II SA/Kr 1316/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J.P.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 6 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącego J.P.G. kwotę 500 zł ( pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 2 lipca 2010 r. nr [...] Burmistrz Miasta T. ustalił warunki zabudowy dla [...] sp. z o.o. w K. na budowę pawilonu handlowego z parkingiem dla samochodów osobowych wraz z infrastrukturą zewnętrzną oraz dwoma zjazdami na terenie działek nr nr [...],[...], , [...] obręb [...] oraz działek nr nr [...]obręb [...] położonych w T. przy ul. [...] . Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 63 ust. 2-4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 98 poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że po analizie wniosku uznał, że przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy sklepu branży sportowej stąd też w myśl § 3 ust. 1 pkt 52 b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - nie jest centrum handlowym i nie wymaga przedłożenia decyzji środowiskowej. Wniosek złożony przez inwestora zawiera niezbędne określenia wyszczególnione w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, że miasto Tarnów nie posiada na obszarze objętym wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego też niniejsza decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania została przygotowana zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez osobę wpisaną na listę okręgowej izby urbanistów. Organ wskazał nadto, że przy opracowywaniu niniejszej decyzji posiłkowano się Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego dla miasta T. (uchwała Rady Miejskiej w T. z dnia 15 lipca 1999 r.). Ustalono, że przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z w/w studium oraz z będącym w opracowaniu planem zagospodarowania przestrzennego do opracowania którego przystąpiono na podstawie uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia 29 marca 2007 r. Przy ustalaniu wskaźników zabudowy kierowano się wskaźnikami, jakie występują na działkach zabudowanych budynkami o charakterze handlowo-usługowym. Stwierdzono zgodność inwestycji z przepisami szczególnymi. Po przeprowadzonej analizie funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono, że proponowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji usługowej. Ustalono linię zabudowy, wysokość, szerokość elewacji frontowej, geometrię dachu oraz wskaźnik zabudowy. W decyzji wskazano także, że uzgodnienie projektu decyzji w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w trybie przewidzianym w art. 106 k.p.a. nie jest wymagane ponieważ prezydent miasta na prawach powiatu jest zarządcą drogi. Ponadto teren nie wymaga zgodny na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie stosuje do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położone w granicach administracyjnych miast. Odwołanie od wyżej przytoczonej decyzji złożył J.G. (właściciel działki nr ....powstałej z podziału działki nr ....obręb....) graniczącej z trzech stron z terenem inwestycji. Odwołujący zarzucił, że zaskarżona decyzja : - została podjęta bez uwzględnienia zmian, które nastąpiły w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Wydział Geodezji i Nieruchomości Urzędu Miasta T. , - w sentencji znajdują się niezgodności z opisem terenu inwestycji zawartym w załącznikach nr 1 i nr 2, a sama analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu została przeprowadzona nierzetelnie z pominięciem analizy terenu znajdującego się po stronie wschodniej planowanej analizy, - została podjęta z rażącym naruszeniem przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , - została podjęta niezgodnie z uchwałami Rady Miasta T. , które dotyczą wizji zagospodarowania terenu obejmowanego warunkami zabudowy, a jak wiadomo organ, który wydal zaskarżoną decyzję ma obowiązek wykonywania uchwał Rady, - wejście w życie decyzji nie leży w interesie społecznym ani tym wąskim, dotykającym właścicieli działek, ani tym szerszym, odnoszącym się do mieszkańców miasta T. , ponadto jej realizacja doprowadzi do chaosu urbanistycznego i na trwale zaprzepaści ustalenia dotyczące tego terenu, które zawarte są w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta T. Decyzją z dnia 7 września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 2 k.p.a. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ), art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717), § 3 - 9 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r. Nr 164 poz. 1588), oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 z poz. zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. z 2003 r. Nr 198, poz. 1925). W uzasadnieniu organ wskazał, że granice obszaru analizowanego w rozpoznawanej sprawie zostały wyznaczone prawidłowo, tj. w postaci koła o promieniu nie mniejszym niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w obszarze analizowanym, wyznaczonym wokół działek objętych wnioskiem występują obiekty handlowo - usługowe przy ulicy [...] (m.in. obiekt handlowy....). Spełniony jest zatem warunek art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie kontynuacji "funkcji zabudowy". Ze znajdującej się w aktach sprawy analizy wynika zatem, że na terenie objętym wnioskiem możliwa jest realizacja inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego przeznaczonego do sprzedaży artykułów sportowych (ubrania, sprzęt, akcesoria) wraz z parkingiem. Wskazano, że teren objęty wnioskiem, poprzez działki nr nr [...] , [...] obr. [...] , posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej (ulicy.....), warunek o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy, uznać należy za spełniony. Jeżeli chodzi o spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, to w aktach sprawy znajdują się oświadczenia i zapewnienia: Zakładu Energetycznego w T. o zapewnieniu przydziału mocy, [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. w T. o warunkach przyłączenia do sieci gazowej. Z analizy oraz załączonych w poczet materiału dowodowego map zasadniczych terenu wynika nadto, że w rejonie inwestycji występują sieci miejskie. Istniejące uzbrojenie terenu uznać więc należy za wystarczające dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego (art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy). Ponadto teren działek objętych wnioskiem, nie wymaga już uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Reasumując uznać zatem należy, że w analizowanym przypadku spełnione zostały wszystkie warunki przewidziane treścią art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy, niezbędne dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Niezależnie jednak od powyższego zaskarżona decyzja, w ocenie organu odwoławczego, wymaga uchylenia, a sprawa przekazania organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Z załączników graficznych decyzji stanowiących integralną części podjętego w sprawie rozstrzygnięcia jednoznacznie wynika, że działka oznaczona nr ewid. [...] wchodzi w skład nieruchomości dla której ustalone zostały warunki zabudowy. Tymczasem w części tekstowej decyzji działki tej nie wymienia się jako terenu objętego wnioskiem. Podobnie we wniosku Inwestora z dnia 22 grudnia 2009 r. o ustalenie warunków zabudowy (ani w uzupełnieniu tego wniosku z dnia 12 lutego 2010 r.), działka nr [...] nie jest wymieniona. Natomiast w załącznikach mapowych do tegoż wniosku, działka ta (nr...) znajduje się w obrysie oznaczonym linią przerywaną koloru czerwonego tj. "terenie zespołu zabudowy usługowej o łącznej powierzchni 19.315 m kw" i przewidziana jest pod parkingi. W konsekwencji powyższego na podstawie zestawienia części tekstowej decyzji i stanowiących jej integralną część załączników graficznych nie sposób jednoznacznie ustalić terenu dla którego ustalone zostały warunki zabudowy. Ponadto wbrew jednoznacznej treści art. 64 ust. 2 ustawy, w zaskarżonej decyzji nie zawarto określenia "powierzchni sprzedaży’’ obiektu handlowego dla którego ustalono warunki zabudowy, co nie tylko stanowi naruszenie wyżej przytoczonego przepisu obligującego do takiego wyrzeczenia, ale i stanowić może naruszenie art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy. W wydanej w sprawie decyzji zawarte powinno również zostać określenie ilości miejsc parkingowych dla których ustalono warunki zabudowy nie tylko przez określenie ich minimalnej ilości ale i maksymalnej, gdyż w sytuacji budowy parkingu dla samochodów osobowych o liczbie miejsc parkingowych nie mniejszej niż 300, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - może być wymagane uprzednie wydanie decyzji środowiskowej. W ocenie organu odwoławczego zasadnie również odwołujący zarzuca, że skoro działka nr [...] jeszcze przed wszczęciem postępowania uległa podziałowi na działki nr nr [...],[...], z których, jak się wydaje, jedynie działka nr [...] jest objęta terenem inwestycji, to powinno to znaleźć odzwierciedlenie w złożonym wniosku, a następnie w sentencji wydanej w sprawie decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył J.G. podnosząc, że jakkolwiek organ odwoławczy uznał część argumentów poniesionych w odwołaniu i uchylił decyzje organu I instancji, to jednak nie uwzględnił innych istotnych dowodów przedstawionych w odwołaniu. Dowody te świadczą o naruszeniu przez organ I instancji przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, braku możliwości realizowania inwestycji związanej z budową pawilonu handlowego i jego infrastrukturą na znacznej części terenu znajdującego się w granicach wyznaczonych przez organ I instancji ze względu na ustalone już w tym obszarze warunki zabudowy i miejscowy plan zagospodarowania pod inwestycje celu publicznego. Ze względu na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz umorzenie postępowania administracyjnego, które prowadził organ I instancji. Skarżący wskazał, że jednym z załączników odwołania jest uchwała Rady Miejskiej w T. z dnia 18 grudnia 2003 r., która dotyczy obowiązującego aktualnie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta T. Skarżący podniósł, że organ I Instancji naruszył art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Skarżący wskazał, że również uchwała Rady Miejskiej w T. z dnia 29 marca 2007 r. nr VI/92/2007, uchwała z dnia 30 kwietnia 2009 r. nr XXXV/479/2009 oraz z dnia 27 maja 2010 r. nr L/641/2010 świadczą, że obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania w rejonie objętym warunkami zabudowy jest już realizowany. Skarżący zwrócił także uwagę, że porównując rysunek z załącznikiem nr 1 decyzji organu I instancji, można się przekonać, że wyznaczona na elewacji zachodniej linia rozgraniczająca terenu pod zainwestowanie kubaturowe styka się niemal z krawędzią drogi serwisowej po wschodniej stronie jezdni. Konfrontacja rysunku ilustrującego usytuowanie nowej drogi z załącznikiem nr 1 do decyzji organu I instancji uwidacznia jednocześnie, że granice terenu inwestycji, w swej istocie komercyjnej, pokrywają się z terenem wyznaczonym pod inwestycję publicznego. Te dwa spostrzeżenia, jeśli organ II instancji wziąłby je uwagę, mogły w sposób zasadniczy wpłynąć na jego orzeczenie. Z decyzji organu I instancji wynika ponadto, że przebieg nowej drogi wyznaczony jest w pasie o szerokości 40 m od zachodniej granicy działki nr [...] . Linia rozgraniczająca teren nie może wobec tego przebiegać w odległości 40 m od zachodniej granicy działki nr [...] , ale powinna być przesunięta w kierunku wschodnim i przebiegać w odległości 40 m od krawędzi drogi serwisowej po wschodniej stronie przedłużenia al. [...] . Skarżący podniósł także, że analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z załącznikiem nr 2 do decyzji organu I instancji została przeprowadzona nierzetelnie, z pominięciem analizy terenu znajdującego się po wschodniej stronie planowanej inwestycji. Teren ten jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który został zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w T. z dnia 26 października 2000 r. nr XXIX/467/2000. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mające wpływ na wynik postępowania. Ocenie sądy podlegają także decyzje kasacyjne organów administracji wyższego stopnia wydawane w stosunku do decyzji organów I instancji pod względem ich legalności. Przepisem który reguluje tą kwestię jest art. 136 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jed. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz1071 z późn. zm.) który stanowi, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 lutego 2009 r. VII SA/Wa 936/08 LEX nr 478524 wyraził pogląd, iż organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a. tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości ma miejsce w szczególności wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. Brak ten nie może być sanowany w postępowaniu odwoławczym, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy. Pogląd wyrażony w wyżej przytoczonym orzeczeniu sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Rozpoznając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, organ administracji wyższego stopnia, może uchylić zaskarżona decyzję jedynie wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle, lub postępowanie to nie wyjaśniło okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia tak, że koniecznym jest przeprowadzenie tego postępowania, co najmniej w znacznej tj. w przeważającej części. Sytuacja, kiedy ustalenia organu pierwszej instancji są niepełne, a rozstrzygnięcie sprawy wymaga wyjaśnienie niektórych jedynie kwestii, w rozmiarze nie uzasadniającym przyjęcie, iż jest to znaczna cześć ustaleń, organ administracji publicznej II instancji obowiązany jest na podstawie art. 136 k.p.a. dokonać tych ustaleń samodzielnie czy też na zlecić organowi I instancji niezbędnego postępowania dowodowego i bądź oddalić odwołanie, bądź uchylić decyzję i orzec w sprawie reformacyjnie. W sprawie będącej przedmiotem kontroli sądu, regułę o której mowa wyżej organ naruszył. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż zdaniem organu odwoławczego decyzja organu I instancji jest poprawna w zakresie w jakim uznaje, iż planowana inwestycja spełnia ustawowe wymogi o których mowa w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem spełnia warunki kontynuacji funkcji usługowo-handlowej jaka w występuję w obszarze analizowanym, ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej tj. ul. Błonie oraz zapewnione uzbrojenia terenu. Ponadto jako teren położony na w granicy administracyjnej miasta nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze. Jednakże zdaniem organu odwoławczego decyzję organu I instancji należało uchylić z uwagę stwierdzone uchybienia dotyczące działki oznaczonej jako [...] , która nie wchodzi w skład nieruchomości dla której ustalono warunki zabudowy i nie była wskazana we wniosku o wydanie decyzji, a która jak wynika z graficznego załącznika do decyzji, znajduje się w granicach zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto wbrew wyraźnemu wymogowi ustawowemu decyzja organu I instancji nie zawiera określenia powierzchni sprzedaży obiektu handlowego dla której wydano decyzję. Decyzja organu I instancji powinna także określać ilość miejsc parkingowych przez określenie ich minimalnej i maksymalnej wielookości, gdyż w przypadku gdy ilość planowanych miejsc parkingowych przekracza 300 koniecznym jest wydanie decyzji środowiskowej. Organ II instancji zwrócił też uwagę na podział działki [...] czego nie uwzględniła zaskarżona decyzja. Zdaniem sądu okoliczności wskazane przez organ odwoławczy jako przyczyny uchylenia decyzji organu I instancji były niewystarczające do wyrzeczenia kasacyjnego. Okoliczności te nie uzasadniają bowiem przyjęcia, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Błędy stwierdzone przez organ odwoławczy, organ ten powinien skorygować w orzeczeniu reformacyjnym, po wcześniejszym przeprowadzeniu wyjaśniającego samodzielnie lub zlecając dokonanie tych czynności organowi I instancji. Błędy dotyczące nieuwzględnienia w decyzji jednej z działek która ma być objęta przyszłą inwestycją, czy też nieuwzględnienia geodezyjnego podziału jednej z działek o której mowa w decyzji a także określenie ilości miejsc parkingowych, to błędy dające się skorygować w postępowaniu uzupełniającym przed organem II instancji. Z całą pewnością ich wystąpienie nie daje podstaw do przyjęcia, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Sam organ odwoławczy znaczną część swoich rozważań poświęcił opisowi najbardziej w sprawie istotnych okoliczności, które zdaniem tego organu zostały ustalone poprawnie. Z tego też względu wydanie przez organ decyzji kasacyjnej było nieuprawnione. Zwrócić też należy organowi uwagę, iż przepis art. 64 ust 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami mówi, iż przypadku planowanej budowy obiektu handlowego wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie powierzchni sprzedaży. Przepis ten nie dotyczy zatem treści decyzji jak błędnie określił to organ. Niezależnie od uwag o których mowa wyżej podnieść należy, iż organ II instancji nie rozpoznał wszystkich zarzutów odwołania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podniósł jedynie, iż w pozostałym zakresie (ponad te uwzględnione) zarzuty sformułowane w odwołaniu są niezasadne bądź nie mają znaczenie z punktu widzenia przesłanek zawartych w art. 61 ust 1 pkt 1-5 ustawy, warunkujących możliwość wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. W szczególności organ nie jest uprawniony kontrolować polityki finansowej gminy, czy decyzji podejmowanych w zakresie przeznaczenia określonych terenów w studium a następnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem w odwołaniu skarżący podnosił zarzuty dotyczące także tego, że zamierzenie inwestycyjnie koliduje z budową przedłużenia drogi al. [...] oraz częściowo na działkach nr nr [...] , [...] pokrywa się z terenem który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym dla sąsiedniego (po stronie południowej) obszaru przeznaczony jest pod budowę drogi zbiorczej. Do zarzutów tych organ nie ustosunkował się w żaden sposób, co także w sposób poważny naruszyło zasady postępowania odwoławczego i powinno być przez ten organ skorygowane przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego orzeczono stosownie do art. 200 powołanej ustawy.