowego terenu obecnie obowiązuje już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, Kolegium stwierdziło, że w ramach niniejszego postępowania (nieważnościowego) nie ma możliwości uwzględnienia tej okoliczności. Przepisy kpa nie przewidują możliwości odstąpienia od wydania decyzji stwierdzającej nieważność z tego powodu, że w razie ponownego procedowania sprawy mogłaby zapaść jedynie decyzja o tożsamej treści. Możliwość taka istnieje jedynie w innym trybie nadzwyczajnym — wznowieniu postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył T. S. zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z uchybieniem przepisów prawa administracyjnego materialnego oraz procesowego polegające na naruszeniu: 1) art. 127 § 3 w zw. art. 138 § 1 pkt 1) kpa poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu rozpoznającego sprawę jako organ l instancji, która wydana została z naruszeniem przepisów prawa administracyjnego materialnego oraz procesowego, a w konsekwencji nie zastosowanie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt. 2) k.p.a. pomimo, iż istniały podstawy prawne i faktyczne do uchylenia decyzji; 2) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie, w ten sposób, że organ ponownie rozpoznający sprawę przyjął, iż ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, przesądzają o treści rozstrzygnięcia, jakie ma wydać ten organ, a w konsekwencji orzekniecie przez organ administracyjny wyłącznie na podstawie, oceny prawnej wskazań sądu, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego (dowodowego) w ponownie rozpatrywanej sprawie; 3) art. 59 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 50 ust. 2 u.p.z.p. poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że dla zamierzenia inwestycyjnego w przedmiotowej sprawie wymagane jest ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej podczas gdy zgodnie z ww. przepisami wymóg taki nie istnieje; 4) art. 59 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 50 ust. 2 u.p.z.p., w zw. z art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie przez organ administracyjny, że przedmiotem inwestycji objętej niniejszą sprawą była przebudowa obiektu budowlanego dla przeprowadzenia, której wymagane jest uprzednie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę podczas, gdy przedsięwzięta dokonano jedynie remontu w rozumieniu z art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, dla przeprowadzenia, którego nie jest wymagane uprzednie wydanie pozwolenia na budowę, a zatem także brak jest wymogu uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; 5) art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez stwierdzenie, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2010 roku wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji wydanie decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. stwierdzającej nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta K., pomimo, że decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszenia prawa, co oznacza błędne uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., o istnieniu podstaw do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, 6) art. 107 § 3 kpa poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia; 7) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności i dowodów w sprawie. W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2014 r. (nr [...]) i o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, iż art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 pkt. 1 i 2 u.p.z.p. rodzą nie tylko w przedmiotowej sprawie spore rozbieżności, ale także w samej doktrynie prawa i orzecznictwie, co można zaobserwować dokonując analizy uzasadnień decyzji administracyjnych i wyroku, wydanych w przedmiotowej sprawie. W aktualnym stanie prawnym za niedopuszczalne należy uznać, wydanie orzeczenia w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przez organu administracyjny w oparciu o jego swobodne uznanie czy też własną interpretację niejednoznacznej treści przepisów prawa. Podstawą do stwierdzenie nieważności decyzji na mocy art. 156 § 1 pkt. 2 kpa jest "rażące naruszenie prawa", które upatruje się nie w błędach jego interpretacji, lecz w przekroczeniach jasnych i nie dwuznacznych, takich, które z uwagi na ich skutki nie dają się pogodzić z panującym w państwie porządkiem prawnym. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi, zatem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2013 r. II GSK 2419/2011). Postępowanie w sprawie stwierdzeni nieważności decyzji musi wykazać, że decyzja kwestionowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w zaskarżonej decyzji w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a jej dalsze obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 11.05.1994 r. III SA 1705/93, wyrok NSA z dnia 6.02.1995 r. II SA 1531/94). W związku tym w ocenie skarżącego, kwestia czy na wykonane roboty wymagane było pozwolenie na budowę ze względu na ich charakter – wyburzenie ścianek działowych, zastąpienie drzwi garażowych oknem, jest na tyle sporna i niejednoznaczna, iż nie istnieją uzasadnione powody do stwierdzania nieważności decyzji umarzającej postępowanie w zakresie ustalenia warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na zasadność zarzutu dotyczącego naruszenia art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez uznanie, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2010 roku wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, że organ nie naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1057/13, jednoznacznie bowiem wynika, iż w ocenie Sądu koniecznym było wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Zmiana użytkowania lokali mieszkalnych na cele usługowo - handlowe i rekreacyjne w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. P. w K.". Poglądem tym zarówno organ jak i Sąd ponownie rozpoznający sprawę są związani. Dlatego też poglądy i zarzuty skarżącego, mające na celu wykazać, że dla w/w zamierzenia inwestycyjnego wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie było konieczne, nie mogą zmienić wykładni przepisów, przedstawionej przez Sąd poprzednio rozpoznający sprawę. Nie można też zgodzić się ze skarżącym, że organ w powołaniu się na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla w/w zamierzenia inwestycyjnego. Z uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynikało, że ponownie rozpoznając sprawę, organ ma dokonać oceny decyzji o umorzeniu postępowania z punktu widzenia art. 156 k.p.a. Taka samodzielna (choć błędna) ocena została przez organ dokonana. Przechodząc do okoliczności, które spowodowały uwzględnienie skargi należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące więc to oczywiste, wyraźne, bezsporne (por. J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracji, PiP 1986, z. 1, s. 69 i n.). Z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą i nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W orzecznictwie utrwalony jest tez pogląd, że zastosowanie przy wydawaniu decyzji administracyjnej jednej z możliwych interpretacji niejednoznacznych w swej treści przepisów prawa nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji, tylko z tego powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Przenosząc powyższe poglądy na płaszczyznę niniejszego postępowania należy podkreślić, że treść przepisów art. 59 ust. 1 oraz art. 50 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest jednoznaczna i może budzić wątpliwości interpretacyjne. Już analiza przedmiotowych akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że w jego toku przepisy te były różnie interpretowane, a początkowo samo SKO w K., dokonało takiej wykładni jak Prezydenta Miasta K. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] umarzającej postępowanie. Również poglądy skarżącego zawarte w skardze nie mogą być uznane jako oczywiście błędne, czy np. nielogiczne. W tym stanie rzeczy nie można przyjąć aby błędna wykładnia niejednoznacznych przepisów art. 59 ust. 1 oraz art. 50 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonana przez Prezydenta Miasta K. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. nosiła znamiona rażącego naruszenia prawa. Szczególnie, że dokonanie prawidłowej wykładni tych przepisów wymagało także ustalenia jakie roboty budowlane mają być wykonane, właściwe ich zakwalifikowanie (co na płaszczyźnie prawa budowlanego nie jest całkiem oczywiste z uwagi na sposób zredagowania definicji legalnych zawartych w art. 3 ustawy Prawo budowlane), a następnie dokonanie oceny, czy określone roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Z powyższych względów nie można uznać aby decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2010 r. w sposób oczywisty, wyraźny i jednoznaczny naruszała prawo. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.