II SA/Kr 1314/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Krystyna Daniel Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi E. S.-N. na decyzję Wojewody z dnia 25 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. 1. Prezydent Miasta K. decyzją Nr [...] z dnia 26 stycznia 2018 r. (znak: [...]) orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi [...] Sp. z o.o. w K. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: Budowa 5 budynków jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej wraz z miejscami postojowymi w terenie oraz instalacjami wewnętrznymi: kanalizacją sanitarną, kanalizacją deszczową, gazową, grzewczą, wodną, wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, elektryczną i instalacjami zewnętrznymi: gazową, kanalizacją sanitarną, wodną, elektryczną, teletechniczną, zlokalizowanych przy ul. [...], na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] w K.. W uzasadnieniu wskazał organ I instancji, że inwestor złożył w dniu 10 października 2017 r. wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla wymienionego wyżej zamierzenia budowlanego. Do wniosku zostało dołączone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i należące do właściwej izby samorządu zawodowego, co potwierdzone zostało zaświadczeniami wydanymi przez tę izbę. Prezydent Miasta K. wskazał, że dla terenu objętego inwestycją (działki nr [...], [...], [...]) obowiązują regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" tj. uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 25 października 2006 r. W ocenie organu I instancji, przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Projekt budowlany jest przy tym kompletny. Powyższe stwierdzenie uzasadniało zatwierdzenie projektu i udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę dla zamierzonej inwestycji. 2. Odwołania od opisanej wyżej decyzji wniosły następujące osoby: A. K., W. R. i A. R., A. i P. C., J. i T. W., M. B., Ł. Ś., U. T., W. T., M. K., E. S.-N. i M. S., G. i M. H., I. i I. K., A. i A. R., A. i P. S., J. P. i A. P.. Odwołujący się (współwłaściciele działek nr [...], [...]) żądali uchylenia decyzji i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazywali na błędy orzekającego organu administracji w ustaleniu obszaru oddziaływania inwestycji. W tym zakresie wskazywali na ograniczenie użytkowania działek drogowych nr [...], [...]. Zwracali też uwagę na niezgodność planowanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego tj. z § 11 ust. 3 pkt 2 i § 11 ust. 3 pkt l lit. a, e, j, 1 tego aktu prawa miejscowego. Wskazywali na brak opinii archeologicznej, naruszenie przepisu § 19 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie rozplanowania miejsc postojowych oraz brak zapewnienia drogi manewrowej i uniemożliwienie dojazdu straży pożarnej. Podnieśli ponadto wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. W tym zakresie zwracali uwagę na brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego wydanej decyzji oraz brak odniesienia się i oceny zgłoszonych w toku postępowania uwag. Ponadto, zadaniem odwołujących się, realizacja inwestycji spowoduje powstanie zabudowy wielorodzinnej co doprowadzi do obniżenia wartości nieruchomości należących do odwołujących się oraz do pogorszenia jakości życia na osiedlu. 3. Wojewoda decyzją z dnia 25 lipca 2018 r. ([...]) utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. Wskazał, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Akcentował, że tylko w zakresie stwierdzenia naruszeń określonych w tym przepisie, organ administracji może podjąć działania korygujące. Podał, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego ze wskazanego wyżej przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Powołując wyrok NSA z 7.10.2010 r. (sygn. akt II OSK1517/09) wskazywał Wojewoda m.in., że "Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska." Wojewoda powołał art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, wg którego projektant, a także sprawdzający (...), do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej". Dostrzegł organ odwoławczy, że w sprawie takie oświadczenie zostało złożone. Wszyscy projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Na stronie tytułowej wskazany został projektant projektu budowlanego, jak i inne osoby opracowujące części tego projektu z określeniem specjalności i rodzaju uprawnień budowlanych. Projekt budowlany zawiera także niezbędne uzgodnienia i opinie, co pozwala uznać, że jego zawartość jest kompletna. Do projektu załączono opinię geotechniczną (karty 14-27 proj. budowlanego) oraz informację BiOZ (karta 96 proj. budowlanego). Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kserokopii aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej dla celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Podkreślił organ II instancji, że zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy pismem Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 7 listopada 2017 r.: " dojazd do planowanych budynków (...) zapewni droga publiczna tj. ul. [...] poprzez istniejące włączenie drogi wewnętrznej tj. ul. [...], a następnie poprzez nie, pozostająca w zarządzie ZiKIT drogę dojazdową przebiegającą po terenie dz. nr [...] i [...] obr. K. prowadzącą na teren inwestycji." Zwrócił uwagę organ odwoławczy, że inwestor jest współwłaścicielem działek drogowych nr [...] i [...]. Wojewoda zaznaczył, że w projekcie budowlanym określono obszar oddziaływania jako teren obejmujący teren inwestycji - działki nr [...], [...], [...] oraz teren działek sąsiednich - drogowych nr [...], [...] (karta 72 projektu budowlanego). Analiza oddziaływania, w tym analiza nasłonecznienia oraz przesłaniania uwzględnia budynki istniejące, budynki będące w budowie oraz budynki "hipotetyczne"- czyli takie które mogą powstać na działkach niezabudowanych. W analizie tej wskano, że projektowana inwestycja spełnia wymagania określone w § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż odległość projektowanych budynków do budynków "hipotetycznych" i istniejącego budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Analiza powyższa wykazała ponadto, że cień rzucany (od projektowanych budynków) nie będzie ograniczał czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w ww. budynkach na działkach sąsiednich. Spełnione są tym samym wymagania wynikające z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie organu odwoławczego, obszar oddziaływania inwestycji został prawidłowo określony. W ocenie Wojewody, nie znalazł potwierdzenia zarzut odwołania dotyczący braku powyższego ustalenia i w związku z tym błędnie ustalonego przez organ kręgu stron postępowania. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany budynków o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej w zabudowie szeregowej jest zgodny z ustaleniami powołanego na wstępie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowana inwestycja na działkach nr [...], [...], [...], położona jest w terenie oznaczonym symbolem 14 MN tj. o przeznaczeniu podstawowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną: wolnostojącą, bliźniaczą i szeregową. Analizując zgodność projektowanych obiektów w odniesieniu do ustaleń planu miejscowego organ II instancji stwierdził, iż funkcja obiektów jest prawidłowa. Wprawdzie zabudowa szeregowa może stanowić również zabudowę wielorodzinną, lecz przedmiotowa inwestycja jest zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Projektowane budynki nie są wielorodzinne, lecz są budynkami jednorodzinnymi (o dwóch lokalach mieszkalnych w każdym) w zabudowie szeregowej (oddzielone dylatacyjnie). Zgodnie z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane - "należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych (...)". Długość szeregu budynków wynosi 32,62 m i jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, określonymi w § 11 ust. 3 pkt 1 g) jako nie większa niż 45 m. Elewacje frontowe projektowanych budynków stanowią ciąg zabudowy i zlokalizowane są równolegle do drogi (działka nr [...]), w odległości 6,25 m od tej drogi. Podał Wojewoda, że brak zabudowy w sąsiedztwie terenu inwestycji (działki nr [...] i [...]) nie daje możliwości oceny spełnienia warunku § 11 ust. 3 pkt 1 e planu miejscowego tj. "ustawienia elewacji frontowej budynku lokalizowanego jako uzupełnienie istniejących ciągów zabudowy w dostosowaniu do układu budynków istniejących w sąsiedztwie." W ocenie organu odwoławczego, usytuowanie budynków jest zgodne z wyznaczoną nieprzekraczalną linią zabudowy. Zaprojektowane budynki posiadają trzy kondygnacje nadziemne. Ich gabaryty nie odbiegają znacząco od skali istniejącej w terenie dwukondygnacyjnej zabudowy. Wysokość projektowanych budynków od poziomu terenu do poziomu kalenicy dachów wynosi 11,90 m, a zatem nie przekracza dopuszczalnej planem wysokości do 13 m. Spełnione zostały zatem wymagania określone w § 11 ust. 3 pkt 1a i pkt 1j planu miejscowego. Kalenice dachów w projektowanych budynkach nawiązują do kierunku kalenic budynków istniejących w tym terenie (kierunek kalenic zarówno prostopadły jak i równoległy do dróg), są zaprojektowane na osi każdego budynku prostopadłe do drogi - działka nr [...]. Dachy poszczególnych budynków są dwuspadowe, o kącie nachylenia połaci dachowych wynoszącym 45°, co jest zgodne z wymogami w tym zakresie (§11 ust. 3 pkt l h ustaleń planu). Podkreślał Wojewoda, że przedmiotowa inwestycja jest także zgodna z ustaleniami planu miejscowego określonymi w § 11 ust. 3 pkt 11 w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 0,3 powierzchni terenu objętego inwestycją - wskaźnik ten wynosi 29,97% - powierzchnia zabudowy obejmuje 358,79 m2 powierzchni terenu inwestycyjnej (1197 m2). Inwestycja zgodna jest również z wymaganiami w zakresie zachowania minimum 30% powierzchni terenu jako powierzchnia biologicznie czynna - powierzchnia biologicznie czynna stanowi 33,44% powierzchni terenu (karta 4 i 80 projektu budowlanego - projektu zagospodarowania terenu). Podkreślił organ odwoławczy, że wyliczenia te są prawidłowe. Równocześnie w opisywanej decyzji wskazano, że w projekcie budowlanym nie jest dokonywany podział geodezyjny i nie następuje wydzielanie działek budowlanych przez dokonywanie nowych podziałów geodezyjnych co oznacza, że przepisy zawarte w § 11 ust. 3 pkt 2 planu miejscowego nie mają zastosowania. Projektowane obiekty położone są w terenie, który znajduje się poza obrębem stanowisk archeologicznych (stanowisko nr [...]), zatem nie jest wymagane uzyskanie uzgodnienia z służbami ochrony zabytków. W ocenie organu odwoławczego, zapewniono wymaganą ilość miejsc postojowych dla inwestycji. Paragraf 36 ust. 1 planu miejscowego wymaga bowiem aby w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 1MN do 4MN, 6MN, 9MN do 21MN wskaźnik w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych ustalony został zgodnie z potrzebami, lecz nie mniej niż 2 miejsca na jeden budynek jednorodzinny. Na terenie działek objętych inwestycją zaprojektowano 10 miejsc postojowych na pięć budynków jednorodzinnych dwulokalowych, co wymóg powyższy spełnia. Wg Wojewody, nie znajdują potwierdzania argumenty o naruszeniu ustaleń planu miejscowego, obowiązujących dla terenu inwestycji. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: "Jeżeli z przepisów §13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy ". Organ odwoławczy stwierdził, iż projektowane budynki zostały usytuowane na terenie działek nr [...], [...], [...] w następujących odległościach: * w linii zabudowy od strony działki nr [...] (teren kolejowy - od strony południowej) - określonej jako linia nieprzekraczalna; * od 4,83 m do 7,45 m [...] ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi do granicy działki nr [...] (od strony wschodniej); * od 4,00 m do 5,92 m ścianą z otworami okiennymi do granicy działki nr [...] (od strony zachodniej); * 6,25 m ścianą z otworami okiennymi do granicy działki nr [...] (od strony północnej). Wymagania, o których mowa w § 12 ust. 1 cytowanego rozporządzenia zostały w ocenie organu odwoławczego spełnione. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia przepisu § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) w zakresie usytuowania miejsc postojowych. Zarzut ten polegał na tym, że stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: 1) dla samochodów osobowych: a) 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie". Zauważył organ odwoławczy, iż zgodnie z § 19 ust. 7 "Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową". Miejsca postojowe zaprojektowane zostały na działkach nr [...], [...], [...] przy granicy z działką drogową nr [...] (9 miejsc) oraz przy granicy z działką drogową nr [...] (1 miejsce). Zatem cytowane przepisy nie zostały naruszone. Ponieważ działki nr [...], nr [...] są działkami drogowymi, brak jest podstaw prawnych do zakazu lokalizacji miejsc postojowych przy tych działkach. Dodał Wojewoda, iż inwestor jest współwłaścicielem wymienionych działek drogowych. Ponieważ, działki te (nr [...] nr [...]) nie są objęte kontrolowanym projektem budowlanym, zatem brak jest podstaw żądania uzyskania zgody współwłaścicieli tych działek na roboty budowlane (miejsca postojowe), które będą wykonywane na działkach sąsiednich (nr [...], [...], [...]). Odnośnie do uwag dotyczących odpływu wody deszczowej z powierzchni miejsc postojowych, wyjaśnił organ administracji, iż powierzchnia ta została zaprojektowana jako utwardzona, przepuszczająca wodę. Wskazał, iż zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, nie ma obowiązku zapewnienia drogi pożarowej do budynków jednorodzinnych. Drogi wewnętrzne gruntowe (działki nr [...], nr [...]) nie muszą spełniać parametrów drogi pożarowej. Co do zarzutu, że projektowana inwestycja "wprowadza istotne ograniczenia w zagospodarowaniu terenu nieruchomości sąsiednich tj. ww. działek", wyjaśnił, że wpływ na sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiednich (zwiększony ruch samochodowy w związku z powstaniem nowych budynków) nie może być utożsamiany z brakiem możliwości zagospodarowania nieruchomości objętej inwestycją w sposób zgodny z przepisami, w tym z przepisami prawa lokalnego. Utrata wartości działki, to zagadnienie wykraczające poza zakres postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Zarazem wskazał organ odwoławczy, że trafne są argumenty odwołujących się, iż decyzja organu I instancji nie zawiera wyjaśnień i nie ustosunkowuje się do uwag podnoszonych przez strony w toku postępowania (są to argumenty powtórzone w odwołaniu od decyzji). Decyzja ta zawiera jedynie, bez szczegółowego odniesienia się, stwierdzenie zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", przepisami obowiązującymi w tym techniczno-budowlanymi. Z przedstawionej jednakże przyczyny, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż rozpatrując odwołania nie stwierdzono naruszeń prawa. 4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną wyżej decyzję Wojewody z dnia 25.07.2018 r. wniosła E. S.-N.. Zarzuciła naruszenie następujących przepisów: a) art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez bezzasadne zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo niezgodności projektu budowlanego z: - postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]; - przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; b) art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. poprzez brak uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym w szczególności interesów skarżącej; c) art. 7, art. 77, art. 8 Kpa brak ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy; d) art. 107 par. 3 Kpa poprzez zbyt skrótowe uzasadnienie decyzji; e) art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podano, że plan miejscowy dopuszcza aby na obszarze jego obowiązywania powstać mogły budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej. Wymaga jednak aby ta zabudowa nawiązywała do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Dotyczy to wysokości budynków (par. 11 ust. 3 pkt 1j) oraz utrzymania gabarytów budynków w skali dostosowanej do istniejącej zabudowy (par. 11 ust. 3 pkt 1f). Objęte pozwoleniem na budowę budynki – w ocenie skarżącej - nie nawiązują do zabudowy na terenach sąsiednich, która stanowi budynki jednorodzinne wolnostojące o stosunkowo niewielkich gabarytach, do dwóch kondygnacji włącznie. W ocenie skargi, projektowana zabudowa nie nawiązuje do istniejącej zabudowy na terenach sąsiednich ale stanowi obiekt rażąco odmienny od innych budynków zlokalizowanych w sąsiedztwie. Gabaryty przyszłego obiektu odpowiadają funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej. Podawała skarga także, iż w zakresie miejsc parkingowych projekt budowlany powinien uwzględniać postanowienia planu miejscowego oraz par. 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zastrzeżenia skarżącej budzi zaprojektowanie w ramach inwestycji wyłącznie miejsc parkingowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Przepis par. 18 rozporządzenia rozróżnia miejsce postojowe dla użytkowników stałych, okresowych i osób niepełnosprawnych. Wg skarżącej, w ramach inwestycji należało zaprojektować miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych oraz przeznaczona dla "innych osób". Celem zaprojektowania wyłącznie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych jest próba obejścia przepisów dotyczących kwestii odległości stanowisko postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych. Przedmiotowe rozwiązanie projektowe nie spełnia jednak celu wynikającego z par. 18 i par. 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), jakim jest zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla różnych kategorii osób korzystających z projektowanych budynków. Budzi wątpliwości skarżącej także lokalizowanie 9 miejsc parkingowych w odległości poniżej 4 m od granicy działki nr [...], której stanowi własność skarżącej. Narusza to jej uzasadnione interesy (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud.). Z użytkowaniem miejsc postojowych wiąże się hałas i spaliny. Nadto, mała szerokość dojazdu do działki inwestora oraz brak zapewnienia odpowiedniego łuku skrętu dla samochodów potencjalnie parkujących na zaprojektowanych miejscach będzie dodatkowo utrudniał dostęp skarżącej do jej działki. Skarga zwróciła uwagę na par. 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) gdzie zawarty został wymóg zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej odpowiedni do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej. Wymóg ten nie został wg skarżącej, zapewniony. Działka nr [...], która ma stanowić dojazd i dojście do zamierzenia budowlanego, nie ma wymaganej szerokości. Jej szerokość jest mniejsza niż 4,5 m. Wg skarżącej, projekt budowlany narusza par. 12 ust. 1 w.w. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Zaprojektowane budynki nie uwzględniają przebiegu granic działek nr [...],[...],[...]. Granice tych działek przebiegają przez niektóre projektowane budynki, co narusza regulacje dotyczące odległości budynków od granic działek budowlanych oraz możliwości lokalizowania budynków w granicy działki lub w zbliżeniu do niej. Wg skarżącej, organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego uznał, że projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami planu, w tym dotyczącymi konieczności nawiązania nowej zabudowy do istniejącej na działkach sąsiednich. Nie odniósł się też do kwestii miejsc parkingowych. 5. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda domagał się oddalenia skargi. 6. Oświadczenie o popieraniu skargi E. S.-N. wyraziło szereg uczestników postępowania, składając do akt sprawy identycznie brzmiące pisma. 7. Skarżąca w piśmie z dnia 23.01.2019 r. wskazała na błędy i omyłki projektu budowlanego oraz zgłosiła dalsze argumenty dotyczące jego wadliwości. Podała, że warunki przyłączenia inwestycji do sieci gazowej oraz elektroenergetycznej utraciły ważność. W sprawie zachodzą wątpliwości co do dostępu inwestycji do sieci kanalizacyjnej. Z informacji technicznej MPWiK wynika, że podłączenie do tej sieci wymaga uprzedniej budowy dużego jej zakresu. W ocenie skarżącej, projekt budowlany nie jest czytelny, gdyż zawiera szereg odręcznych poprawek. W legendzie użytych symboli zamieszczono odręcznie symbole wjazdów i wejść, nie naniesiono przy tych zmianach podpisu projektanta. Również odręcznie zaznaczono wejścia do budynków. Pominięto fragment utwardzonych chodników zlokalizowanych po północno-zachodniej stronie terenu inwestycji. Nie zwymiarowano bryły budynków. Wskazano też, że projekt zawiera liczne błędy. Dotyczy to długości segmentu i długości pięciu segmentów (3261,8 m2). Wątpliwości budzi naniesiony na rysunku elewacji wschodniej i zachodniej taras zlokalizowany na poziomie terenu. Nie został on zaznaczony na poszczególnych rzutach kondygnacji i na rysunku zagospodarowania terenu. Nie wiadomo czy został on uwzględniony przy wyliczaniu powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Z projektu budowlanego nie wynika jak mają być oznakowane miejsca dla osób niepełnosprawnych. Także dostęp do lokali na 2 i 3 kondygnacji nie został dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu albowiem sądowa kontrola zaskarżonych w sprawie decyzji wykazała, że rozstrzygnięcia te nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...); 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. W kontrolowanej sprawie nie było przedmiotem sporu to, iż zatwierdzony projekt budowlany spełniał wymogi wynikające z cytowanych wyżej punktów 3 i 4 art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. był kompletny oraz wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Kontrowersje budziła natomiast kwestia, zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz to, czy przyjęte rozwiązania, nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych, a w szczególności par. 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422). Odnośnie braku zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. z uchwałą Rady Miasta K. Nr [...], z dnia 25 października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", skarga zarzucała naruszenie par. 11 ust. 3 pkt 1 lit. f) oraz lit. j) planu. Przepisy te stanowią, że w granicach terenów wyznaczonych wg ust. 1 (tj. m.in. na obszarze na którym położne są działki inwestycyjne – 14MN), w zakresie przeznaczenia oraz sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy tych terenów, obowiązują przepisy ogólne określone w § 5 - § 10, a ponadto ustala się nakazy: (lit. f) utrzymania gabarytów budynków w skali dostosowanej do istniejącej zabudowy i o długości elewacji frontowej nie większej niż 20 m, oraz zgodnie z przepisami określonymi pod. lit. j. Ostatnio wskazany przepis stanowi o konieczności utrzymania wysokości lokalizowanych budynków mieszkaniowych w nawiązaniu do wysokości istniejącej zabudowy w terenach sąsiednich i nie większej niż 13,0 m dla budynków z dachami dwu- lub wielospadowymi z kalenicą na osi budynku i spadkach połaci dachowych o kącie nachylenia wynoszącym 40° z tolerancją do 10°. Skarga zarzucając naruszenie cytowanych przepisów argumentowała, że objęte pozwoleniem na budowę budynki nie nawiązują do zabudowy na terenach sąsiednich, która stanowi budynki jednorodzinne wolnostojące o stosunkowo niewielkich gabarytach, do dwóch kondygnacji włącznie. W ocenie skargi, projektowana zabudowa nie nawiązuje do istniejącej zabudowy na terenach sąsiednich ale stanowi obiekt rażąco odmienny od innych budynków zlokalizowanych w sąsiedztwie. Gabaryty przyszłego obiektu, wg skarżącej, odpowiadają funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej. Zarzut ten nie jest jednak trafny. Zauważyć bowiem należy, iż nakaz utrzymania gabarytów budynków w skali dostosowanej do istniejącej zabudowy - nie jest nakazem tego rodzaju, który wprowadzałby konkretne i precyzyjne ograniczenia parametrów przyszłej zabudowy na terenie objętej plan miejscowym. Podkreślić należy, iż ustalając wymogi dla zabudowy na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy w pierwszym rzędzie mieć na uwadze, wynikające z planu prawnie określone wymagania dla danego rodzaju zabudowy. Te właśnie prawnie ustanowione (tj. w planie miejscowym) wymogi określają i definiują możliwości inwestycyjne na danym terenie. Zauważyć w związku z powyższym należy, iż w niniejszej sprawie, przedmiotem inwestycji uczynił inwestor budowę 5 budynków w zabudowie szeregowej. Zasadne jest zatem przeanalizowanie tego, jak postanowienia planu miejscowego określają możliwości inwestycyjne w zakresie wskazanego rodzaju zabudowy. Zauważyć w związku z tym trzeba, iż przepis par. 11 ust. 3 pkt 1 lit g) przedmiotowego planu miejscowego stanowi o konieczności utrzymania łącznej długości szeregu budynków zabudowy szeregowej na poziomie nie większym niż 45 m. Jak wynika z projektu budowlanego, inwestor w kontrolowanej sprawie zamierza wybudować zespół budynków w zabudowie szeregowej, którego łączna długość wynosić będzie 32,62 m. Wynikający więc z planu miejscowego warunek długości szeregu, jest więc z naddatkiem spełniony. Dostrzec bowiem przy tym trzeba, iż zamierzona łączna długość szeregu planowanych budynków jest mniejsza o ponad 12 m od dopuszczonej planem miejscowym wielkości tego parametru. Uznać więc należy, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne stanowić będzie obiekt znacznie – bo o ponad 12 metrów – krótszy (w aspekcie łącznej długości szeregu budynków) niż maksymalnie określa to obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przedstawionym względzie sporne zamierzenie inwestycyjne nie będzie więc stanowiło "zabudowy agresywnej", skoro oceniany parametr zabudowy przyjęty został na poziomie znacznie niższym względem wielkości tego parametru dopuszczonej planem miejscowym. Tak samo też ocenić należy kwestię wysokości planowanych obiektów. Inwestor zamierza bowiem wybudować obiekty o wysokości wynoszącej 11.9 m, przy dopuszczonej planem wysokości 13 m (par. 11 ust. 3 lit. j planu). Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do przyjmowania, aby abstrakcyjna norma planu mówiąca o konieczności "utrzymania gabarytów budynków w skali dostosowanej do istniejącej zabudowy" mogła być naruszona w sytuacji, gdy nie zostają naruszone szczególne przepisy planu, precyzyjnie określające dopuszczalne parametry przyszłej inwestycji. Jako niezasadny ocenić należało także zarzut naruszenia par. 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422). Zastrzeżenia skarżącej budziła okoliczność zaprojektowania w ramach inwestycji wyłącznie miejsc parkingowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Podkreślała, iż wskazany wyżej przepis rozporządzenia rozróżnia miejsca postojowe dla użytkowników stałych, okresowych oraz dla osób niepełnosprawnych. W ocenie skarżącej, celem powyższych rozwiązań projektowych jest obejście przepisów dotyczących odległości stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zaprezentowany pogląd nie jest jednak trafny. Należy wskazać, że stosownie do par. 18 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Ustęp 2 tego przepisu stanowi natomiast, że liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym zwrócić należy uwagę, że inwestor określając sposób zagospodarowania działek inwestycyjnych poprzez ustanowienie 10 miejsc postojowych dla planowanej budowy 5 budynków jednorodzinnych, nie naruszył przepisu par. 36 ust. 1 planu miejscowego. Przepis ten wymaga bowiem zapewnienia - nie mniej niż 2-ch miejsc postojowych - na jeden budynek jednorodzinny. W zakresie natomiast kategorii przewidzianych miejsc postojowych wskazać należy, iż z projektu budowlanego wynika, iż inwestor przewidział 10 miejsc parkingowych o przeznaczeniu dla samochodów osób niepełnosprawnych. Zauważyć trzeba, iż w przepisie par. 19 powoływanego rozporządzenia określono odległości miejsc postojowych zarówno od okien budynków jak tez od granicy działki budowlanej. Wymogów odległościowych określonych przepisem par. 19 nie stosuje się natomiast do stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne. Tego rodzaju stanowiska postojowe – stosownie do par. 20 rozporządzenia - mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien innych budynków. Uznać zatem należy, iż status miejsc postojowych przeznaczonych dla potrzeb osób niepełnosprawnych, niewątpliwie umożliwia zaniechanie spełnienia przez inwestora wymagań odległościowych, określonych wyżej powołanym przepisem par. 19 rozporządzenia. Zwrócić jednak należy uwagę na przepis par. 18 ust. 5 cytowanego rozporządzenia. Stanowi on, że zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a (tj. w zakresie odległości stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie), nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Wg projektu budowlanego, sporne miejsca parkingowe zlokalizowane są przy planowanych budynkach jednorodzinnych. Bez względu więc na sposób określenia przez inwestora kategorii miejsc postojowych, z uwagi na treść cytowanego przepisu, brak jest potrzeby zachowywania szczególnych wymogów w zakresie odległości tych miejsc od okien budynku. Nieusprawiedliwiony był także zarzut dotyczący zlokalizowania 9 miejsc parkingowych w odległości poniżej 4 metrów od granicy działki nr [...] (stanowiącej własność skarżącej). Zauważyć bowiem należy, iż normy odległościowe wynikające z par. 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – odnoszą się do sytuowania budynku na działce budowlanej. Normy te nie znajdą zatem zastosowania do miejsc postojowych. Nie mają też w rozpatrywanym przypadku zastosowania ograniczenia w usytuowaniu miejsc postojowych w określonej odległości od granic działki. Ograniczenia te bowiem wyłączone są w przypadku gdy sąsiednia działka jest działką drogową (par. 19 ust. 7 cytowanego wyżej rozporządzenia). Sytuacja taka występuje w rozpatrywanej sprawie, skoro teren inwestycji z miejscami postojowymi przylega do działki drogowej nr [...]. Nietrafny był też zarzut naruszenia par. 14 powoływanego rozporządzenia. Przepis ten dotyczy zapewnienia inwestycji dojścia i dojazdu do drogi publicznej. Wskazać trzeba, że kwestie te były przedmiotem ocen i badania Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., który jako zarządca drogi uzgadniał wniosek inwestora w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu - wynikającego z realizacją planowanej inwestycji. Jednostka uzgadniająca przedstawiła swoje pozytywne w tym zakresie stanowisko w piśmie z dnia 7.11.2017 r. (k. 70.1 Projektu budowlanego). Brak jest zasadnych podstaw do kwestionowania tego stanowiska, tym bardziej mając na uwadze okoliczność, że wzdłuż działek drogowych (nr [...] i [...]) zrealizowane zostały inne inwestycje, względem którym nie ma żadnych wątpliwości, że mają one zapewnione dojście i dojazd do drogi publicznej. Poziom ogólności zarzutu dotyczącego naruszenia par. 12 ust. 1 rozporządzenia (zarzut 5) nie pozwala na precyzyjne odniesienie się do jego treści. Bez wpływu na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2018 r., poz. 1302) były zarzuty skarżącej przedstawione w piśmie z dnia 23.01.2019 r., a dotyczące omyłek zawartych w projekcie budowlanym. Pozbawiony racji był także zarzut dotyczący tego, iż warunki przyłączenia do sieci gazowej oraz elektroenergetycznej utraciły ważność, co oznaczać miałoby, że w dniu wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycja nie miała formalnie zagwarantowanego dostępu do niezbędnych mediów. Wskazać trzeba, iż ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443), art. 1 pkt 12 nadał nowe brzmienie art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W wyniku dokonanej zmiany, nowe brzmienie powyższego przepisu przewiduje, że do projektu budowlanego inwestor nie ma obowiązku dołączania oświadczeń o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła, gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych i telekomunikacyjnych. Zmiana ta obowiązuje od 28 czerwca 2015 r., co oznacza, iż zarzut akcentujący brak aktualnych w dacie wydawania kontrolowanej decyzji warunków przyłączenia do sieci gazowej i elektrycznej – pozbawiony był usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 25.07.2018 r. nie narusza także art. 107 par. 3 K.p.a. Zawiera należyte uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, wskazując motywy, którymi kierował się ten organ administracji przy podejmowaniu decyzji. Mając powyższe na uwadze, sąd orzekł o oddaleniu skargi, za podstawę prawną rozstrzygnięcia przyjmując art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.