II SA/Kr 1320/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w K. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Kr 131/11 I. wymierza Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. grzywnę w kwocie 500 zł (pięćset złotych); II. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na rzecz strony skarżącej- Stowarzyszenia "[...]" w K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W skardze z dnia 19.09.2013 r. kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżące Stowarzyszenie "[...] " zarzucało Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22.05.2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 131/11 - uwzględniającego skargę na bezczynność złożoną przez skarżące Stowarzyszenie. W związku z powyższym Stowarzyszenie domagało się: 1. stwierdzenia, że bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. wymierzenia temu organowi maksymalnej grzywny w wysokości wynikającej z art 154 par. l w zw. z art. 154 par. 6 p.p.s.a. 3. zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podano, że w dniu 10.03.2011 r. Stowarzyszenie złożyło wniosek do Dyrektora Narządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. (dalej powoływany jako ZIKiT) o udostępnienie informacji publicznej. Zawarte w tym wniosku pytanie nr 30 dotyczyło tego, czy Dyrektor ZIKiT przydzielił abonamenty SO jakimkolwiek innym, niewymienionym w pytaniach od l do 29 podmiotom, a jeżeli tak, to jakim podmiotom, ile abonamentów i o jakich numerach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w wyroku z dnia 22 maja 2012 r. (sygn. akt II SAB/Kr 131/11) zobowiązał Dyrektora ZIKiT w K. do rozpoznania wniosku strony skarżącej w zakresie pytania nr 30. Nadto, sąd stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzył organowi grzywnę w wysokości l tyś. zł. Skarga kasacyjna złożona przez Dyrektora ZIKiT została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt IOSK 2569/12. Zdaniem skarżącego, pomimo tych wyroków i wezwania z dnia 20 czerwca 2013 r., Dyrektor ZIKiT w dalszym ciągu nie udzielił odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku. Równocześnie strona skarżąca wniosła o dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów uzupełniających z dokumentów które, wg Stowarzyszenia wskazują, że Dyrektor ZIKiT jest w posiadaniu żądanej informacji: a) pismo Dyrektora ZIKiT z 29 lipca 2013 r. nr [...] , b) pismo Dyrektora ZIKiT z 30 kwietnia 2013 r. nr [...] , c) wniosek Stowarzyszenia o udostępnienie informacji z 15 września 2011 r., d) pismo Prezydenta Miasta K. z 3 października 2011 r. nr [...] . W skardze podkreślono, że z wymienionych wyżej dokumentów wskazanych w punktach a) i b) wynika, że w dniu 29 lipca 2013 r. Dyrektor ZIKiT utrzymywał, że przekazano celem wykorzystania w sytuacjach zaistnienia zwolnienia z opłat za parkowanie, określonych w ustawie o drogach publicznych abonamenty roczne służbowe na okaziciela do Urzędu Miasta K. a więc do podmiotu niewymienionego w pytaniach od l do 29. Z kolei - według skargi - Prezydent Miasta K. w piśmie z 3 października 2011 r. przyznaje, że otrzymał do dyspozycji abonament postojowy SO wydany dla niego jako zarządcy dróg. Prezydent Miasta K. również nie jest wymieniony w pytaniach od l do 29. Stowarzyszenie podkreśliło, że w otrzymanej odpowiedzi z dnia 29 lipca 2013 r. dotyczącej pytania nr 30, Dyrektor ZIKiT twierdzi, że w zasobach tej jednostki nie odnaleziono dokumentacji pozwalającej na ustalenie, jakim innym podmiotom, niewymienionym w pytaniach od l do 29 w piśmie z dnia 11 marca 2011 r. ówczesny Dyrektor ZIKiT przydzielił abonamenty SO i że należy przypuszczać, iż do takiego przydzielenia nie doszło. Dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów dostarczy podstawy, zdaniem strony skarżącej, do wykazania, że Dyrektor ZIKiT posiada dokumentację pozwalającą na udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 30 wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Stowarzyszenie żądało także uwzględnienia, na podstawie art. 106 § 4 p.p.s.a. faktów powszechnie znanych, tj. Zarządzenia nr 362/2010 Prezydenta Miasta K. z dnia l marca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia "Regulaminu Organizacyjnego Zarządu Infrastruktury i Transportu w K. " wraz ze stanowiącym jego załącznik regulaminem oraz Zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 21 maja 2012 r. w sprawie zatwierdzenia "Regulaminu Organizacyjnego Zarządu Infrastruktury i Transportu w K. " również ze stanowiącym jego załącznik regulaminem. Jak zauważono, z § 25 ust. 5 pkt 6 regulaminu z 2010 r. wynika, że do zakresu działania Biura Strefy Płatnego Parkowania należy m.in. przechowywanie dokumentacji strefy płatnego parkowania, w tym wydanych abonamentów. Analogiczne uregulowanie znajduje się w regulaminie z 2012 r. w § 21 ust. 5 pkt 2 lit. e. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZIKiT w K. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że rozpatrując wniosek Stowarzyszenia z dnia 10.03.2011 r. - udzielił żądanych informacji. Nastąpiło to w pismach z dnia 19.04.2011 r. oraz z dnia 2.06.2011 r. a także 29.07.2013r. Podkreślił przy tym, że bezczynność organu ma miejsce, gdy organ nie załatwia sprawy w sposób przewidziany przepisami, tj. nie wydaje decyzji lub nie wykonuje czynności materialno-technicznej. Tymczasem okoliczność udzielania skarżącej informacji we wskazanych powyżej pismach świadczy o tym, iż Dyrektor ZIKiT w K. wykonał ciążący na nim obowiązek. Jednocześnie podkreślono, że powołany przez Stowarzyszenie Regulamin organizacyjny ZIKiT - zobowiązuje ten organ do przechowywania dokumentacji strefy płatnego parkowania. Dotyczy to abonamentów wydawanych na wniosek mieszkańców, natomiast interesujące stronę skarżącą abonamenty przeznaczone są na wymianę, uzupełnienie zagubionych abonamentów oraz do wykorzystania w przypadku organizacji różnych uroczystości. Strona przeciwna nie ewidencjonuje posiadanych oraz wydawanych abonamentów, gdyż przepisy nie nakładają takiego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawą prawną zawartego w skardze żądania wymierzenia organowi grzywny - jest art. 154 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. póz. 270 ze zm.; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a). Zgodnie z tym przepisem w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność (...) strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W kontrolowanej sprawie Stowarzyszenie [...] " domagało się wymierzenia grzywny Dyrektorowi ZIKiT w K. za niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 22.05.2012 r.; sygn. akt II SAB/Kr 131/11 uwzględniającego skargę na bezczynność wymienionego organu. Wniesienie skargi, poprzedzone zostało pisemnym wezwaniem Dyrektora ZIKiT do wykonania wskazanego wyroku (pismo z dnia 20.06.2013 r.). Oceniając kontrolowaną sprawę w kontekście wymogów wynikających z cytowanego przepisu uznać należało, że spełnione są przesłanki od wystąpienia których przepis ten uzależnia wymierzenie organowi grzywny. Wskazać bowiem należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 22.05.2012 r. (sygn. akt II SAB/Kr 131/11) zobowiązał Dyrektora ZIKiT w K. do rozpoznania wniosku strony skarżącej, w zakresie dotyczącym pytania nr 30 zawartego w piśmie Stowarzyszenia z dnia 10.03.2011 r. Pytanie to dotyczyło podania informacji dotyczących innych, niż wymienione w pkt 1-29 wskazanego pisma - osób lub podmiotów, którym ZIKIT w K. przydzielił abonament postojowy roczny służbowy SO. We wskazanym wyroku Sąd uznał, że odpowiedź ZIKIT (pismo z dnia 2.06.2011 r.) nie zawierało konkretnej i jasnej informacji na zadane we wniosku pytanie (organ podawał jedynie, że do jego dyspozycji pozostaje 100 sztuk abonamentów z przeznaczeniem na wymianę, uzupełnienie zgubionych abonamentów oraz do wykorzystania w przypadku organizacji imprez). Kontrolując wskazany wyrok, NSA w wyroku z dnia 20.02.2013 r. podzielił zapatrywanie sądu I instancji i stwierdził, że prawidłowa informacja udzielona stronie skarżącej w interesującym ją zakresie, winna zawierać odpowiedź na postawione pytanie, a gdy nie wydano abonamentów innym podmiotom niż wskazane w pkt 1-29 pisma skarżącej z dnia 10.03.2011 r. - wówczas powinna zostać udzielona odpowiedź przecząca. NSA zauważył także, iż Dyrektor ZIKiT dysponował odpowiednimi danymi, na podstawie których winien udzielić pełnej informacji. W kontrolowanej sprawie, organ twierdzi, iż nie pozostaje w bezczynności w wykonaniu wyroku sądu albowiem pismem z dnia 29.07.2013 r. udzielił stronie skarżącej żądanej przez nią odpowiedzi. Ocenie sądu podlegało zatem, czy wskazane wyżej pismo stanowi o należytym wykonaniu obowiązku nałożonego na organ wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 22.05.2012 r.; sygn. akt II SAB/Kr 131/11. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że treść powyższego pisma prowadzi do wniosku, iż Dyrektor ZIKiT w K. nie wykonał wyroku sądu z dnia 22.05.2012 r. albowiem nie udzielił stronie skarżącej jednoznacznej i pełnej informacji (odpowiedzi) co do podmiotów (innych niż wymienione w pkt 1-29 pisma z dnia 10.03.2011 r.), którym przydzielony został abonament postojowy roczny SO. W szczególności zauważyć należy, że z pisma tego wynika jedynie, iż organ nie odnalazł dokumentów, które pozwoliłby ustalić komu przydzielone zostały abonamenty SO. Pismo to zawiera nadto przypuszczenie, że do takiego przydzielenia abonamentów prawdopodobnie nie doszło. Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że podlega ocenie sądu administracyjnego wiarygodność informacji przekazanej przez organ stronie, która żąda udostępnienia informacji publicznej. Twierdzenie organu, iż nie posiada żądanej informacji publicznej musi zostać należycie uwiarygodnione. Tylko taka sytuacja pozwoli uznać, że organ nie pozostaje w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 156/2012; opubl. w: LexPolonica nr dok.: 3906358). Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych do udostępnienia informacji - należy rozpatrywać więc w kontekście art. 8, 9 i 11 K.p.a., a zatem powiadomienie takie powinno zawierać wskazanie dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz inne dane, która mogą mieć w tym zakresie wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Sąd jest natomiast zobowiązany do oceny, czy prawdopodobne jest, że organ żądanej informacji nie posiada, a oceniając czy podmiot zobowiązany powinien ją posiadać, winien między innymi ustalić czy informacja ta jest związana z zakresem jego działania i kompetencją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 851/2009; opubl. w: LexPolonica nr dok.: 2474778). Nadto, należy zauważyć, że gdyby przyjąć, iż przekazanie stronie zainteresowanej uzyskaniem informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, jakiejkolwiek, w tym nawet oczywiście niewiarygodnej informacji – stanowi realizację ciążącego na tym podmiocie obowiązku - wówczas dostęp do informacji publicznej miałby charakter iluzoryczny, zaś osoba uprawniona do uzyskania informacji, byłaby faktycznie pozbawiona realnej ochrony prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2571/2012; opubl. w: LexPolonica nr 5169309). W powołanym ostatnio wyroku NSA stwierdził, że przyczyny nieposiadania przez organ informacji publicznej, mieszczącej się w zakresie jego właściwości rzeczowej, pozostają bez wpływu na obowiązek realizacji wniosku o jej udostępnienie i ocenę działań organu pod kątem ewentualnej bezczynności. Jak podkreślono, nie stanowi wykonania ustawowego obowiązku powiadomienie skarżącej o nieposiadaniu żądanej informacji publicznej, która została wytworzona przez organ. Mając powyższe oceny na uwadze należy stwierdzić, iż z Regulaminu Organizacyjnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. obowiązującego w dacie złożenia przez skarżące Stowarzyszenie wniosku z dnia 10.03.2011 r., stanowiącego załącznik do zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [...] wynikało, że na czele ZIKiT sto Dyrektor, który zarządza tą jednostką (par. 5). Jednym z działów tej jednostki jest Biuro Strefy Płatnego Parkowania. Par. 25 ust. 5 pkt 6 Regulaminu stanowił, że do zakresu działania Biura Strefy Płatnego Parkowania należy przechowywanie dokumentacji strefy płatnego parkowania, w tym przesyłanych przez operatora druków ścisłego zarachowania, wydanych abonamentów, dokumentów dotyczących nie wpłaconych opłat, rozliczeń finansowych i dokonanych przelewów przez operatora strefy na konto ZIKiT. Z treści powołanego przepisu nie wynika zatem, aby obowiązek przechowywania wydanych abonamentów był ograniczony - jak twierdzi organ - wyłączenie do "abonamentów wydanych mieszkańcom". Przyjmować należy, że odnosi się on do wszelkich wydanych przez ZIKiT abonamentów postojowych, bez względu na podmiot, który je uzyskał. Zauważyć przy tym trzeba, że z uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 22.05.2012 r. wynika, iż organ udostępnił stronie skarżącej informacje o abonamentach wydanych różnym służbom, wskazanym w pkt 1-29 pisma Stowarzyszenia z dnia 10.03.2011 r. Uznać zatem należy, iż wbrew twierdzeniem zawartym w odpowiedzi na skargę, ZIKiT w K. przechowuje informacje o abonamentach wydanych innym także podmiotom niż mieszkańcy. Udzielona strome skarżącej informacja, iż nie odnaleziona została dokumentacja w sprawie abonamentów S O - nie jest zdaniem sądu miarodajna i przekonująca, skoro obowiązek dysponowania taką informacją wynikał z faktu, iż ZIKiT w K. jest jednostką rzeczowo właściwą w kwestii zarządzania Strefą Płatnego Parkowania w K. i związanymi z tą strefą abonamentami parkingowymi. Nadto wskazany obowiązek organu wynikał również z wiążących tę jednostkę przepisów (regulaminu wewnętrznego). W tych okolicznościach, nie przekonuje twierdzenie, iż ponad 100 sztuk abonamentów postojowych SO wydane zostało bliżej nieokreślonym podmiotom, zaś organ wydający te dokumenty nie ma żadnej wiedzy, kto tymi abonamentami dysponuje. Mieć przy tym należy na uwadze także i fakt, że przedmiotowe abonamenty, uprawniają do parkowania w reglamentowanej przestrzeni miejskiej, a zatem mają wymierną wartość i istotne znaczenie dla posiadacza. Wątpliwości zatem budzi twierdzenie, że obrót dokumentami o przedstawionym charakterze i znaczeniu, odbywał się w sposób niekontrolowany i był całkowicie nieewidencjonowany. Zauważyć także należy, że sama treść udzielonej stronie skarżącej odpowiedzi (pismo z dnia 29.07.2013 r.) nie podaje nawet, jakie konkretnie skorowidze lub inne urządzenia ewidencyjne zostały sprawdzone w celu odszukania informacji do udostępnienia których organ został zobowiązany wyrokiem sądu. Uznać zatem należy, iż przekazana Stowarzyszeniu informacja nie jest pełna. Chcąc należycie wykonać wyrok sądu, obowiązkiem organu było nie tylko dokładne sprawdzenie posiadanej dokumentacji ale również, w przypadku stwierdzenia jej braków lub uchybień w jej prowadzeniu — podjęcie kroków (działań) mających na celu ustalenie w inny sposób - podmiotów, którym sporne abonamenty zostały przydzielone. Mogło to nastąpić np. poprzez zwrócenie się do podmiotów, które mogły dysponować takimi dokumentami o przekazanie informacji lub przeszukanie ich dokumentacji. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że Dyrektor ZIKiT w K. nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22.05.2012 r.; sygn. akt II SAB/Kr 131/11. Fakt ten uzasadnia wymierzenie temu organowi grzywny w wysokości 500 zł. o czym sąd orzekł w pkt I wyroku. Podstawą tego rozstrzygnięcia jest cytowany na wstępie uzasadnienia art. 154 § l p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Ostatnio wskazany przepis stanowi, że grzywnę, o której mowa w § l, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zatem wysokość wymierzonej grzywny mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jej zaś wymiar uwzględnia podejmowaną przez stronę przeciwną czynność wykonania wyroku i chociaż okazała się ona nieskuteczna świadczy o braku złej woli O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.