II SA/Kr 1312/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski ( spr.) Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska AWSA Mariusz Kotulski Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2004r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wojewody z dnia 27 kwietnia 2000r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej D. J. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...].02.2000 r. (znak: [...]) Wójt Gminy, działając na podstawie art. 30 ust. 1 "a" ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr 89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr 207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) w związku ze zgłoszeniem przez D. J. budowy częściowego ogrodzenia na dz.ewid. 1 w Z. - wobec nie uzupełnienia przez inwestora zgłoszenia - wniósł sprzeciw wobec zamierzonych robót budowlanych. Wojewoda po rozpoznaniu odwołania D. J., decyzją z dnia 27.04.2000 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje wywodząc w uzasadnieniu co następuje: 1/ inwestor pismem z dnia 26.08.1999 r., dokonała zgłoszenia budowy częściowego ogrodzenia swej nieruchomości położonej w Z., a oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. 1, 2/ organ I instancji postanowieniem z dnia [...].09.1999 r., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, czego inwestor nie dokonał co spowodowało wydanie przedmiotowej decyzji, 3/ ustosunkowując się do zarzutów odwołania podniesiono, że wyznaczony termin do uzupełnienia upływał z dniem 31.12.1999 r., a dokumenty złożone zostały dopiero w dniu 24.02.2000 r., a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła D. J. i zarzucając "naruszenie prawa przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej po terminie", "nie wyjaśnienie wszystkich istotnych faktów dla sprawy, a przede wszystkim nie dopuszczenie do złożenia wyjaśnień przez upoważnionego fachowca"" oraz "wyciągnięcie biednych wniosków z dokonanych ustaleń" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podniosła, że Wójt Gminy w ustawowym terminie 30 dni - nie wydał decyzji o uzupełnieniu zgłoszenia przeto jako inwestor była "w pełnym prawie" wykonać ogrodzenie i to "stwierdzenie winno zamknąć całą sprawę". Wydawanie wszelkich postanowień po upływie 30 dni jest bezzasadne i bezprawne, dlatego też nie odwoływała się od postanowienia, otrzymanego w 32 dniu od zgłoszenia. Organ II instancji nie dopuścił do złożenia wyjaśnień przez umocowanego przez skarżącą fachowca. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu dodatkowo podnosząc, że zgłoszenie do Urzędu Gminy wpłynęło w dniu 30.08.1999 r., a Wójt Gminy w dniu [...].09.1999 r., wydał postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia, a więc uczynił to w terminie określonym w art. 30 ust. 2 Prawa Budowlanego z 1994 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za uzasadnioną z następujących powodów. Z akt sprawy wynika, że w dniu 30.08.1999 r., skarżąca zgłosiła budowę częściowego ogrodzenia. Z tą chwilą organ musi podjąć czynności zmierzające do załatwienia sprawy - te czynności mogą iść w dwóch kierunkach albo w kierunku uzupełnienia zgłoszenia ( art. 30 ust. 1 "a" Prawa Budowlanego z 1994 r., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) albo też w kierunku wniesienia sprzeciwu lub nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ( art. 30 ust. 1 "a" w związku z ust. 2 i 3 Prawa Budowlanego z 1994 r., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji). Na podjęcie tych czynności organ ma 30 dni, bowiem po ich upływie, w razie nie wniesienia sprzeciwu -inwestor może przystąpić do wykonania robót budowlanych. Jest rzeczą oczywistą, że wydanie postanowienia nakładającego uzupełnienia zgłoszenia wstrzymuje termin 30 dniowy, bowiem może on być liczony od doręczenia organowi zgłoszenia nie zawierającego braków. Nie mniej jednak czynności te muszą być podjęte w takim czasie aby przed upływem 30 dni od daty zgłoszenia inwestor wiedział, że nie może przystąpić do wykonywania robót budowlanych. Niewniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia oznacza udzielenie zgody na realizację zamierzeń inwestycyjnych określonych w zgłoszeniu. Skuteczność sprzeciwu liczona jest od daty jego doręczenia wnioskodawcy. Za taką wykładnią art. 30 ust. 2 Prawa Budowlanego z 1994 r., przemawia jego redakcja, bowiem w tym przepisie ustawodawca wyraźnie stwierdził, że "do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu". Inwestor więc, jeżeli w terminie 30 dni, nie otrzyma sprzeciwu, a więc już w 31 dniu, może przystąpić do wykonywania robót budowlanych. Rzeczą więc, organu jest doręczenie sprzeciwu w takim terminie - aby inwestor przed upływem 30 dni wiedział, że organ sprzeciwia się zamierzonej inwestycji. Sprzeciw wyrażony przez organ w trybie art. 30 ust. 2 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane oznacza brak zgody na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej zaś jego niewniesienie przez właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, w praktyce oznacza udzielenie zgody na realizację zamierzeń inwestycyjnych określonych w zgłoszeniu. Zgodnie z konstrukcją redakcyjną przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego niewniesienie sprzeciwu przez organ w określonym terminie, jest również formą rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, gdyż kończy to sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 in fine kpa). Takie stanowisko wydaje się być już utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( zob. zobacz wyroki z dnia 30.04.2003 r., sygn. akt II SA/Kr 2278/99, z dnia 23.03.1999 sygn. akt IV SA 1793/96). W sprawie mniejszej zgłoszenie zostało doręczone organowi I instancji w dniu 30.08.1999 r., a więc termin 30 dniowy upływał z dniem 29.09.1999 r. W dniu 27.09.1999 r., organ I instancji wydaje postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, ale postanowienie to (zresztą niezaskarżalne) zostaje doręczone skarżącej w dniu 1.10.1999 r., a więc po 30 dniowym terminie. Tym samym skarżąca słusznie podnosi, że skoro w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organ nie powiadomił jej o podjętych w sprawie czynnościach, miała prawo przystąpić do realizacji zgłoszonej inwestycji. Mając na uwadze, wyżej podniesione okoliczności, skoro dokonana kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo - na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" .p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.