II SA/Kr 1315/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2006 r. sprawy ze skargi Super Market R. Spółki jawnej w N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2004 r. Nr Kol.Odw. [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu l instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Super Market R. Spółki jawnej w N. kwotę 100 zł. (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] lipca 2004 r. SUPER MARKET R. spółka jawna w N. wniosła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę budynku handlowo-usługowego na działce nr [...] w M., o pow. handlowej (sprzedaży) do 1000 m2. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. Burmistrz M. zawiesił postępowanie administracyjne do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru obejmującego miasto M. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż zgodnie z art. 62 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717) można zawiesić postępowanie administracyjne do czasu uchwalenia planu, jeżeli wniosek dotyczy obszaru, w odniesieniu, do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, a zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzonym uchwałą nr N/l/50/99 z dnia 24.02.1999 r. Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim przedmiotowa działka położona jest w obszarze objętym obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozpoznaniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 września 2004 r. utrzymało w mocy ww. postanowienie. W uzasadnieniu stwierdziło, iż zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Z art.62 ust. 2 ww. ustawy wynika, iż postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu, do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Dalej wskazano, iż według art. 13 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się obowiązkowo jeżeli: przepisy szczególne tak stanowią, dla obszaru, na którym przewiduje się realizację programów zawierających zadania wojewódzkie i rządowe służące do realizacji ponadlokalnych celów publicznych, dla obszaru, na którym przewiduje się zadania dla realizacji lokalnych celów publicznych /z wyjątkiem zadań związanych z budową urządzeń infrastruktury technicznej w granicach pasa drogowego/, dla obszaru, na którym przewiduje się budowę obiektów handlowych o pow. powyżej 1000 i 2000 m2, a w sprawie niniejszej, wskazana pod budowę budynku handlowo-usługowego działka nr [...] w M. położona jest w obszarze, na którym przewiduje się realizację lokalnych celów publicznych tzn. objętym obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła SUPER MARKET R. spółka jawna w N. Podniosła, iż należy zgodzić się z twierdzeniami SKO, iż zgodnie z art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia planu jest możliwe, a zarazem konieczne wtedy, gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu, do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Natomiast powołanie się na art. 13 ust 1 nieobowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest zupełnie niezrozumiałe. Art. 13 nie może znaleźć w istniejącej sytuacji zastosowania. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przepisach przejściowych i końcowych nie podaje przypadku, w którym art. 13 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym mógłby być nadal stosowany. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która zastąpiła ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 10 ust 2 wprowadza obowiązek sporządzania planu dla obszarów, dla których obowiązkowe sporządzenie planu jest wymagane przez przepisy szczególne, oraz dla obszarów rozmieszczeń obiektów handlowych o powierzchni powyżej 2000 m2 i obszarów przestrzeni publicznej. Przepisami odrębnymi, z których wynika obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są np. ustawa o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady, czy ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Działka nr [...] nie leży na obszarze, dla którego sporządzenie planu jest obligatoryjne. Kolegium nie wskazało, na jakim dowodzie oparło się uznając, iż działka [...] leży na terenie przeznaczonym na cele publiczne. Projekt planu przestrzennego sporządzony dla tego obszaru został już wyłożony do wglądu publicznego (27 XII 2001 - 31 l 2002) i przeznaczony był wówczas pod usługi komercyjne - UC l. Natomiast obecne prowadzenie procedury planistycznej według ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z ponownym" wyłożeniem" planu tylko w zakresie działki [...] gdzie zmieniono jej przeznaczenie na tereny mieszkaniowe bez zawiadamiania chociażby sąsiadów jest, primo, naruszeniem procedury planistycznej, secundo świadczy o tym, że w odniesieniu do tego obszaru nie ma mowy o ponadlokalnych celach publicznych. Tym samym nie ma tam obowiązku sporządzania planu miejscowego, a zatem nie może być mowy o zawieszeniu postępowania do czasu uchwalenia planu ze względu na położenie działki na obszarze, na którym przewiduje się realizację lokalnych celów publicznych - objętym obowiązkiem sporządzenia planu. Art. 62 ust. 2 nie znajduje zastosowania, zatem postanowienie na nim oparte jest niezgodne z prawem i jako takie zasługuje na uchylenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wobec zarzutu skarżącego, iż Kolegium niewłaściwie przytoczyło w uzasadnieniu własnej decyzji zapis art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym - zamiast art. 10 ust 2 obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Kolegium wyjaśniło, iż odwołanego w decyzji artykułu 13 ust. 1, nie mógłby mieć obecnie zastosowania gdyby Rada Gminy podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu po dniu 11 lipca 2003 tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z akt sprawy wynika jednak (k. 20), iż przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na przedmiotowym obszarze podjęto na podstawie uchwały Rady Miejskiej z dnia 27.12.1999 r. Zatem, procedura sporządzenia planu musiała się opierać o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i jest kontynuowana w trybie tych przepisów - stosownie do postanowień art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z brzmieniem tego artykułu "do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe". Dlatego też. Kolegium w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia powołało art. 13 ust.1 "dawnej" ustawy, celem wskazania przypadków, dla których istniał obowiązek sporządzania planu miejscowego. Kolegium podniosło też, iż nie podziela poglądu skarżącego, iż " w odniesieniu do tego obszaru nie ma mowy o ponadlokalnych celach publicznych" albowiem z przedłożonych dokumentów wynika, iż wyłożony do wglądu projekt planu przewidywał obszar ten pod usługi komercyjne ( UC l) o znaczeniu (jak podano w § 10 części opisowej tego planu) ogólnomiejskim i ponadlokalnym, które w ramach rodzaju użytkowania podstawowego szczególności winno obejmować: ośrodki handlowo-usługowe o znaczeniu ogólnomiejskim i ponadlokalnym i ośrodki administracyjno kulturowe o znaczeniu ogólnomiejskim i ponadlokalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga jest zasadna. Przede wszystkim podkreślić należy, iż ze względu na złożenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy w dniu 2 lipca 2004 r. organ obowiązany był zastosować przepisy obowiązujące w dacie złożenia wniosku, a zatem przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. Zgodnie z powołanym art.62 ust. 2 tej ustawy, stanowiącym podstawę prawną zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim postanowienia organu l instancji, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu jedynie wówczas, gdy wniosek o ustalenie tych warunków dotyczy obszaru, w odniesieniu, do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt. 8 ww. ustawy w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej. Art. 9 ust.4 i 5 cyt. ustawy stanowi, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, a studium nie jest aktem prawa miejscowego. Rację ma zatem strona skarżąca, iż brak podstaw prawnych do zastosowania art. 13 "starej" ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy plan nie został uchwalony. Zgodzić się również należy, że organy nie wykazały, iż działka objęta przedmiotowym wnioskiem leży w obszarze, w odniesieniu, do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Obowiązek taki nie wynika z przepisów odrębnych, a określenie w studium obszarów, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest wiążące jedynie dla organów gminy, a nie osób trzecich. Odnosząc się do stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę, a dotyczącego przeznaczenia obszaru, w którym leży działka strony skarżącej, przypomnieć należy, iż kontrola sądowa stanowiska organu nie jest możliwa, jeżeli akta postępowania administracyjnego nie są kompletne. W aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy brak jest "dokumentów", o których mowa w odpowiedzi na skargę, a z których ma wynikać przeznaczenie ww. obszaru. Brak studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Maków Podhalański zatwierdzonego uchwałą nr W50/99 z dnia 24.02.1999 r. Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim, powołanego w uzasadnieniu organu l instancji. W aktach organu II instancji znajduje się jedynie notatka służbowa z dnia [...] września 2004 r. (k.34). Wobec stwierdzenia, iż brak było podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia, jak i .poprzedzającego go postanowienia organu l instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1c oraz art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270)