II SA/Kr 1326/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście- Wschód T. W. sprawy ze skargi [...] S.A w W. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Decyzją z dnia 15 marca 2018 r. nr [...] znak: ROIK [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. nakazał inwestorowi: [...] S.A. w W. rozbiórkę rozbudowanej części stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w K., zrealizowanej bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę tj. rozbiórkę elementów innych i nieobjętych zgłoszeniem do Wydziału Architektury, Geodezji i Budownictwa Urzędu Miasta K. z dnia 13 grudnia 2002 r. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 - dalej u.p.b.). Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez [...] S.A. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 6 sierpnia 2018 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przypomniał, że w dniu [...] K. dokonano zgłoszenia zamiaru montażu stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w K., polegającej na montażu jednej stalowej wieży kratowej o wys. 9,78 m oraz instalacji na tej wieży: sześciu anten sektorowych UMTS, K 742212, trzech anten DB K742151, trzech anten radiolinii, ułożeniu na dachu dróg kablowych oraz posadowieniu kontenera technicznego dla urządzeń sterujących, wobec którego organ administracji architektoniczno -budowlanej nie wniósł sprzeciwu. W dniu 22 czerwca 2016 r. upoważnieni pracownicy PINB W K. - Powiat G. przeprowadzili czynności kontrolne stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. [...] w K.. W trakcie przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono, iż przedmiotowa stacja bazowa składa się z masztu antenowego (wieży kratowej) o wysokości powyżej 3 m, na którym umocowanych jest: 6 anten sektorowych, 12 skrzynek RRU, 1 antena radiolinii, wraz z okablowaniem. Ponadto na ww. dachu znajduje się jeszcze obudowane pomieszczenie, w którym umiejscowione są urządzenia sterujące i przekazujące. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzono protokół, który wraz z dokumentacja fotograficzna został dołączony do akt postępowania. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że inwestor nie występował z wnioskiem o pozwolenie na rozbudowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Pismem z dnia 18 października 2016 r. znak: [...] Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. poinformował, że brak jest informacji o wydanym pozwoleniu lub przyjęciu zgłoszenia na rozbudowę lub przebudowę w/w stacji telefonii komórkowej. Pismem z dnia 28 listopada 2016 r. pełnomocnik Inwestora poinformował, iż "Na zakres prac wykonanych przez inwestora w 2013 r. składa się: wymiana sześciu starych anten sektorowych na sześć nowych na istniejących konstrukcjach wsporczych, wymiana okablowania, montaż do masztu kratowego (na poziomie dachu budynku) 12 szt. urządzeń sterujących RRU z konstrukcjami wsporczymi". Organ odwoławczy wskazał, że PINB w K. - Powiat G. dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego. Niewątpliwie w stanie faktycznym niniejszej sprawy miała miejsce rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w K.. Wykonane przez Inwestora roboty budowlane zaklasyfikowane zostały jako budowa. Zgodnie z art. 3 pkt 6 u.p.b., przez budowę obiektu budowlanego należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także jego odbudowę, rozbudowę, nadbudowę. Skarżąca wskazuje w odwołaniu, iż cyt.: "Niewątpliwie inwestycja jest urządzeniem technicznym. (...) Prace były wykonywane na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. Z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane. Nie wymaga bowiem pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych". MWINB nie podzielił stanowiska skarżącej. Zgodnie z art. 3 pkt 9 poprzez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W świetle powyższego, stacja bazowa telefonii komórkowej na istniejącym budynku przy ul. [...] w K. nie jest funkcjonalnie związana z tym budynkiem. Oczywistym jest, iż stacja ta stanowi funkcjonalny element sieci telekomunikacyjnej i jako taka jest całością techniczno - użytkową, którą należy zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Powołano również orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdzające to stanowisko. Niewątpliwie przedmiotowa rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w K. wymagała przed jej realizacją pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał. W konsekwencji, skoro przedmiotowa rozbudowa wymagała pozwolenia na budowę, którym inwestor nie legitymował się, organ I instancji zasadnie uznał, iż rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowiła samowolę w rozumieniu art. 48 u.p.b. W odniesieniu do zarzutu, w którym skarżąca wskazuje naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 15) i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że jakakolwiek zmiana instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestor nie był obowiązany do dokonania zgłoszenia, ani uzyskania pozwolenia na budowę dokonując modyfikacji instalacji oraz pominięcie, że instalacja antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości do trzech metrów na istniejącym obiekcie budowlanym stanowi urządzenie, które jest na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15) i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane zwolnione z obowiązku zgłoszenia – MWINB wskazał, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b i związany z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b. Zgodnie z nimi pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych oraz zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa (...) i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Przywołano wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 848/16, zgodnie z którym zamierzenie budowlane, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, powodująca emisję fal elektromagnetycznych, które z zasady rozprzestrzeniają się poza obszarem, do którego inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wymaga pozwolenia na budowę, jeżeli obszar oddziaływania jest większy (szerszy) niż teren do którego inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niewątpliwie wykonane przez Inwestora prace polegające m.in. na demontażu starych anten sektorowych na nowe, wymiana okablowania, montaż do masztu kratowego 12 szt. urządzeń sterujących RRU z konstrukcjami wsporczymi mogły spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przy realizacji tego typu urządzeń emitujących fale elektromagnetyczne, powinna obowiązywać zasada przezorności w trosce o zdrowie i życie ludzkie. W ślad za poglądem wyrażonym w przywoływanym powyżej w wyroku NSA (z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 848/16) podkreślić należy, iż inwestor demontując część anten sektorowych i montując kolejne, w zależności od mocy anten, dokonał przebudowy lub rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Tymczasem przebudowa i rozbudowa, podobnie jak sama budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, jako że taka budowa nie została wprost wyłączona z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę postanowieniami art. 29 Prawa budowlanego, powinna być realizowana zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, co stanowi jedynie odpowiedni standard postępowania w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP). Przyjęcie poglądu, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego ma zastosowanie do budowy stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi naruszenie tego przepisu przez błędną jego wykładnię, podobnie jak zastosowanie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. "b" Prawa budowlanego stanowi naruszenie tego przepisu przez jego niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Powyższe przepisy Prawa budowlanego mogą mieć wyłącznie zastosowanie w przypadku instalowania na obiekcie budowlanym urządzeń i instalacji, które nie emitują do środowiska fal elektromagnetycznych, mają wyłącznie charakter urządzeń odbiorczych, jak np. anteny do odbioru programów telewizyjnych czy radiowych. Na marginesie zaznaczono, iż stacja bazowa telefonii komórkowej, w odniesieniu do rozbudowy której odnosi się niniejsze postępowanie, została wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie organ I instancji poczynił wystarczające ustalenia dające podstawę do orzeczenia rozbiórki rozbudowanej części stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul [...] w K., zrealizowanej bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę tj. rozbiórkę elementów innych i nieobjętych zgłoszeniem do Wydziału Architektury, Geodezji i Budownictwa Urzędu Miasta K. z dnia 13 grudnia 2002 r. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] S.A. w W., zarzucając jej: 1) naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że uzasadnione jest nakazanie rozbiórki, mając na względzie, że nie doszło do zmiany parametrów przedsięwzięcia w zakresie pozwalającym na kwalifikowanie prac jako rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej, 2) naruszenie art. 29 ust. 2 pkt. 15) i art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że jakakolwiek zmiana instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestor nie był obowiązany do dokonania zgłoszenia, ani uzyskania pozwolenia na budowę dokonując modyfikacji instalacji, 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6, art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej w zakresie ustalania, że: - inwestor był obowiązany do uzyskania pozwolenia na budowę dokonując jakichkolwiek modyfikacji stacji bazowej telefonii komórkowej, - pominięcie, że instalacja antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości do trzech metrów na istniejącym obiekcie budowlanym stanowi urządzenie, które jest na podstawie art. 29 ust. 2 pkt. 15) i art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane zwolnione z obowiązku zgłoszenia, - odstąpienie od legalizacji obiektu "ze względu na brak uregulowanego stanu prawnego stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w K.". Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. -Powiat Grodzki nr [...] z dnia 15 marca 2018 roku, a także o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej określanej jako "p.p.s.a." uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona a zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że [...] Sp. z o.o. w W. (obecnie Firma B S.A. w W.) dokonała w Urzędzie Miasta K. w dniu 13 grudnia 2002 r. zgłoszenia zamiaru montażu stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w K. (działka nr [...] obr. [...] K. – [...]), polegającej na montażu jednej stalowej wieży kratowej o wys. 9,78 m oraz instalacji na tej wieży sześciu anten sektorowych UMTS K742212, trzech anten DB K742151, trzech anten radiolinii, ułożeniu na dachu dróg kablowych oraz posadowieniu kontenera technicznego dla urządzeń sterujących. W wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2015 r. sygn. VII SA/Wa [...], a następnie Naczelnego Sadu Administracyjnego w W. z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. II OSK 2775/15 przesądzono, że "zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu z daty dokonania ww. zgłoszenia, tego rodzaju inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, nie była bowiem objęta treścią art. 29 tej ustawy, w którym to ustawodawca wymienił w sposób wyczerpujący budowy oraz roboty budowlane nie wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Przewidział m. in., w art. 29 ust. 2 pkt 9 tej ustawy, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Przedmiotowa inwestycja nie stanowi tego rodzaju zamierzenia, stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest bowiem urządzeniem związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość jego korzystania zgodnie z przeznaczeniem. Jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 Prawa budowlanego, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami." Wyroki te dotyczyły stacji bazowej, której dotyczy niniejsze postępowanie i choć nie są wiążące w myśl art. 190 p.p.s.a., to jednak zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wobec powyższego w niniejszej sprawie, poza sporem pozostaje fakt, że już w 2002 roku przedmiotowa stacja bazowa nie mogła być legalnie zrealizowana bez uzyskania przez inwestora ostatecznego pozwolenia na budowę, ewentualnie poprzedzonego decyzją o warunkach zabudowy, nadto – oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (z uwagi na to, iż przepisy obowiązujące w dacie zgłoszenia zamiaru ich wykonania, zaliczały tego rodzaju inwestycje do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, v. obowiązujące od dnia 13 listopada 2002 r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko – Dz. U. Nr 179, poz. 1490). Jak wskazano w przywoływanych wyżej wyrokach, brak decyzji o pozwoleniu na budowę oznaczał, iż organ nadzoru budowlanego miał obowiązek przeprowadzić postępowanie legalizacyjne w stosunku do wykonanego - bez właściwej zgody organu - zamierzenia. Według oświadczenia pełnomocnika uczestnika – WM budynku przy ul. [...] w K., złożonego na rozprawie, postępowanie takie zakończyło się wydaniem decyzji przez PINB nakazującej rozbiórkę obiektu, który powstał w 2002 r., natomiast odwołanie najprawdopodobniej ma zostać rozpoznane przez organ II Instancji do końca 2018 r. Niniejsze postępowanie natomiast dotyczy kontroli legalności decyzji nakazującej rozbiórkę tych wszystkich elementów stacji, które nie były objęte zgłoszeniem z 2002 r., przy czym pewne jest - co wynika z oświadczenia inwestora z dnia 28 listopada 2016 r. (k. 70 akt adm.), że w 2013 r. zostały wymienione między innymi następujące elementy stacji: sześć starych anten sektorowych na sześć nowych na istniejących konstrukcjach wsporczych, wymiana okablowania, montaż do masztu kratowego (na poziomie dachu budynku) 12 sztuk urządzeń sterujących RRU z konstrukcjami wsporczymi. Z pisma Urzędu Miasta K. z dnia 30 grudnia 2002 r. dotyczącego przyjęcia do wiadomości zgłoszenia wynika, że objęto nim montaż sześciu anten sektorowych UMTS, trzech anten DB i trzech anten radiolinii oraz konstrukcji wsporczej – wieży kratowej o wysokości 9.78 m a także obudowy na urządzenia sterujące. Natomiast z raportu oddziaływania na środowisko z września 2002 r. wynika, ze sporządzono go dla inwestycji składającej się z 9 anten sektorowych (GSM/DSC; UMTS), 3 anten parabolicznych radiolinii oraz urządzeń zasilających i nadawczo – odbiorczych umieszczonych w kontenerze zainstalowanym na dachu (Anteny Katherin 742151 oraz Katherin 742 212, radiolinie Andrew VHLP1 -370). Nie ma przy tym pewności jakie dokładnie zmiany w zakresie elementów stacji (anten) były wykonywane po powstaniu stacji a przed rokiem 2013r. Można się domyślać jedynie, że dziesięć lat rozwoju technologicznego przy lawinowym wzroście użytkowników telefonii komórkowej, musiało zmiany takie powodować. Na dokonane istotne zmiany parametrów stacji wskazuje również treść opinii sporządzonej przez prof. dr hab. inż. M. W. i prof. Dr hab. inż. R. K., Wydział Elektroniki Wojskowej Akademii Technicznej w W. na zlecenie Najwyższej Izby Kontroli, z dnia 15 listopada 2014 r. (k. 169- 182 akt adm.). Na str. 12 i 13 opinii opisano sytuację stacji bazowej przy ul. [...] w K.. Wskazano między innymi, że: w "sprawozdaniu nr [...], z pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku w otoczeniu stacji bazowej telefonii komórkowej [...], z dnia 22.06.2011, przedstawiono wyniki pomiarów natężenia pola elektrycznego w pionach pomiarowych na poziomie ziemi oraz na klatce schodowej w budynku przy ul. [...]. W zmierzonych punktach pomiarowych nie stwierdzono występowania wartości natężenia pola elektrycznego wyższych od wartości dopuszczalnych, tj. od 7 V/m. W sprawozdaniu nie przedstawiono pomiarów w pomieszczeniach mieszkalnych w budynku przy ul. [...]. Budynek ten znajduje się na kierunku promieniowania anten sektora 80° i, co jest bardzo istotne, jest znacznie wyższy aniżeli wysokości zamontowania anten stacji bazowych. Anteny tego sektora "opromieniowują" narożną część tego budynku. Obowiązkiem ekipy realizującej pomiary było sprawdzenie czy poziom promieniowania elektromagnetycznego w pomieszczeniach mieszkalnych nie będzie wyższy od wartości dopuszczalnej. W sprawozdaniu brakuje również pomiarów wewnątrz budynku Szkoły Podstawowej, szczególnie na górnym piętrze. Budynek Szkoły znajduje się na kierunku promieniowania sektora 320° i z racji dzieci tam przebywających powinien być traktowany w pomiarach jako obiekt szczególnej troski." I dalej: " W związku z ewidentnymi brakami w przesłanej informacji odnośnie wprowadzonych zmian na stacji bazowej, Prezydent Miasta K. pismem z dnia 09.09.2013 r. wezwał do usunięcia braków. W piśmie tym szczególnie nakazano przedstawienie wyników pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych po wprowadzeniu zmian. W piśmie z dnia 21.10.2013 do Prezydenta Miasta K. (...) stwierdzono, że wprowadzone zmiany nie mają charakteru zmian istotnych i nie powodują znaczącego zwiększenia negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko." Odnośnie tych twierdzeń Biegli wskazali co następuje: "W piśmie odwoławczym stwierdzono, że wprowadzone zmiany są nieistotne a zatem nie powodują znaczącego zwiększenia negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Zdanie to jest całkowicie nieprawdziwe, gdyż przykładowo w sektorze na kierunku 200° moce EIRP uległy zwiększeniu prawie dwukrotnie, a mianowicie, zgodnie ze zgłoszeniem z roku 2011 EIRP dla tego kierunku wynosiło 2412 W, podczas gdy po zmianie moc w tym sektorze będzie wynosić EIRP = 4500 W. Jest absolutnie oczywiste, że zmianom ulegną również zasięgi promieniowania, a co za tym idzie zwiększą się skutki negatywnego oddziaływania na ludzi i środowisko." Innymi słowy, zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem z 2002 r. w obecnym kształcie już nie istnieje, bo zmienione zostały istotne jego elementy tj. rodzaje i parametry anten, a co za tym idzie zakres oddziaływania na środowisko. Co do zasady zgodzić się należy z poglądem, że stacja bazowa telefonii cyfrowej w rozumieniu art. 33 ust. 1 p.b. stanowi jedno całe zamierzenie budowlane, jest obiektem budowlanym (budowlą) wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych i nie powinno się postępowania mającego na celu wyjaśnienie legalności budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej dzielić na kawałki. Niemniej jednak w niniejszym przypadku organ postąpił prawidłowo, prowadząc osobno postępowanie legalizacyjne dla tej części stacji, która została w 2002 r. (nieprawidłowo) przyjęta do realizacji na podstawie zgłoszenia oraz odrębnie wobec aktualnie istniejących elementów, które zostały zmienione i słusznie wobec tego potraktowane jako rozbudowa stacji, a nastąpiły bez uzyskania pozwolenia na budowę (jak i również nawet bez próby dokonania zgłoszenia). Roboty budowlane polegające na budowie (przebudowie lub rozbudowie) stacji bazowej telefonii komórkowej, jako takie, nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przepisami art. 29 ustawy prawo budowlane. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 może mieć bowiem jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (a także odpowiednio przebudowy czy rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej (tak NSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 848/16.) Tym samym wobec wszystkich powyższych argumentów, tryb postępowania legalizacyjnego o którym mowa w art. 48 ustawy prawo budowlane, został przez organy nadzoru budowlanego zastosowany prawidłowo. Prawidłowo również organ wskazał, że skoro samowolna rozbudowa dotyczyła obiektu budowlanego samowolnie zrealizowanego, to nie jest możliwe prowadzenie postępowania legalizacyjnego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w przypadku inwestycji jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej pominąć nie można tej okoliczności, że jest to budowla szczególnego rodzaju, która może szkodliwie wpływać na środowisko, a w szczególności na zdrowie ludzi, w sytuacji jej zrealizowania na budynku wielorodzinnym i w bliskim sąsiedztwie innych zabudowań o takim charakterze, przy czym niebezpieczeństwo to wywołuje przecież nie sama konstrukcja wsporcza (maszt), a zamocowane na niej anteny, generujące radiowe pole elektromagnetyczne (31 maja 2011r. WHO/IARC sklasyfikowała radiowe pole elektromagnetyczne, jako potencjalnie rakotwórcze dla człowieka). Bezzasadne zatem pozostają zarzuty skargi, w tym dotyczący naruszenia przepisów postępowania: art. 6, art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zakresie ustalania, że inwestor był obowiązany do uzyskania pozwolenia na budowę dokonując jakichkolwiek modyfikacji stacji bazowej telefonii komórkowej, jak również poprzez pominięcie, że "instalacja antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości do trzech metrów na istniejącym obiekcie budowlanym stanowi urządzenie, które jest na podstawie art. 29 ust. 2 pkt. 15) i art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane zwolnione z obowiązku zgłoszenia". W przedmiotowej sprawie antenowa konstrukcja wsporcza ma prawie 10 metrów, nie zaś "do trzech". Wobec powyższego skarga jako bezzasadna został oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.