II SA/Kr 1320/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 sierpnia 2025 r., znak: WI-I.7840.29.41.2024.JW w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego B. W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 14 marca 2024 r. B. W. złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zadaszonego miejsca gromadzenia odpadów stałych (śmietnik) z ażurowymi ścianami na działce nr [...] obr. C. w miejscowości C.. Starosta Nowosądecki decyzją z 26 listopada 2024 r., znak: BUD.6740.458.2024 orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zadaszonego miejsca gromadzenia odpadów stałych z ażurowymi ścianami na działce ewid. nr [...] w obrębie ewid. C. , gmina C.. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (o dziewięćdziesięciu sześciu lokalach mieszkalnych), kanalizacji deszczowej, instalacji oświetlenia zewnętrznego oraz układu komunikacji wewnętrznej wraz z miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie ewidencyjnym C. gm. C. (inwestycja sąsiadująca z przedmiotową inwestycją). Starosta Nowosądecki postanowieniem z dnia 29 października 2024 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w terminie 30 dni - należało dokumentację projektową dostosować do przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie § 23, zgodnie z którym odległość miejsc gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4 w/wym. rozporządzenia, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi budynków z pomieszczeniami na pobyt ludzi. Wobec braku wykonania nałożonego obowiązku, organ I instancji wydał decyzję odmowną. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez B. W. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 6 sierpnia 2025 r., znak WI-I.7840.29.41.2024.JW utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - dalej k.p.a. (t.j. Dz.U. z 2024 poz. 572 ze zm.) i art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - dalej u.p.b. (t.j. Dz.U. z 2025 poz. 418). W uzasadnieniu decyzji podtrzymał w pełni stanowisko organu I instancji. Opisał przebieg postępowania w sprawie pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego na terenie sąsiadującym z planowaną inwestycją. W dniu 31.08.2021 r. Starosta Nowosądecki udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (o dziewięćdziesięciu sześciu lokalach mieszkalnych), kanalizacji deszczowej, instalacji oświetlenia zewnętrznego oraz układu komunikacji wewnętrznej wraz z miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie ewidencyjnym C. , gm. C. (inwestycja sąsiadująca z przedmiotową inwestycją). Od tej decyzji odwołanie wniósł B. W. (inwestor w niniejszej sprawie dot. wiaty śmietnikowej). Wojewoda Małopolski decyzją z 2.03.2022 r. znak WI-I.7840.29.33.2021.KL uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tej inwestycji (budynku mieszkalnego wielorodzinnego). Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Krakowie wyrokiem z 29.06.2022 r. (sygn. II SA/Kr 592/22) uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9.04.2024 r. oddalił skargę kasacyjną B. W. od wyroku WSA w Krakowie. W związku z ww. wyrokiem NSA, Wojewoda Małopolski ponownie przeprowadził postępowanie odwoławcze od spornej decyzji Starosty Nowosądeckiego i 16.10.2024 r. wydał decyzję znak: WI-I.7840.29.16.2024.DS, którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji dot. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce sąsiadującej z terenem inwestycji jest ostateczna. Na tę decyzję złożył skargę do WSA B. W.. W toku postępowania skargowego, WSA w Krakowie 21.04.2025 r. wydał postanowienie sygn. akt II SA/Kr 1644/24, w którym zawiesił postępowanie. Podstawą do zawieszenia postępowania była informacja o śmierci J. S. (czyli inwestora w postępowaniu dotyczącym budynku wielorodzinnego). Powyższe nie stanowi podstawy do wyeliminowania z obiegu prawnego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na m.in. działce nr [...]. Projektowana wiata śmietnikowa została usytuowana w odległości ok. 7 m od okien z pomieszczeniami na pobyt ludzi w budynku wielorodzinnym, którego budowa została zatwierdzona. Zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 1225 ze zmianami) - odległość ta powinna wynosić co najmniej 10 metrów. Z uwagi na naruszenie tego przepisu uzasadnione było wydanie decyzji o odmowie pozwolenia na budowę. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. W., zarzucając jej naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 140 k.p.a. oraz w związku z art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez błędne ustalenie przez Wojewodę Małopolskiego, że pozwolenie na budowę dla nieruchomości sąsiedniej (obejmującej działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] obr. C. , gm. C.) nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, podczas gdy w rzeczywistości decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 16 października 2024 r., znak: Wl-1.7840.29.16.2024.DS została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2025 r. (sygn. akt II SA/Kr 1644/24), więc od chwili od chwili ogłoszenia wyroku do jego uprawomocnienia się decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, a tym samym nie może być ona uznawana za rozstrzygniecie determinujące treść rozstrzygnięcia w sprawie prowadzonej z wniosku pana B. W. o udzielenie pozwolenia na budowę zadaszonego miejsca gromadzenia odpadów stałych z ażurowymi ścianami na działce ewid. nr [...] w C. . Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona wadliwa i wymaga uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Skarga okazała się uzasadniona, a ponadto Sąd stwierdził, że przedmiotowa inwestycja w ogóle nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia i dlatego umorzył postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe. Zacząć należy od tego, że rację ma Wojewoda Małopolski, że w razie wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dany teren należy traktować zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu. O ile decyzja pozostaje w obrocie prawnym, ewentualną zabudowę działek sąsiednich należy dostosować do zatwierdzonego już wcześniej projektu. Nie ma jednak racji Wojewoda, że ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę wydana dla działki sąsiedniej (decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 16 października 2024 r., znak: Wl-1.7840.29.16.2024.DS) w dacie wydawania zaskarżonej decyzji tj. 6 sierpnia 2025 r. pozostawała w obrocie prawnym. Została ona bowiem uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 1644/24. Stosownie do treści art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, iż "dla działki sąsiedniej zostało wydane pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, które jest ostateczne (i nie wyeliminowane)" w dacie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej było więc nieprawdziwe. Z tego też względu błędnie są dalsze wnioski Wojewody Małopolskiego, że teren sąsiedni należy traktować zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu, czyli jakby budynek mieszkalny wielorodzinny już tam istniał. W obrocie prawnym pozostaje nieostateczna decyzja organu I instancji o pozwoleniu na budowę, która opisanych wcześniej skutków nie wywołuje. Wobec uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę dla działki sąsiedniej, organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mogą oceniać zgodności planowanej inwestycji wiaty śmietnikowej z decyzją o pozwoleniu na budowę budynku wielorodzinnego na działce sąsiedniej i nie ma podstaw do stwierdzenia, że § 23 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest naruszony. Z tego względu należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji jako oparte na błędnych ustaleniach faktycznych - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. Jak już wspomniano, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i z urzędu bada prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia w pełnym zakresie. Trzeba więc podkreślić, że objęta postępowaniem "wiata śmietnikowa" to obiekt małej architektury - śmietnik. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 4 u.p.b. przez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Z kolei art. 29 ust. 2 pkt 19 u.p.b. stanowi: "Nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa obiektów małej architektury, z wyjątkiem obiektów małej architektury w miejscach publicznych". Działka ewid. nr [...] w obrębie ewid. C. , gmina C. należy do skarżącego i nie jest miejscem publicznym, a zatem budowa śmietnika na tym terenie nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. W konsekwencji należało uznać, że kontrolowane postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Na podstawie tego przepisu w pkt II wyroku umorzono postępowanie administracyjne. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się wpis w kwocie 500 zł, opłata kancelaryjna 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 480 zł.