II SA/Kr 1318/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w W. na czynność Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 16 sierpnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie powiadomienia o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej stwierdza bezskuteczność czynności. Pismem z dnia 1 sierpnia 2016 r. Stowarzyszenie [...] wystąpiła do Urzędu Miasta i Gminy w S. o udostępnienie informacji publicznej, tj. udostępnienie każdego dokumentu, który dotyczy przygotowania oraz posadowienia tablicy pamiątkowej umiejscowionej na Rynku Głównym w S. wmurowanej na pamiątkę zakończenia jego rewitalizacji. Pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. , poinformował wnioskodawcę, że wnioskowane materiały liczą 49 stron i zgodnie z art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz Zarządzeniem nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 25 stycznia 2013 r., opłata za przekształcenie informacji (zeskanowanie materiałów) wynosić będzie 24,50 zł brutto (0,50 zł za stronę). Jednocześnie organ wskazał, że udostępnienie informacji nastąpi po upływie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Pismem z dnia 31 sierpnia 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. w związku z brakiem informacji w zakresie zmiany sposobu udostępnienia informacji, przekazał Stowarzyszeniu [...] wnioskowane materiały. W dniu 2 września 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. wezwał Stowarzyszenie [...] do zapłaty kwoty 24,50 zł tytułem zwrotu poniesionych przez Gminę S. dodatkowych kosztów związanych ze wskazanym przez wnioskodawcę sposobem udostępnienia informacji publicznej we wniosku z dnia 1 sierpnia 2016 r. stosownie do informacji ujętej w piśmie z dnia 16 sierpnia 2016 r., w terminie 14 dni od daty odebrania wezwania. Wobec nieuiszczenia przez wnioskodawcę ww. kwoty w zakreślonym terminie, w dniu 11 października 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. wystosował do Stowarzyszenia [...] upomnienie, w którym pouczył wnioskodawcę, że obowiązek wynikający z wezwania do zapłaty należy wykonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, zaś w przypadku jego niewykonania zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne przewidziane dla egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym. Organ wskazał również, że koszty upomnienia w kwocie 11,60 zł obciążają wnioskodawcę i powinny być uiszczone w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Skargę na wyznaczenie opłaty za udostępnienie informacji publicznej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła strona skarżąca – Stowarzyszenie [...] domagając się uchylenia opłaty dodatkowej za dostęp do informacji publicznej nałożonej przez Burmistrza Miasta i Gminy S. Strona skarżąca zarzuciła ww. wezwaniu naruszenie art. 7 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 – dalej jako: u.d.i.p.). W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że w jej ocenie art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p. stanowi wyjątek od reguły udostępniania informacji publicznej bez pobierania opłaty (art. 7 ust. 2 u.d.i.p.). Tym samym, zdaniem skarżącego, wyznaczenie opłaty powinno mieć charakter wyjątkowy, a spowodowane może być jedynie koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów. Strona skarżąca podkreśliła również, że określenie koniecznych do ustalenia dodatkowych kosztów zależy od konkretnego stanu faktycznego, a w związku z tym ma charakter indywidualny. W ocenie skarżącego nie jest więc możliwe oraz zgodne z prawem ustalenie opłaty za udostępnienie informacji publicznej na podstawie Zarządzenia Burmistrza, co zdaniem skarżącego znajduje również potwierdzenie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych. Ponadto strona skarżąca dodała, że obciążenie kosztem udostępnienia informacji publicznej nie może przewyższać cen rynkowych obowiązujących na danym obszarze. W ocenie skarżącego, w niniejszym stanie faktycznym wyznaczenie opłaty za udostępnienie informacji publicznej nie znajduje oparcia w art. 15 u.d.i.p., jak również podstawy do ustalenia takich kosztów nie może stanowić Zarządzenie Burmistrza. Strona skarżąca podkreśliła przy tym, że przedmiotowa opłata obejmuje udostępnienie dokumentów, o które Stowarzyszenie [...] nie wnioskowało, co też wyraźnie zastrzeżono w treści żądania. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy S. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie podmiotowi zobowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej przysługuje uprawnienie do pobrania opłaty odpowiadającej kosztom udzielenia tej informacji. Zdaniem organu, uprawnienie podmiotu zobowiązanego do pobrania opłaty, a w zasadzie zwrotu kosztów poniesionych przez ten podmiot znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W ocenie Burmistrza Miasta i Gminy S. naliczona opłata spełnia wymogi określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a w szczególności w art. 15 u.d.i.p., jako że zawiera ona jedynie koszty wykonania skanu dokumentów, nie obejmuje zaś żadnych innych kosztów, w tym m.in. pracowniczych czy amortyzacji sprzętu, a także nie zakłada żadnego zysku. Tym samym, zdaniem organu określenie i naliczenie takiej opłaty jest dopuszczalne w świetle przepisów prawa oraz wykładni zawartej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Burmistrz Miasta i Gminy S. podkreślił przy tym, że w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, iż opłata ta może być naliczona m.in. za kserowanie lub skanowanie żądanych dokumentów i z tego uprawnienia organ skorzystał. Odnosząc się do kwestii powołania w wezwaniu do uiszczenia opłaty za żądane materiały jako podstawy Zarządzenia nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. w sprawie pobierania opłat za usługi ksero i fax, organ wskazał, że kwestia wydawania przez organ wykonawczy gminy zarządzeń nie została w zasadzie uregulowana, poza wyraźnie wskazanymi wyjątkami, w przepisach ustrojowych. Tym samym Burmistrz Miasta i Gminy S. podał, że praktyka wypracowała stanowisko, iż również wewnętrzne ustalenia wydawane są w formie zarządzeń organu wykonawczego gminy, co zdaniem organu miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ podkreślił przy tym, że w ww. zarządzeniu zawarte zostało proste wyliczenie kosztów zużycia materiałów biurowych, gdyż wyliczenie to nie zmieni się tak długo, jak długo nie zmienią się koszty zakupu materiałów biurowych. Dlatego też, w ocenie Burmistrza Miasta i Gminy S. , powyższe ustalenia, skierowane również do pracowników Urzędu Miasta i Gminy S. , nie noszą znamion ustalenia ceny ryczałtowej, bowiem w istocie są ustaleniami Burmistrza dotyczącymi kosztów wykonania m.in. skanu dokumentów. Ponadto zdaniem organu ustalenie różnych cen dotyczących wykonania takiego samego skanu dokumentów w odniesieniu do różnych osób naruszałoby zasadę równości obywateli i nosiłoby znamiona nierównego traktowania. Burmistrz Miasta i Gminy S. podkreślił przy tym, że w jego ocenie nie mogą być w tym samym czasie ustalone różne koszty zużycia takich samych materiałów. Ponadto organ nadmienił, że przekazał dokumenty dotyczące przygotowania oraz posadowienia tablicy pamiątkowej, a część tych dokumentów została przekazana z tego powodu, że w ocenie organu dotyczyła również zakresu o jaki wnioskowała strona skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.: "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: "inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej (czyli inne niż decyzje administracyjne; i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także inne niż postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu – wtrącenie w nawiasie dokonane przez Sąd) - dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw". W przekonaniu Sądu, kwestionowane przez stronę skarżącą pismo Burmistrz Miasta i Gminy S. z dnia 16 sierpnia 2016 r. którym organ poinformował wnioskodawcę, że wnioskowane materiały liczą 49 stron i zgodnie z art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz Zarządzeniem nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 25 stycznia 2013 r., opłata za przekształcenie informacji (zeskanowanie materiałów) wynosić będzie 24,50 zł brutto (0,50 zł za stronę) - stanowi czynność o jakiej jest mowa we wskazanym przepisie, gdyż jest to jednostronny, autorytatywny, zmaterializowany wynik względnie niesformalizowanego działania administracji publicznej, zaadresowany do zindywidualizowanego podmiotu "administrowanego" usytuowanego na zewnątrz wobec administracji publicznej, dotyczący niewątpliwie uprawnienia wynikającego bezpośrednio z mocy ustawy, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Zdaniem Sądu, pojęcie aktu od czynności, o jakich jest mowa w przywołanym przepisie, różni stopień formalizacji wynikający z treści powszechnie obowiązującego prawa. Akt jest niewątpliwie bardziej sformalizowany, a więc dookreślony przez powszechnie obowiązujące prawo. Przystępując do kontroli wskazanej czynności organu administracyjnego pod kątem kryterium legalności, czyli zgodności z powszechnie obowiązującym prawem, trzeba zacząć od tego, że na podstawie art. 15 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. Opłata ta jest zatem indywidualna i realnie odzwierciedlająca jedynie faktycznie poniesione koszty. W myśl art. 15 ust. 2 u.d.i.p., podmiot, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p., w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że przepis art. 15 ust. 1 u.d.i.p. wprowadza wyjątek od zasady bezpłatnego dostępu do informacji publicznej wyrażonej w art. 7 ust. 2 u.d.i.p. Nakłada bowiem na podmiot udostępniający informację publiczną obowiązek powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Ma to na celu umożliwienie wnioskodawcy samodzielnego podjęcia decyzji o pokryciu kosztów udostępnianych informacji. Ze względu na wysokość opłaty może on zrezygnować ze wskazanego we wniosku sposobu lub formy udostępnienia informacji, poprzestając na sposobie, z którym nie wiążą się żadne opłaty lub opłata jest znacznie niższa. Takie rozwiązanie gwarantuje prawidłową realizację prawa do informacji publicznej, ponieważ pozwala na uniknięcie sytuacji, w której wysokość kosztów udostępnienia informacji stanowiłaby wyłączną i bezpośrednią przeszkodę w dostępie do określonych informacji publicznych. Ustawodawca pozostawił wnioskodawcy kolejne 14 dni (licząc od dnia doręczenia wnioskodawcy wyżej wymienionego zawiadomienia) na dokonanie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji lub też na wycofanie wniosku. Bezczynność wnioskodawcy w tym okresie będzie prowadzić do udostępnienia informacji w sposób i w formie wskazanych pierwotnie we wniosku i będzie wiązać się z koniecznością opłacenia przez wnioskodawcę kosztów określonych we wcześniejszym zawiadomieniu. Ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej następuje w drodze czynności stwierdzającej obowiązek poniesienia opłaty oraz ustalającej jej wysokość, która kreuje zobowiązanie o charakterze finansowym. Czynność ta może być określona przykładowo jako: "zarządzenie", "zawiadomienie", "wezwanie", "informacja", czy nawet "postanowienie", jak również może nie zawierać określenia formy i stanowić pismo skierowane do wnioskodawcy. Samo zawarcie w treści pisma informacji o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej wypełnia dyspozycję normy z art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przyjęta nazwa pisma nie ma jednak znaczenia, gdyż nie jest to decyzja czy postanowienie, lecz – jak to już było na samym początku przez Sąd stwierdzone - czynność z zakresu administracji publicznej, o której jest mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Zatem ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej ma charakter publicznoprawny. Wpływa ona bowiem w sposób prawnie wiążący na sytuację określonego podmiotu prawa i dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej przepisami prawa, z których mogą wypływać uprawnienia lub obowiązki, są przepisy u.d.i.p. Z przepisów tych wynika obowiązek udostępnienia informacji publicznej, skierowany do podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p, z kolei art. 2 ust. 1 ustawy daje każdemu uprawnienie żądania udostępnienia tej informacji. Wobec tego, stwierdzenie istnienia obowiązku udostępnienia informacji publicznej przesądza o tym, że ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Od takich czynności nie przysługuje zażalenie, lecz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Po dokonaniu takiego wezwania i bezskutecznym upływie terminu przewidzianego do zajęcia stanowiska przez organ administracji publicznej, bądź też po odmowie uwzględnienia wystosowanego wezwania, przysługuje skarga do właściwego sądu administracyjnego (vide: postanowienie NSA z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2139/2013 - dostępne http://cbois.nsa.gov.pl). Skoro pismo ustalające wysokość opłaty za dostęp do informacji publicznej mieści się w katalogu aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, co strona skarżąca uczyniła, a czemu nie zaprzeczył organ tj. Burmistrz Miasta i Gminy S. , dopuszczalne jest złożenie skargi do sądu administracyjnego na tę czynność. Należy przy tym podkreślić, że w przywołanym postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że nie istnieje możliwość uzależnienia wszczęcia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej od uprzedniego wniesienia opłaty, o której mowa w art. 15 u.d.i.p. Przepisy ustawy nie przewidują bowiem możliwości uzależnienia wszczęcia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej od uprzedniego wniesienia opłaty. Wszczęcie tego postępowania następuje na wniosek w momencie doręczenia podmiotowi zobowiązanego stosownego pisma (lub złożenia wniosku w formie ustnej). Ponadto art. 15 ust. 2 u.d.i.p. przewiduje realizację obowiązku udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem także w przypadku braku odpowiedzi ze strony wnioskodawcy na zawiadomienie podmiotu zobowiązanego o wysokości opłaty związanej z udostępnieniem żądanej informacji (czyli bez wniesienia opłaty). Oznacza to, że z powodu braku wniesienia opłaty podmiot zobowiązany nie będzie mógł ani odmówić udostępnienia informacji (wydać decyzji o odmowie udostępnienia informacji), ani też pozostawić sprawy (wniosku) bez rozpoznania (por. art. 14 u.d.i.p.). Co więcej, powstanie obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości odpowiadającej kosztom związanym ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnia informacji i wezwanie strony do uiszczenia tej opłaty, powoduje jedynie przesunięcie terminu udostępnienia tej informacji w zakresie określonym w przepisie art. 15 ust 2 u.d.i.p. Organ administracji publicznej nie może więc uzależnić udostępnienia informacji publicznej od uiszczenia opłaty. Rozwiązanie przyjęte w art. 15 ust 2 u.d.i.p gwarantuje pewność działania podmiotu zobowiązanego, nie pozostawia go w niepewności co do konieczności i zakresu realizacji ciążącego na nim obowiązku udostępnienia informacji w sposób wskazany we wniosku, a także nie wyłącza możliwości zmiany lub wycofania wniosku przez zainteresowany podmiot. Jak wynika z powyższych rozważań, zasadą jest bezpłatność informacji publicznej , od której to zasady ustawodawca przewidział wyjątki określone w art. 15 ust. 1 u.d.i.p. Możliwość żądania opłaty za informację publiczną dotyczy tylko udzielenia takiej informacji na wniosek zainteresowanej osoby. Wysokość przedmiotowej opłaty odpowiadać ma kosztom związanym ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Przekształcanie informacji przez np. przeniesienie na nośnik papierowy lub elektroniczny generuje dodatkowe koszty, dlatego udostępnianie jej w taki sposób może łączyć się z ponoszeniem opłat. Często również przekształcenie informacji wiąże się z pozbawieniem danych chronionych odrębną ustawą, co z kolei angażuje środki materialne i osobowe podmiotu zobowiązanego do realizowania zadań innych niż te, do których został powołany (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 266/14 - dostępne http://cbois.nsa.gov.pl). Ewentualne opłaty muszą mieć charakter zindywidualizowany i zależeć od konkretnie poniesionych kosztów (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 65). W kontrolowanej sprawie taka sytuacja pełnej indywidualności i konkretyzacji przedmiotowych kosztów nie miała jednak miejsca. Ich ustalenie opierało się na generalnym Zarządzeniu z konkretnymi "zryczałtowanymi" stawkami. Aby móc zasadnie żądać zwrotu tych kosztów, podmiot udostępniający żądaną informację musi dokładnie wykazać i uzasadnić poniesiony przez siebie koszt wiążący się ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia informacji lub wykazać koszty związane z koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2015 r., II SA/Wa 1266/14 - dostępne http://cbois.nsa.gov.pl). Pismo Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 16 sierpnia 2016 r., którym organ poinformował wnioskodawcę, że wnioskowane materiały liczą 49 stron i zgodnie z art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz Zarządzeniem nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 25 stycznia 2013 r., opłata za przekształcenie informacji (zeskanowanie materiałów) wynosić będzie 24,50 zł brutto (0,50 zł za stronę) - (ani następne pisma organu w tej sprawie) - nie zawiera takiej skonkretyzowanej i indywidualnej analizy kosztów. Zaskarżone pismo/czynność powołuje się jedynie na generalne Zarządzenie nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 25 stycznia 2013 r. Nawet nie przytacza dokładnej treści tego Zarządzenia. Ustalenie opłaty za udzielenie informacji publicznej w taki sposób, w żadnym wypadku nie może zostać uznane za wystarczająco skonkretyzowane i indywidualne, gdyż przedmiotowa opłata ma być równa poniesionym kosztom, a nie powinna wynikać z brzmienia ryczałtującego te koszty generalnego Zarządzenia. Ustalenie to nie odwołuje się do żadnych konkretnych czynników, które mogłyby mieć wpływ na wysokość tej opłaty, jak choćby koszt środków technicznych (skaner). Nie wyjaśnia, czy organ posiada skaner, czy działał sam, czy posiłkował się np. podmiotami zewnętrznymi. Organ nie wykazał też, jakie poniósł koszty związane z nakładem pracy przy przetworzeniu żądanych informacji. Dlatego arbitralne ustalenie wysokości opłaty na 0,50 zł za każdą stronę dokumentu, bez wyjaśnienia, co składa się na tę cenę, nie może znaleźć aprobaty Sądu. Przecież opłata ta ma być równa poniesionym kosztom. W żadnym przypadku ustalenie takich kosztów nie może prowadzić do uzyskania ewentualnej gratyfikacji przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji. Podsumowując, Sąd w składzie niniejszym stwierdza, że żądane przez Burmistrza Miasta i Gminy S. w piśmie z 16 sierpnia 2016 r., koszty udostępnienia informacji publicznej nie zostały wyliczone zgodnie z zasadami określonymi w art. 15 ust. 1 u.d.i.p., gdyż nie posiadają w odpowiednim stopniu wymiaru indywidualności i konkretyzacji jaki wynika z przedstawionych powyżej wymogów obowiązującego stanu prawnego i realiów/ treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej - zatem nie mogą rodzić dla strony żądającej udostępnienia informacji skutków, jakie przewiduje ten przepis. Żądanie to było zatem czynnością bezskuteczną ( por. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 3.02.2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1266/14; WSA w Łodzi w wyroku z dnia 15.09.2015 r., II SA/Łd 487/15; WSA w Krakowie w wyroku z dnia 20.12.2016 r. , sygn.. akt II SA/Kr 1159/16). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.