II SA/Kr 1330/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 sierpnia 2023 r. znak: WI-I.7840.23.10.2023.MA w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę po wznowieniu postępowania skargę oddala. Starosta Bocheński decyzją z 19 kwietnia 2023 r., znak: B.6740.1.1076.2021, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Bocheńskiego nr 670/2018 z 16 sierpnia 2018 r., znak: AB.6740.1.283.2018, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie Bochnia pozwolenia na budowę napowietrzno-kablowej sieci elektroenergetycznej (0,23 kV) wraz z oświetleniem ulicznym w miejscowości Gawłów (w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa oświetlenia ulicznego etap III w miejscowościach: Damienice, Moszczenica, Proszówki, Gawłów, Siedlec, Buczyna") na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie ewidencyjnym Gawłów [Nr 0011], jednostce ewidencyjnej 120102_2, Bochnia – obszar wiejski. Jako podstawę prawna decyzji organ I instancji wskazał art. 149 § 2, art. 151 §1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), dalej "K.p.a.". Starosta stwierdził również, że orzekł stosownie do poczynionych w sprawie dalszych ustaleń wedle wskazań wyrażonych w decyzji Wojewody Małopolskiego z 22 listopada 2022 r. W obszernym uzasadnieniu decyzji (20 stron) organ I instancji wskazał m.in., że Starosta Bocheński ww. decyzją nr 670/2018 z 16 sierpnia 2018 r. znak: AB.6740.1.283.2018 orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla wskazanej na wstępie inwestycji. Wobec nie wniesienia odwołania przez strony postępowania, decyzja ta stała się ostateczna z dniem 14 września 2018 r. Następnie 30 listopada 2021 r. do organu I instancji wpłynął wniosek G. G. dotyczący wznowienia postępowania zakończonego powyższą decyzją o pozwoleniu na budowę. Został on uzupełniony 30 grudnia 2021 r., w odpowiedzi na wezwanie z 22 grudnia 2021 r. znak: AB.6740.1.1076.2021. Wnioskodawca pierwotnie swe żądanie oparł na przesłankach z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 K.p.a. Organ I instancji, działając na podstawie art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5, art. 147 oraz art. 149 § 1 K.p.a., postanowieniem z 10 stycznia 2022 r. znak: AB.6740.1.1076.2021, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją udzielającą pozwolenia na budowę. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania Starosta Bocheński, działając na podstawie art. 149 § 2, art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a., decyzją z 8 kwietnia 2022 r. znak: AB.6740.1.1076.2021 odmówił uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej udzielonego pozwolenia na budowę z 16 sierpnia 2018 r. Od tej decyzji G. G. złożył odwołanie, w którym wskazał na szereg naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego, co szeroko uzasadnił w jego dalszej części. Wojewoda Małopolski decyzją z 22 listopada 2022 r. znak: WI-I.7840.23.4.2022.MA uchylił ww. decyzję Starosty Bocheńskiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że pominięta została okoliczność, iż skarżący rozszerzył swój wniosek o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. Zwrócono również uwagę, że w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia brak jest stosownej analizy dotyczącej przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Starosta Bocheński nie wskazał o jaką nową okoliczność chodzi wnioskodawcy. Nie wyjaśnił również okoliczności zaistnienia tej przesłanki; czy chociażby jakie muszą być spełnione warunki, aby móc mówić o jej występowaniu. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji za pismem z 3 stycznia 2023 r. znak: AB.6740.1.1076.2021, działając na podstawie art. 50 K.p.a., wezwał wnioskodawcę o wyjaśnienie, czy jego wniosek obejmuje także przesłankę z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. oraz o wyjaśnienie, względem jakiej nowej okoliczności nieznanej organowi w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oczekuje wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Po otrzymaniu odpowiedzi w dniu 21 stycznia 2023 r., przesłanej platformą ePUAP przez skarżącego, Starosta Bocheński po analizie całego zgromadzonego materiału dowodowego uznał brak zaistnienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 4, pkt 5 i pkt 6 K.p.a. Dlatego wydał opisaną na wstępie decyzję z 19 kwietnia 2023 r. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, wskazując na szereg naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego. Zawarł obszerne uzasadnienie zarzutów i wniosków (65 stron). Szeroko opisał kwestie zarzucanej niezgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nieprawidłowości dotyczące sporządzonej mapy do celów projektowych, uchybienia dotyczące przedłożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane jak również kwestii prawa własności "drogi przy boisku sportowym" oraz jej kategorii, mianowicie czy jest to droga publiczna gminna, czy wewnętrzna. Wskazał również na uchybienia dotyczące samej procedury sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wszystkie argumenty zostały szczegółowo i obszernie opisane przez skarżącego. Wojewoda Małopolski decyzją z 30 sierpnia 2023 r. znak: WI-I.7840.23.10.2023.MA, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty Bocheńskiego z 19 kwietnia 2023 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał przede wszystkim, że w sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471 ze zmianami), który brzmi: Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Organ II instancji opisał specyfikę i cele administracyjnego postępowania wznowieniowego. Przywołał i wyjaśnił treść art. 145 § 1 pkt 4, art. 16 § 1 i art. 10 K.p.a. Stwierdził zachowanie w sprawie terminów zarówno z art. 148 § 2 jak i z art. 148 § 1 K.p.a. Wskazał, że po wydaniu postanowienia z dnia 10 stycznia 2022 r. o wznowieniu (drugi etap postępowania wznowieniowego) badana jest kwestia, czy podmiot żądający wznowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. posiada przymiot strony postępowania (czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny). Co więcej przedmiotowe żądanie zostało rozszerzone o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. (tj. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu), w piśmie z 7 lutego 2022 r., o której wnioskodawca dowiedział się 3 lutego 2022 r. w momencie zapoznania się z aktami sprawy. Organ II instancji wyjaśnił, że w pierwszej kolejności dokonał oceny prawidłowości poczynionych przez Starostę Bocheńskiego ustaleń co do zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Bowiem zgodnie z brzmieniem art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony (...). Zatem jeśli niniejsza ocena potwierdzi, że wnioskodawca nie powinien być stroną w postępowaniu zakończonym spornym pozwoleniem na budowę, tym samym okaże się wówczas, że wniosek z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 K.p.a. wniosła osoba nie będąca stroną. Dalej organ odwoławczy przywołał treść art. 149 § 2 oraz art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. i wskazał, że samo wznowienie postępowania administracyjnego nie otwiera jeszcze możliwości ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, zakończonej ostateczną decyzją. W pierwszej bowiem kolejności, wznowienie postępowania nakierowane jest na zbadanie i ustalenie, czy w sprawie wystąpiła, normatywnie określona przesłanka wznowieniowa. Inaczej mówiąc, decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, że nie istniały określone w K.p.a. podstawy wznowienia postępowania. Wskazane postępowanie nadzwyczajne nie może być bowiem wykorzystywane do pełnej, merytorycznej kontroli decyzji wydanej uprzednio w postępowaniu zwykłym. Odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a jest następstwem ustalenia przez organ administracji braku podstaw wznowieniowych. Ustalenie to pozbawia organ administracji możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, iż z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną, skutkuje wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie decyzji na podstawie art. 105 K.p.a. Dokonując kontroli decyzji I instancji organ odwoławczy uznał ją za trafną, bowiem wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Starosty z 16 sierpnia 2018 r. Kolejno organ II instancji przywołał i wyjaśnił treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej "P.b.", wskazując, że status strony w postępowaniu wynika z regulacji materialnoprawnych. Skarżący swój interes prawny w postępowaniu wywodzi z prawa własności działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]). Wnioskodawca w swoich licznych wystąpieniach podkreśla, że jest współwłaścicielem "drogi przy boisku sportowym" składającej się z działek nr [...], [...], [...], [...], a która to według zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczona jest symbolem KDD tj. tereny tras i urządzeń komunikacji drogowej. Co więcej stoi on na stanowisku, że skoro w miejscowym planie teren ten jest oznaczony kolorem białym to oznacza to, że według postanowień uchwały jest to droga publiczna, której osoba prywatna nie może być współwłaścicielem. Tym bardziej, że w rzeczywistym stanie droga ta stanowi drogę wewnętrzną, a nie publiczną, a planowana inwestycja służyć winna drodze publicznej. Z uwagi na to, że inwestycja przeznaczona jest "tej drodze", skarżący uważa, że winien być stroną postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, że o przymiocie strony w ocenianej sprawie decydować może jedynie to, czy działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, tj. czy znajduje się w obszarze, który z uwagi na regulacje odrębne, doznaje ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu. Organ odwoławczy dokonał oceny obszaru oddziaływania planowanej inwestycji względem nieruchomości, której właścicielem jest wnioskodawca, tj. dz. nr [...]. Wskazał, że z materiału dowodowego wynika także, że skarżący jest właścicielem również działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...]. Działki te powstały z podziału nieruchomości nr [...]. Organ II instancji stwierdził, że projektowana inwestycja w ogóle na działki skarżącego nie oddziałuje. W pierwszej kolejności organ odwoławczy dokonał oceny możliwości zabudowy i zagospodarowania ww. nieruchomości należących do wnioskodawcy. Na terenie tych nieruchomości w dacie wydania spornego pozwolenia na budowę obowiązywały zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Sołectw Gminy Bochnia zatwierdzonego uchwałą nr XXVII/319/06 Rady Gminy Bochnia z dnia 26 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw gminy Bochnia (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2007r., nr 267, poz. 1764 ze zm.), dalej "m.p.z.p.". Jak już wspomniano wcześniej, działka nr [...] znajduje się w terenach oznaczonych symbolem KDD tj. tereny tras i urządzeń komunikacji drogowej, na której nie jest możliwa zabudowa, a działka nr [...] w obszarze R1 tj. tereny rolne, w których możliwa jest zabudowa na warunkach określonych w planie. Gabaryty tej działki nie dają rozlicznych możliwości jej ewentualnej zabudowy. Projektowane zamierzenie budowlane zlokalizowane jest w całości na działkach nr [...] [...], [...], [...], [...]. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że na działce nr [...] został przewidziany do realizacji słup OU nr 1/UG z oprawą oświetleniową w odległości ponad 45 m od granicy z działką nr [...] i nr [...] (odległości mierzone do narożnika). Kolejno na działce nr [...] zaprojektowano dwa słupy tj. OU nr 2/UG w odległości 4,57 m od granicy z działką nr [...] i nr [...] (odległość również podana do narożnika działki) oraz OU nr 3/UG w odległości ponad 20 m od granicy z ww. działkami. Zgodnie z informacją zawartą w projekcie budowlanym szerokość oddziaływania projektowanej linii kablowej nN-023 kV wynosi 1,0 m według normy N SEP-E-004. Jak wykazano powyżej odległości te są znacznie większe aniżeli 1,00 m. W związku z tym nie ma mowy, aby działki należące do wnioskodawcy znajdowały się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, a tym samym aby przysługiwał mu przymiot strony w spornym postępowaniu. Najistotniejsze jest to, że żaden z projektowanych elementów tej inwestycji nie będzie lokalizowany ani na działce nr [...] ani na działce nr [...]. Organ odwoławczy stanowczo podkreślił, że przedmiotem tej konkretnej inwestycji jest budowa oświetlenia ulicznego na wskazanych powyżej działkach, a nie budowa drogi czy kwestia sposobu jej powstania jak również jej status prawny. Postępowanie wznowieniowe to nie to samo co postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W tej fazie tego nadzwyczajnego postępowania badana jest kwestia wyłącznie obszaru oddziaływania konkretnej inwestycji objętej danym pozwoleniem na budowę, a nie inne okoliczności czy chociażby cele przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Z powyższego zdaniem organu II instancji wynika, że lokalizacja tych obiektów nie wprowadzi ograniczenia w możliwości zagospodarowania działek skarżącego w zakresie dopuszczonym zapisami powyższej uchwały. Innymi słowy, jej właściciel może bez przeszkód zagospodarować swoją nieruchomość w granicach jej własności, zaś usytuowanie spornej inwestycji nie wpływa na zakres – wyznaczonym przepisami prawa - dopuszczalnego jej zagospodarowania. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przywołał liczne wyroki sądów administracyjnych. Stwierdził, że poza sporem pozostaje, że nieruchomości skarżącego znajdują się częściowo w bezpośrednim sąsiedztwie działki, na której zaprojektowano przedmiotowe zamierzenie, co jednocześnie przesądza o istnieniu interesu faktycznego, a nie prawnego dającego podstawę do przyznania statusu strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Wykazanie przepisu prawa materialnego daje podstawę do przyznania statusu strony. Sąsiedztwo takiego uprawnienia nie daje. Podmiot domagający się objęcia obszarem oddziaływania planowanej inwestycji jego działki w oparciu o przepisy prawa cywilnego powinien wykazać, jaka to okoliczność o charakterze cywilnoprawnym skutkuje tym, że realizacja obiektu budowlanego objętego postępowaniem o pozwolenie na budowę oddziaływać będzie na nieruchomość, której jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym czy zarządcą. Innymi słowy, jaka norma wynikła z przepisów prawa cywilnego wpływa na relacje administracyjnoprawne, dotyczące obszaru oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja w żaden sposób nie oddziałuje na nieruchomości skarżącego, tym samym przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie ziściła się. Odnosząc się do pozostałych dwóch przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 K.p.a. organ II instancji wyjaśnił, że wznowienie postępowania w oparciu o te dyspozycje możliwe jest m.in. na wniosek strony. Oznacza to, że z podaniem o wznowienie postępowania może wystąpić tylko strona, tj. osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 K.p.a., uzasadniającego jej udział. Sam fakt nieuczestniczenia w postępowaniu pierwotnym nie wyklucza istnienia interesu prawnego takiego podmiotu, w tym prawa do żądania wznowienia postępowania. Co więcej wystąpienie z podaniem o wznowienie postępowania z powołaniem się na przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1-3 i 5-8 K.p.a. przez podmiot, który formalnie nie brał udziału w postępowaniu, którego wznowienia żąda, nie jest zdeterminowane uprzednim uzyskaniem statusu strony w wyniku skutecznego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Jeśli strony nie uczestniczyły w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, to nie wyłącza to możliwości żądania przez nich wznowienia postępowania w sprawie z innych przesłanek niż określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ale w sytuacji jeśli okaże się że wniosek taki złożył podmiot, który ma interes prawny. Skoro organ wojewódzki przeprowadził analizę obszaru oddziaływania spornej inwestycji, która wykazała, że skarżący nie legitymuje się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., jako że z uwagi na zachowanie odległości oraz brak ingerencji w jego prawo własności jego nieruchomości nie doznają żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu wynikających z przepisów odrębnych, to konsekwentnie musiał uznać, że wniosek o wznowienie z przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 K.p.a. złożyła osoba nie będąca stroną postępowania głównego i której taki status nie przysługuje. W związku z tym brak jest prawnej możliwości oceny merytorycznej tych przesłanek, bowiem na ich zaistnienie powołał się podmiot nieuprawniony. Odnosząc się do wszelkich zarzutów dotyczących zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa w tym m.in. z postanowieniami m.p.z.p., czy też prawidłowości złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ II instancji wyjaśnił, że na tym etapie postępowania, który dotyczy wyłącznie badania zaistnienia przesłanki wznowieniowej, organ nie dokonuje oceny ww. zagadnień, bowiem decyzja wydana w oparciu o dyspozycję art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Niedopuszczalna jest zatem taka ocena z uwagi na fakt, że dokonuje się jej w kolejnym etapie postępowania wznowieniowego. W fazie postępowania obejmującej badanie, czy wskazana przez stronę podstawa rzeczywiście istnieje, organ nie przystępuje jeszcze do wyjaśniania i rozstrzygania sprawy materialnej. Gdy organ ustali nieistnienie (nieprawdziwość) badanej przyczyny wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.). Dopiero ustalenie istnienia podstawy wznowienia, otwiera kolejny etap procedury wznowieniowej, w którym organ dokonuje oceny okoliczności stanowiących negatywne przesłanki uchylenia decyzji dotychczasowej. Dlatego też odnoszenie się do zarzutu niezgodności projektowanej inwestycji z zapisami m.p.z.p. organ odwoławczy uznał za przedwczesne. Do kontroli merytorycznej kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego można przystąpić dopiero po ustaleniu, że skarżącym przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Na marginesie organ II instancji wyjaśnił, że w kwestii zarzutów dotyczących prawidłowości sporządzenia wskazanego powyżej m.p.z.p., organy architektoniczno-budowlane nie są uprawnione do podważania postanowień takiej uchwały. Jej wyeliminowanie z obiegu prawnego odbywa się w innym trybie. Organ odwoławczy podkreślił, że to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W nim zawarte jest, co właściciel nieruchomości może wybudować na swojej działce. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi najistotniejsze źródło informacji o faktycznym przeznaczeniu danej nieruchomości gruntowej. Jego szczególna waga związana jest ściśle z faktem, iż dokument ten jest aktem prawa miejscowego, służy on określeniu przeznaczenia danego terenu, warunków zabudowy, jak również sposobu zagospodarowania nieruchomości. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, sporządzany na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977), dalej "u.p.z.p.", stanowi podstawę planowania przestrzennego w gminie i ustanawia przepisy powszechnie obowiązujące na danym terenie, będące podstawą wydawania decyzji administracyjnych. Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego, mające moc powszechnie obowiązującą - muszą być przestrzegane bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą krytyczny stosunek, dopóki nie zostaną zmienione w trybie u.p.z.p. Przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713) przewidują i regulują tryby postępowań, w wyniku których może dojść do wyeliminowania z obrotu (stwierdzenia nieważności) planu lub jego części niezgodnego z prawem. Może to nastąpić w wyniku skorzystania przez wojewodę z kompetencji nadzorczych, jak i w wyniku indywidualnej skargi osoby, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą organu gminy z zakresu administracji publicznej (art. 101 ust. 1 ustawy). Uchwała w sprawie miejscowego planu, jako akt normatywny, zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Do czasu, kiedy nie zostanie uchylona lub zmieniona, wiąże także organy gminy oraz organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości na podstawie przepisów odrębnych, w tym organy administracji architektoniczno-budowlanej. Odnosząc się do argumentacji skarżącego organ II instancji wskazał, że duża część zarzutów dotyczy statusu drogi "przy boisku sportowym", w szczególności jej prawa własności, w tym braku porozumienia w zakresie "zakupu" działki nr [...] stanowiącej część tej drogi. Na tę okoliczność organ odwoławczy wyjaśnił, że zarówno w postępowaniu dotyczącym udzielonego pozwolenia na budowę, jak również w postępowaniu nadzwyczajnym, organ architektoniczno-budowlany nie jest władny do rozstrzygania tej kwestii, tym bardziej że przedmiotem niniejszej oceny była kwestia badania obszaru oddziaływania inwestycji polegającej na budowie oświetlenia ulicznego, a nie wpływu "drogi przy boisku sportowym" na działki skarżącego czy też status prawny tej drogi. G. G. wniósł na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego z 30 sierpnia 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności, w rożnych konfiguracjach: art. 6-11, art. 64 § 2, art. 77, art. 80, art. 107 § 3, art. 15, art. 145 § 1 pkt 4, pkt 5, pkt 6, § 2, art. 147 oraz art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 34 ust. 3 pkt 3, ust. 4, art. 35 ust. 1, ust. 3, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 3, pkt 3a, pkt 7, pkt 6, pkt 20 P.b., art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, § 36 ust. 1, ust. 2 pkt 8, ust. 5 i ust. 7, § 65 ust. 1 i 2, § 6 ust. 7 m.p.z.p. Skarżący zarzucił też naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 35 ust. 1, ust. 4, art. 28, art. 3 pkt 20, art. 3 pkt 3, pkt 3a, pkt 7, pkt 6, art. 29, art. 32 ust. 2 P.b., § 36 ust. 1, ust. 2 pkt 8, ust. 5 i ust. 7, § 65 ust. 1 i 2, § 6 ust. 3 pkt 7 m.p.z.p., § 140 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi (57 stron) skarżący zarzucił m.in., że organ II instancji na kontrolę poświęcił jedynie dwa dni, w sposób wybiórczy i niepełny. Podniósł, że bezzasadnie przyjęto, iż nie występują ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, zważywszy na charakter i funkcję drogi w myśl § 65 ust. 2 m.p.z.p., a umieszczenie w liniach rozgraniczających drogę oświetlenia ulicznego, gdy formalnie ta droga nie ma wyznaczonych parametrów użytkowo technicznych, jak np. szerokość, niweczy możliwość postąpienia zgodnie z m.p.z.p., tj. wydzielenia drogi gminnej. Skarżący zarzucił, że organ I instancji swojego negatywnego stanowiska nie poparł np. ustaleniem przepisów, które regulują istnienie danego rodzaju obiektu pod kątem jego ewentualnego oddziaływania na tereny sąsiednie, pomimo, że skarżący wprost te przepisy przywołał. Swoją odmowę organ I instancji oparł na "akademickim wypracowaniu" dot. przepisów powszechnie obowiązujących, przytaczaniu orzecznictwa sądów administracyjnych, recenzowaniu swoich działań bez powiązania tego z konkretnymi okolicznościami, dowodami, stanem faktycznym tej konkretnej sprawy, tj. m.in. związku miedzy obowiązującymi przepisami prawa materialnego podanymi przez skarżącego a sytuacją prawną skarżącego. Skarżący wskazał, że jako administrator drogi - działka drogowa nr [...], [...], a jednocześnie właściciel działki nr [...] i współwłaściciel działek nr [...] i [...] (wspólnota gruntowa wsi Gawłów) w obrębie ewidencyjnym Gawłów [Nr 0011], jednostce ewidencyjnej 120102_2, Bochnia - obszar wiejski, zgodnie z § 65 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p., który mówi, że w obrębie linii rozgraniczających dróg mogą być lokalizowane, pod warunkiem dostosowania do charakteru drogi oraz uzyskania zgody administratora drogi: ciągi infrastruktury technicznej oraz obiekty i urządzenia infrastruktury o charakterze lokalnym - nie wyrażał zgody inwestorowi, tj. Gminie Bochnia, na lokalizację oświetlenia ulicznego funkcjonalnie związanego z tą drogą w obrębie linii rozgraniczających drogę, a zatem zgodnie z przykładem jest to jedna z wielu okoliczności, które organ I instancji nie wziął pod uwagę, która ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem nie doprowadziłoby to w ogóle do wydania decyzji o takiej treści w takim stanie prawnym, jaki wówczas istniał - z uwagi na fakt, że przedmiotem procesu budowlanego jest obiekt liniowy funkcjonalnie związany z drogą przy boisku sportowym, a więc to administratorzy drogi zgodnie z zapisami planu miejscowego decydują czy obiekt jest dostosowany do charakteru drogi, czy jest zapewniony nie tylko dostęp faktyczny ale i prawny do drogi publicznej poprzez "drogę przy boisku sportowym" dla mieszkańców, którzy poprzez tą drogą realizują dojazd do swoich zabudowanych nieruchomości, czy budowa oświetlenia ulicznego, które funkcjonalnie jest związana z drogą nie niweczy zapisów prawa materialnego określonego w ustawie o gospodarce nieruchomościami, ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawie o drogach publicznych, aktach wykonawczych do tych ustaw oraz w planie miejscowym Gminy Bochnia, które stanowią o tym, że musi istnieć możliwość zagospodarowania terenu w sposób zgodny z określonym w planie przeznaczeniem terenu i z warunkami jego zagospodarowania - tj. czy istnieje możliwość postąpienia zgodnie z zapisami planu miejscowego w zakresie usankcjonowania drogi publicznej przy takim stanie prawnym, jaki ma miejsce na dzień wydawania pozwolenia na budowę. W konsekwencji to ww. administratorzy drogi w myśl § 65 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p. wyrażają zgodę na lokalizację tego obiektu w granicach linii rozgraniczających drogę biorąc pod uwagę zapisy planu miejscowego. Inwestor taką zgodą administratorów drogi nie dysponuje, z racji tego, że udział administratorów drogi jako konieczny element procesu uzyskania pozwolenia na budowę na lokalizację w liniach rozgraniczających drogę elementów infrastruktury w postaci części podziemnej i naziemnej oświetlenia ulicznego, został przez organy zupełnie zignorowany. Skarżący zarzucił, że organy nie wykazały, by spełnione były warunki brzegowe inwestycja dot. oświetlenia ulicznego zgodnie z m.p.z.p., a to m.in,: dostosowania inwestycji do charakteru drogi; uzyskania zgód administratorów drogi; warunku dostępu do drogi publicznej w sensie prawnym dla mieszkańców. Według skarżącego inwestor na dzień wydania decyzji Starosty z 2018 roku nie dysponował również oświadczeniem potwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które jest dokumentem koniecznym do otrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę zarówno od administratorów i właścicieli drogi, tj. G. G. i A. Ł. - W., tj. dla działek drogowych nr [...] i [...], a także od współwłaścicieli działek nr [...] (działka drogowa), działka nr [...], tj. członków wspólnoty gruntowej wsi Gawłów (około 55 osób fizycznych, w tym skarżący), do których zastosowanie mają regulacje z ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (obecnie Dz.U. z 2022r., poz. 140), w tym Statut wspólnoty, określający jakim dokumentem i jakiego rodzaju zgodą powinien legitymować się inwestor realizujący inwestycje na gruntach, których współwłaścicielami są poszczególne osoby fizyczne będące członkami wspomnianej wspólnoty gruntowej, co z kolei może skutkować odpowiedzialnością karną inwestora. Skarżący przedstawił również obszerne uzasadnienie zaistnienia jego zdaniem przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Jego zdaniem nowymi okolicznościami, nowymi dowodami są fakty wynikające m.in, z przedstawionych dokumentów, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła poprzednio. I tak, na dzień wydania decyzji 16 sierpnia 2018 r. właścicielem działek a zarazem administratorem drogi: 1) dla działki nr [...], [...] i [...] była wspólnota gruntowa wsi Gawłów, a więc około 66 osób fizycznych tworzących tą wspólnotę - zgodnie z posiadanym przez organ I instancji w aktach sprawy wypisem z ewidencji gruntów i budynków. Organ I instancji taką ewidencję prowadzi, a konkretnie funkcjonujący w jego strukturze Wydział Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w Bochni 2) dla działki nr [...] - G. G. - zgodnie z posiadaną przez organ I wiedzą z urzędu z ewidencji gruntów i budynków, 3) dla działki nr [...] A. Ł.-W. - z posiadaną przez organ I wiedzą z urzędu z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie ze statutem wspólnoty gruntowej wsi Gawłów, zatwierdzonym decyzją Starosty Bocheńskiego znak: GN.6810.1.260.216 z 21 grudnia 2016 r., do zakresu działania ogólnego zebrania członków spółki należy w szczególności: ustalenie warunków użytkowania gruntów i urządzeń spółki przez osoby niebędące członkami spółki, podejmowanie uchwał w sprawie zbycia, zamiany, jak również przeznaczenia na cele publiczne lub społeczne gruntów należących do wspólnoty. Zdaniem skarżącego zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b., stronami postępowania budowlanego są osoby fizyczne, które są ujawnione na dzień wydania decyzji nr 670/2018 w ewidencji gruntów i budynków oraz księgach wieczystych wspólnoty gruntowej wsi Gawłów. Osoby te są zarówno właścicielami gruntów, jak również administratorami drogi w myśl § 65 ust. 2 m.p.z.p., na który organ się powołuje, tj. dla działek nr [...], [...] i [...] współwłaścicielami są wszyscy członkowie wspólnoty gruntowej, jak i administratorami drogi są wszyscy członkowie wspólnoty gruntowej, a dla działek nr [...] i [...] odpowiednio G. G. i A. Ł.-W.. Zgodę na dysponowanie gruntem na cele budowalne oraz zgodę na lokalizację w obrębie linii rozgraniczających drogę "ciągu infrastruktury technicznej w postaci oświetlenia ulicznego" w myśl § 65 ust. 2 m.p.z.p. (zgodnie z tym na co się organ I instancji powołuje) w przypadku działek nr [...], [...] i [...] powinno wydać ciało statutowe w postaci "Ogólnego zebranie członków spółki" w stosownych uchwałach a więc wszyscy współwłaściciele, a w przypadku działek [...], [...] odpowiednio współwłaściciele prywatni tej drogi, a więc G. G. i A. Ł.-W.. Organ I instancji, zdaniem skarżącego, poświadczył niezgodnie z prawdą okoliczności, które determinują o wydaniu decyzji pozytywnej, a więc zgodności z inwestycji z m.p.z.p., co stoi w sprzeczności np. z § 65 ust. 2 m.p.z.p.; dysponowania przez inwestora zgodą na dysponowanie gruntem na cele budowlane, co jest niezgodne z art. 35 P.b. w zw. z art. art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b., albowiem wspólnota gruntowa wsi Gawłów zgodnie z jej statutem nie wyraziła zgody na dysponowanie przez inwestora gruntem na cele budowlane w stosownej uchwale ogólnego zebrania członków spółki, a także jako administrator drogi w myśl § 65 ust. 2 m.p.z.p. w obrębie linii rozgraniczających drogi nie wydał zgody na lokalizację budowę napowietrzno-kablowej sieci elektroenergetycznej (0,23 kV) wraz z oświetleniem ulicznym "drogi przy boisku sportowym", które byłoby dostosowane do charakteru drogi oraz możliwości w przyszłości zagospodarowania terenu zgodnie z ustaleniami planu, tj. wydzielenia drogi gminnej. Inwestycja budowy napowietrzno-kablowej sieci elektroenergetycznej (0,23 kV) wraz z oświetleniem ulicznym "drogi przy boisku sportowym" w sytuacji, gdy organ I instancji wydaje decyzję mówiąc w decyzji, że oświetlenie uliczne dotyczy drogi, która wg organu zlokalizowana jest na działce nr [...] i ma kształt trójkąta niweczy możliwość zagospodarowania terenu zgodnie z planem miejscowym, tj. wydzielania drogi KDD o parametrach odpowiadających przepisom m.in. § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a konkretnie szerokości takiej drogi. Inwestycja wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu i zabudowaniu terenu zgodnie z m.p.z.p., z uwagi na fakt, że organ I instancji pozwala na lokalizację oświetlenia ulicznego funkcjonalnie związanego z drogą, która nie spełnia żadnych parametrów techniczno-użytkowych w przepisach odrębnych, jak np. minimalna szerokość, a nadto działka [...], którą organ I instancji w decyzji nr [...] traktuje jako drogę KDD w myśl m.p.z.p., nie została zaliczona stosowną uchwałą Rady Gminy Bochnia do drogi gminnej, a m.p.z.p. nie przewiduje lokalizacji oświetlenia ulicznego dla dróg KDW o szerokości od 1 mm do 1,70 mm, gdyż mniej więcej takie parametry ma działka nr [...] utwardzona nawierzchnią asfaltową. Co więcej, wydana decyzja jest niezgodna z art. 1 w zw. z art. 2, art. 2a, art. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 5 ustawy o drogach publicznych, a także art. 140 Kodeksu cywilnego, bowiem kategoria może być nadana drodze publicznej dopiero po jej wybudowaniu, jako obiektu budowalnego, i po uzyskaniu przez nią warunków techniczno-użytkowych określonych w przepisach jako odpowiednie dla danej kategorii drogi. Skarżący podkreślił, że kształt działki nr [...] wyklucza możliwość wydania dla położonej na niej drodze decyzji o pozwoleniu na budowę oświetlenia ulicznego. Podniósł, że treść uzasadnienia decyzji z 8 kwietnia 2022 r. I instancji i treść uzasadnienia decyzji I instancji z 19 kwietnia 2023 r. w zasadzie są tożsame - niczym się w warstwie merytorycznej nie różnią. Organ nie ma żadnych uprawnień, aby ingerować w wolę strony. Nie może ani narzucać, ani sugerować przedmiotu sprawy czy sposobu jej załatwienia w określonym trybie - tak jak w tym wypadku poprzez manipulowanie treścią i nieprawdziwe sugerowanie, że przesłankę wznowieniową w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. skarżący wywodzi z podziału działki nr [...]. Skarżący nigdy takiego poglądu w żadnym piśmie kierowanym do organów (zarówno Starosty, jak i Wojewody) na gruncie obowiązującego m.p.z.p. nie wyraził. Zdaniem skarżącego administratorzy drogi w myśl § 65 ust. 2 pkt 2 miejscowego planu wyrażają zgodę na lokalizację obiektu w postaci oświetlenia ulicznego w granicach linii rozgraniczających drogę biorąc pod uwagę zapisy planu miejscowego oraz charakter drogi. I tutaj m.in, jest istota przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., albowiem skarżący zgodnie z zapisami planu miejscowego nie został dopuszczony do udziału w nim, i to niezależnie od tego, czy to kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czy też takiego wpływu nie można stwierdzić. W świetle art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie jest bowiem także konieczne ustalenie, że brak udziału spowodował szkodę dla strony. Istota sprowadza się to tego, że skarżący jako administrator drogi w myśl § 65 ust. 2 planu miejscowego (działka nr [...], [...], [...]) oraz współwłaściciel działek nr [...], [...], [...] nie wyrażał zgody na lokalizację obiektu w postaci oświetlenia ulicznego w granicach linii rozgraniczających drogę biorąc pod uwagę zapisy planu miejscowego oraz charakter drogi, a także nie wydal zgody Inwestorowi na dysponowanie gruntem na cele budowlane. Zgodę na dysponowanie gruntem na cele budowalne oraz zgodę na lokalizację w obrębie linii rozgraniczających drogę "ciągu infrastruktury technicznej w postaci oświetlenia ulicznego" (zgodnie z tym na co się organ I instancji powołuje) w przypadku działek nr [...],[...] i [...] powinno wydać ciało statutowe w postaci "Ogólnego zebranie członków spółki" w stosownych uchwałach a więc wszyscy współwłaściciele, a w przypadku działek [...], [...] odpowiednio współwłaściciele prywatni tej drogi, a więc G. G. i A. Ł. - W.. Następnie skarżący wskazał, że warunki te nie są spełnione i organ I instancji o tym faktach musiał wiedzieć z urzędu na dzień wydania decyzji Nr 670/2018, o czym świadczy fakt. że w aktach sprawy jest m.in. wypis z ewidencji gruntów i budynków wspólnoty gruntowej, gdzie wymienieni są wszyscy współwłaściciele wskazanych wyżej działek nr [...], [...] i [...], w tym skarżący. Dalej skarżący przedstawił krytyczne opinie dotyczące działalności i kompetencji Wojewody Małopolskiego oraz Urzędu Gminy Bochnia, w tym odnośnie nadzoru nad urządzeniami melioracji wodnych i uzyskanym w tym zakresie uzgodnieniem. Opisał okoliczności związane z przewlekłym prowadzeniem postępowania przez Wojewodę. Kolejno skarżący wskazał, że organ odwoławczy wiele uwagi poświecił kwestii sąsiedztwa działki nr [...] od inwestycji, możliwości zagospodarowania działki nr [...], jakoby rzekomo interes prawny udziału w postępowaniu w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. skarżący wywodził z prawa własności działki nr [...], ale wydaje się, że organ odwoławczy doszedł do wniosków znacząco odbiegających od tych, które można wywieść z tego, w czym skarżący upatruje przesłanki wznowieniowej w trybie art, 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a co wynika z materiału dowodowego. Przy czym zanim przejdziemy do tego, należy ustalić pewne kwestie faktologiczne wynikające z powyżej zacytowanego uzasadnienia organu odwoławczego, a mianowicie organ odwoławczy twierdzi, że "na działce nr [...] został przewidziany do realizacji słup OU nr 1/UG z oprawą oświetleniową w odległości ponad 45 m od granicy z działką nr [...] i nr [...] (odległości mierzone do narożnika)". Trudno na tym etapie rozstrzygnąć, czy organ odwoławczy niezbyt dokładnie zapoznał się z projektem budowalnym, będącym podstawą wydania decyzji nr 670/2018, albo mówi o zupełnie innym projekcie budowlanym, albo też posiada inną wiedzę, niż wynika to dokumentów. Działka nr [...] została wydzielona z działki nr [...] zgodnie z operatem pomiarowym P.1201.2017-3566 decyzją znak RiG.6831.13a.2018 z 26 lutego 2018 r., jako droga dojazdowa wewnętrzna. Skoro zatem wg organu odwoławczego, słup oświetleniowy znajduje się na działce [...], która została wydzielona jako droga dojazdowa wewnętrzna i w całości jest pokryta masą bitumiczną w postaci asfaltu, to tym samym organ odwoławczy potwierdza, że wydana decyzją zawiera ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Według skarżącego z § 65 ust. 2 m.p.z.p. wynika rzekomo wg organu, że inwestycja dot. oświetlenia ulicznego jest zgodna z zapisami planu miejscowego, a z którego organ wywodzi, że skarżący nie ma przymiotu strony postępowania, a jednocześnie organowi brakuje do spełnienia tego paragrafu takich koniecznych warunków brzegowych określonych nie tylko tym paragrafem, ale również innymi zapisami planu miejscowego, tj. m.in.: dostosowania inwestycji do charakteru drogi; uzyskania zgód administratorów drogi; warunku dostępu do drogi publicznej w sensie prawnym dla mieszkańców. Dalej skarżący zwrócił uwagę na konflikt interesów związany z tym, że to podwładny osoby wydającej decyzję nr [...] z tego samego wydziału Starostwa Powiatowego w Bochni prowadził merytorycznie sprawę wznowieniową ("był sędzią we własnej sprawie") - nie bardzo chciał zrozumieć co skarżący podnosił, a stosował w ocenie skarżącego bardzo niskich lotów manipulację na płaszczyźnie przekazu informacji. Zarzucił, że organ zaniechał stwierdzenia, czy instalacja oświetlenia dotyczy drogi gminnej, czy też dopiero działki wydzielonej jako droga dojazdowa wewnętrzna. Skarżący przedstawił wykładnię pojęć droga publiczna, droga wewnętrzna, dostęp do drogi publicznej i szerokość jezdni dojazdowej. Podkreślił wymogi techniczne wymagane do uznania obiektu budowlanego za drogę. Podniósł, że zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, tj. art. 18. 1, statut spółki, jego zmiany, zatwierdza starosta w drodze decyzji - ten statut zatwierdził Starosta Bocheński. Zgodnie natomiast z art. 23 ww. ustawy, nadzór nad działalnością spółki sprawuje właściwy wójt (burmistrz, prezydent miasta). Z powyższego jednoznacznie wynika, że organ I instancji, jak również inwestor - Gmina Bochnia od początku zdawała sobie sprawę z faktu, a przynajmniej powinna sobie zdawać sprawę, bo nie jest to wiedza tajemna, tym bardziej, że inwestor nadzoruje spółkę gruntową, że zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych oraz statutem wspólnoty, zgodę na dysponowanie gruntem na cele budowalne powinno wydać ciało statutowe w postaci "Ogólnego zebranie członków spółki", a nie jej zarząd. Jeżeli pomimo złożenia przez inwestora stosownego oświadczenia, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nie posiada on tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien podjąć wszelkie możliwe czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.). Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi tytuł prawny, który w tym wypadku powinien wynikać z podjętej przez "Ogólne zebranie członków spółki gruntowej" stosownej uchwały. Następnie skarżący wskazał, że organ wyrażając pogląd, iż podanie o wznowienie postępowania z przesłanki innej niż art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., może wystąpić tylko strona, przywołał na poparcie swojej tezy wyrok NSA o sygn. II OSK 1496/09 z 1 października 2010 r., a nawet przytoczył obszerne fragmenty tegoż wyroku bez zastanawiania się, że ze stanu faktycznego tejże sprawy można wyciągnąć inny wniosek, niż organ odwoławczy sugeruje. Zdaniem skarżącego z uzasadnienia tegoż wyroku jednoznacznie wynika, że brak przyznania przymiotu strony w drugiej fazie postępowania wznowieniowego przez organy administracyjne, nie wyklucza, iż skarżący może w tym samym postępowaniu podnosić przesłanki wznowieniowe z innej przesłanki niż tylko art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a organ odwoławczy powinien je rozpatrzyć nie tylko dlatego, że skarżący o to wystąpił, ale dlatego, że jeżeli okoliczności podane przez skarżącego są uwiarygodnione, to organy zobowiązane są je badać z urzędu w myśl art 147 K.p.a., chociażby np. z uwagi na poświadczenie w decyzji zgodności z miejscowym planem w sytuacji oczywistej sprzeczności tej decyzji z planem miejscowym. Zdaniem skarżącego powyższe fakty, mając na uwadze treść przedmiotowej decyzji, powinny być ocenione przez organ II instancji przez pryzmat definicji legalnej dokumentu urzędowego z art. 115 § 14 Kodeksu karnego w zakresie treści tejże decyzji. Zgodnie z art. 115 § 14 K.k. dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne, albowiem organ I instancji poświadczył zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem, co jak wskazano wyżej przeczy sferze dostępnych faktów. Takie zapatrywanie jest niezgodne z istotą art. 145 § 1 K.p.a., gdyż organ administracyjny np. w sytuacji uprawdopodobnienia mu przez podmiot nawet niebędący stroną, że w wyniku wydania decyzji administracyjnej, mogło dość do przestępstwa ściganego z urzędu, organ odwoławczy twierdzi, że nie podjąłby z urzędu w myśl art. 147 K.p.a. postępowania administracyjnego. Skarżący podkreślił, że to, iż projekt budowlany oraz wydana decyzja jest niezgodna z przepisami prawa, w tym m.in. z postanowieniami m.p.z.p., czy też inwestor nie dysponuje oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością od właścicieli/współwłaścicieli - to już jest skutek braku zastosowania konkretnych przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wznowieniową z at. 145 § 1 pkt 4, pkt 5, pkt 6, a uprawnione jest twierdzenie, iż również z przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Zarzucił też organowi II instancji błędną interpretację wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 lipca 2020 r. sygn. II SA/Kr 301/20. Sygnalizacyjnie skarżący zwrócił uwagę, że budowa oświetlenia ulicznego funkcjonalnie związanego z drogą, nie wymaga pozwolenia na budowę, o ile mamy do czynienia z drogą w sensie techniczno-użytkowym, prawnym i faktycznym, albowiem zakresem przedmiotowym art. 29 ust. 2 pkt 12 P.b. objęta jest droga jako budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Gdyby zatem istniała droga gminna dla zadania pkt 4.3. "droga przy boisku sportowym", inwestor nie występowałby do Starosty Bocheńskiego o wydanie pozwolenia na budowę oświetlenia, a zastosowanie miałby art. 29 ust. 2 pkt 12 P.b. W wielu miejscach skarżący zarzucił organom administracji celowe działanie, polegające na wadliwej i niedopuszczalnej modyfikacji jego stanowiska i żądań. Przedstawił też ogólne zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, które zostały jego zdaniem naruszone przez organy. Organ odwoławczy zdaniem skarżącego: "nie odnosi się do faktów oraz stosuje selektywne stosowanie prawa wybierając do uzasadnienia swojej decyzji te elementy z uzasadnienia orzeczeń sądów administracyjnych, które pasują do postanowionej tezy, czyli stosuje prawo w zależności od sytuacji w Glorii Prawa, a nie w ramach prawa i wykładni prawa i przede wszystkich faktów w sprawie. Zarzucił jawną stronniczość i posługiwanie się technikami manipulacji". Uzasadnienie organu odwoławczego stanowi "zbitkę fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych, aby wpasować w to istniejące okoliczności na gruncie niniejszej sprawy, gdzie Organ odwoławczy nie ustala nawet podstawowych informacji, które mają istotny wpływ na wynik sprawy". Wojewoda, rozpatrując odwołanie od decyzji Starosty, ograniczył się do przytoczenia przepisów, które mają zastosowanie, a w przedmiocie samej sprawy skoncentrował się jedynie na dopasowywaniu fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych do sytuacji, stosując koncepcję zniekształcania stanu faktycznego na płaszczyźnie przekazu informacji, świadomie pomijając pewne treści, eksponując inne, stosując półprawdy, tym samym narzucając zdaniem skarżącego fałszywy obraz pewnej rzeczywistości. Treść uzasadnienia decyzji II instancji nie zawiera właściwie żadnych rozważań zindywidualizowanych, to jest takich, które dotyczą konkretnej, niepowtarzalnej sprawy. Końcowo skarżący zarzucił Wojewodzie naruszenie zasady praworządności i przywołał tezy z orzecznictwa w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 10 grudnia 2023 r. skarżący wniósł o wymierzenie Wojewodzie grzywny za nieprzekazanie kompletnych akt sprawy. Wniosek ten zarządzono zarejestrować do odrębnego rozpoznania pod osobną sygnaturą. W piśmie procesowym z 7 stycznia 2024 r. skarżący zawnioskował o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z następujących dokumentów: 1. zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków, znak GK-EG/ 6620.20.2.2020 z 1 stycznia 2020 roku wspólnoty gruntowej Wsi Gawłów (vide: działka nr [...]); 2. Statutu Spółki dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej we wsi Gawłów, powiat Bochnia, województwo małopolskie (vide: § 12 ust. 1 pkt 17; § 13 ust. 1; § 13 ust. 2 pkt 1 i 2 Statutu Spółki); 3. Uchwały Nr 1 z 7 września 2018 r. o nieodpłatnym przekazaniu części działek zebrania Spółki dla zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej wsi Gawłów, tj. działek nr [...] i [...] wydzielonych z działki nr [...] pod drogę dojazdową wewnętrzną; 4. Protokół z Zebrania Wspólnoty Gruntowej wsi Gawłów z dnia 7 września 2018 r. (vide: pkt 1 i ad. 1, "droga przy boisku sportowym" została nazwana przez zebranych jako "droga asfaltowa do rodziny Kurków" z racji tego, że jest to ostatnie gospodarstwo leżące na końcu tej drogi); 5. Protokół z przyjęcia strony 8 sierpnia 2022 r. w Wydziale Infrastruktury Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Tarnowie, znak sprawy Wl-1.7840.23.4.2022.WA (zestawić z wnioskiem skarżącego złożonym w dniu 10 grudnia 2023 r. do WSA w Krakowie); 6. Pismo o znaku ORG.1431.76.2021 z 8 grudnia 2021 r. Wójta Gminy Bochnia (vide: pkt 4 przedmiotowego pisma: "W odniesieniu do pkt 3 wezwania z dnia 28.11.2021/dotyczy pkt 8 wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 08.10.2021/informuję, że droga usytuowana na dz. [...], [...], [...], [...] oznaczona w Planie jako KDD nie jest drogą gminną a drogą wewnętrzną. Jednocześnie informuje, że organ sprawdzający dokumentację budowlaną i udzielający pozwolenia na budowę nie wymagał takiego uzgodnienia"); 7. Pismo o znaku ORG.1431.100.2021 z dnia 12.01.2022 Wójta Gminy Bochnia (vide: pkt 4 przedmiotowego pisma) - strona 21 pliku PDF załącznika nr 1 do niniejszego wniosku; 8. Zaświadczenie Wójta Gminy Bochnia o znaku RiG.6873.2.2021 z 8 kwietnia 2021 r., w którym Wójt Gminy Bochnia zaświadcza, jaki jest zarząd Spółki Wspólnoty Gruntowej wsi Gawłów; 9. Pismo Gminy Bochnia o znaku BUD.6724.4.161.2021 z 14 kwietnia 2021 r. wraz z załącznikami, w którym organ zaświadcza na podstawie m.p.z.p. w jakim terenie leży działa nr [...] (vide również: załącznik graficzny do pisma, skala mapy 1:2000; oznaczenie "drogi przy boisku sportowym" na planie mamy zasadniczej KDD, szerokość linii rozgraniczających drogę 10 m w terenie; skala 1:2000 - 1 mm na mapie w rzeczywistości 2 m w terenie); 10. Protokół uzgodnień spisany 10 marca 2021 r. w Urzędzie Gminy Bochnia w sprawie uzgodnienia warunków nabycia prawa własności działki nr [...] należącej do Wspólnoty Gruntowej wsi Gawłów; 11. Mapa miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Bochnia - załącznik nr 1 do opinii budowlanej BUD 7328/30/08 z dnia 04.02.2008 r. , skala 1:2000 (vide: legenda - tereny zmeliorowane - cały obszar mapy, linie rozgraniczające drogę przy boisku sportowym KDD - szerokość 10 mm, obecnie działki nr [...], [...], [...], [...]); 12. Pismo Gminy Bochnia o znaku ORG.1431.32.2023 z 6 czerwca 2023 r. wraz z kopią aktu notarialnego Rep A Nr 3899/2021 z 13 maja 2021 r. przekazania Gminie Bochnia nieodpłatnie działki nr [...] (vide również: księga wieczysta [...] - wpis prawa własności działki na rzecz Gminy Bochnia na podstawie aktu notarialnego z 13 maja 2021 r.); 13. Zarządzenie Nr 0050.124.2018 Wójta Gminy Bochnia z 21 listopada 2018 r. znak RiG.6822.9.2018 w sprawie nabycia przez Gminę Bochnia prawa własności nieruchomości na cele publiczne - zgodnie z przywołaną podstawą prawną, tj. działek nr [...], [...], [...]; 14. Wypis aktu notarialnego Rep A nr [...] z dnia 17 grudnia 2018 r. w sprawie przekazania nieodpłatnie przez wspólnotę gruntową wsi Gawłów na rzecz Gminy Bochnia działek nr [...], [...] 2 przeznaczeniem pod drogę (bez określenia rodzaju drogi); 15. Decyzja Wójta Gminy Bochnia o znaku RiG.6831.13a.2018 z 26 lutego 2018 r. zatwierdzająca podział działki nr [...], która podzieliła się na działki nr [...], [...], [...] zgodnie operatem pomiarowym P.1201.2017-3566. Działki nr [...] i [...] zostały wydzielone jako droga dojazdowa wewnętrzna; 16. Postanowienie Wójta Gminy Bochnia o znaku BUD.7031.15.2016.2017 z 22 sierpnia 2017 r. wydane w trybie art. 43 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, stanowiące część dokumentacji projektowej do decyzji budowlanej AB.6740.1.283.2018 z 16 sierpnia 2018 r. (postanowienie nie obejmuje działek nr [...], [...], [...] i [...]); 17. Uzgodnienie Wójta Gminy Bochnia o znaku BUD.7031.15.2016.2017 z 22 sierpnia 2017 r. w trybie § 36 ust. 7 i § 65 ust. 2 miejscowego planu Gminy Bochnia, stanowiące część dokumentacji projektowej do decyzji budowlanej AB.6740.1.283.2018 z dnia 16.08.2018 roku (uzgodnienie w trybie § 36 ust. 7 i § 65 ust. 2 nie obejmuje części inwestycji objętych decyzją AB.6740.1.283.2018 z 16 sierpnia 2018 r. z uwagi na fakt, że administratorem drogi przy boisku sportowym dla działek nr [...], [...], [...] i [...] nie jest Gmina Bochnia); 18. Uchwała Nr Xl/104/15 Rady gminy Bochnia z dnia 30 października 2015 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych (vide: § 1 pkt 5 uchwały; załącznik nr 5 do uchwały); 19. Zawiadomienie o wprowadzonych zmianach w danych ewidencyjnych z dnia 05.10.2022 roku o znaku GK.EG.6620.20.159.2022 (dotyczy działki nr [...] - rodzaj użytku "dr"-drogi; księga wieczysta: [...]; Do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Dz. U. z 2013 r. poz. 260, 843 i 1446); 20. Projekt wykonawczy (projekt budowlany do decyzji AB.6740.1.283.2018 z 16 sierpnia 2018 r.) budowy napowietrzne - kablowej sieci elektroenergetycznej (0,23kV) wraz z oświetleniem ulicznym w miejscowości Gawłów (w ramach zadania: "Budowa oświetlenia ulicznego etap III w miejscowościach: Damienice, Moszczenica, Proszówki, Gawłów, Siedlec, Buczyna"), Gawłów, droga do Raby, dz. nr [...], [...] obr. 0011, Droga powiatowa w kierunku Ostrowa Szlacheckiego, dz. nr [...] obr. 0011 Gawłów, Droga przy boisku sportowym, dz. nr [...] obr. 0011 Gawłów j.ewid. 120102_2, Bochnia - obszar wiejski, gm. Bochnia - (vide: https://bip.malopolska.pl/ugbochnia,a,1487331,budowa-oswietienia-ulicznego-na-terenie-gminy-bochnia-etap-iv2.html). W obszernym uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał m.in., że powyższe dowody pozostają w związku z oceną legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Bocheńskiego oraz podniesionymi zarzutami w skardze w aspekcie zgodności wydanych decyzji z prawem materialnym, dochowania przez organy wymaganej prawem procedury oraz respektowania przez organy wydających decyzje reguł kompetencji. Zarzucił, że organ II instancji nie przedstawił kompletnych akt sprawy. Podkreślił, że przedmiotowe dowody uzupełniające z dokumentów służą do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, co ma związek z kreowaniem przez organy stanu faktycznego na podstawie zmian, które już nastąpiły po wydaniu decyzji. Ma to swoje odzwierciedlenie w niekompletnych aktach administracyjnych przekazanych do Sądu wraz ze skargą, gdzie np. organ II instancji w "wykazie stron postępowania", udział Gminy Bochnia jako strony postępowania, wywodzi z prawa własności działki nr [...], [...], [...] - karta 58a. Organ nawet dołącza dla wymienionych działek zawiadomienia z ewidencji gruntów zaistniałych po wydaniu decyzji z 16 sierpnia 2018 r., a nie dołącza wypisów z ewidencji gruntów dla tych działek na dzień wydania decyzji, tj. na dzień 16 sierpnia 2018 r. Tymczasem, na dzień wydania zaskarżonego aktu, tj. 16 sierpnia 2018 r., Gmina Bochnia nie dysponowała żadnym tytułem prawnym do ww. działek, a co więcej inwestor w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. nie dysponował zgodą na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, potwierdzoną stosowną uchwałą ogólnego zebrania członków wspólnoty gruntowej wsi Gawłów. Skarżący zarzucił, że dokumentacja techniczna projektu nie spełnia wymogów dotyczących minimalnych parametrów dla drogi. Podkreślił, że dopiero wszystkie cztery działki o nr [...], [...], [...] i [...], umiejscowione dokładnie w jednym oznaczeniu KDD na załącznikach graficznych planu miejscowego, wspólnie tworzą jakąkolwiek drogę o przewidywanej szerokości. W piśmie procesowym z 12 stycznia 2024 r. skarżący zawnioskował o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów: 1. Pismo z dnia 26 października 2021 o znaku KR.ZZI.2.521.245.2021 .RC - załącznik nr 1, 2. Plik w formacie tif - kopia mapy z ewidencji urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów prowadzoną przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie stanowiący załącznik do pisma z dnia 26 października 2021 o znaku KR.ZZI.2.521.245.2021 .RC - załącznik nr 2. Zdaniem skarżącego przedstawione w załączniku dowody uzupełniające z dokumentów w jakimś sensie pokazują jak w soczewce na fakty powszechnie znane i fakty znane przez organy wydające decyzje z urzędu, których organy wydające decyzje nie uwzględniły z urzędu. Skarżący zwracał na to uwagę m.in. w skardze skierowanej do Sądu, artykułując, że w jego ocenie możemy mieć do czynienia z obejściem przepisów prawa w celu wydania pozytywnej decyzji budowy oświetlenia ulicznego dla inwestora, tj. Gminy Bochnia. Zarzucił m.in., że organy nie dokonały obowiązkowego uzgodnienia z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie w zakresie melioracji wodnych na obszarze inwestycji. Skarżący wyliczył wymienione w ww. ewidencji urządzenia (dreny odprowadzające wodę z działek nr [...], [...], [...], [...] i [...]). Na rozprawie 17 stycznia 2024 r. skarżący podtrzymał skargę i wskazał, że przedłożone do akt dokumenty przy piśmie z 7 stycznia 2024 r. są na okoliczność braku zgodności inwestycji z m.p.z.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu lub czynności. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona zgodna z prawem, a zarzuty skarżącego nie są zasadne. Na wstępie należy zaznaczyć, że przedmiotem skargi jest decyzja wydana po wznowieniu postępowania, odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej w związku z brakiem zaistnienia przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4-6 K.p.a. Po pierwsze i najistotniejsze, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, przedmiotem tej konkretnej inwestycji, w której sprawa została poddana sądowej kontroli, jest budowa oświetlenia ulicznego na wskazanych działkach, a nie budowa drogi czy kwestia sposobu jej powstania jak również status prawny drogi. Dodatkowo postępowanie wznowieniowe w sposób oczywisty różni się od pierwotnego postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W tej fazie tego nadzwyczajnego postępowania badana jest przede wszystkim kwestia obszaru oddziaływania konkretnej inwestycji objętej danym pozwoleniem na budowę, a nie inne okoliczności. Celem wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a także lepszego zrozumienia intencji skarżącego, wskazać trzeba bezsporne okoliczności niniejszej sprawy. I tak, przedmiotowa droga wewnętrzna (tzw. droga przy boisku sportowym) miała w chwili wydawania decyzji w sprawie niewątpliwie charakter drogi wewnętrznej. Mimo przeznaczenia tego terenu w m.p.z.p. na drogę z kategorii KDD i posiadania warstwy bitumicznej, droga ta nie była drogą publiczną, o czym przesądza brak uwzględnienia jej w uchwale Rady Gminy Bochnia o drogach publicznych, a także fakt pozostawania części działek, na których położona jest droga, we własności osób trzecich. Z akt administracyjnych wynika, że Gmina (inwestor) prowadzi co najmniej od 2017 r. działania mające uporządkować granice geodezyjne i stan własnościowy ww. szlaku komunikacyjnego. Skoro w miejscowym planie teren jest oznaczony jako KDD, tj. tereny tras i urządzeń komunikacji drogowej - droga publiczna, to - jak słusznie wskazywał skarżący, osoby prywatne nie powinny być jego współwłaścicielami. Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy, patrząc z zachodu na wschód sporna droga biegła przez działki nr [...], częściowo [...], [...] i [...] aż do działki nr [...]. Z tego powodu Zebranie Spółki dla zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej wsi Gawłów uchwałą z 7 września 2018 r. opowiedziało się za nieodpłatnym przekazaniem Gminie Bochnia działek [...] i [...] jako drogi dojazdowej wewnętrznej (za 18 członków, 1 przeciw). Wykazem zmian gruntowych z 19 grudnia 2017 r. (zatwierdzonym co do podziału działki nr [...] decyzją Wójta Gminy Bochnia z 26 lutego 2018 r. znak: RiG.6831.13a.2018), podzielono geodezyjnie celem wydzielenia pod drogę dojazdową wewnętrzną: - z działki nr [...] działki nr [...], [...] i [...] (dwie ostatnie w całości pod drogę), - z działki nr [...] działki nr [...] i [...] (ostatnia w całości pod drogę), - z działki nr [...] działki nr [...] i [...] (ostatnia w całości pod drogę). Z kolei 17 grudnia 2018 r. Gmina Bochnia nabyła nieodpłatnie w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...] nieruchomości opisane jako działki nr [...] i [...]. W imieniu strony przekazującej działki - Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej wsi Gawłów działali J. M. i M. N. jako Przewodniczący i Skarbnik. Nie było sporne, że projektowane zamierzenie budowlane zlokalizowane jest w dacie wydania decyzji w całości na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...]. Skarżący natomiast był w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (16 sierpnia 2018 r.) współwłaścicielem działek nr [...], [...], [...], [...] i [...], z tym że trzy ostatnie, w ramach wspólnoty gruntowej wsi Gawłów, co w niniejszej sprawie okazało się bardzo istotne). Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że trzy słupy wchodzące w skład inwestycji przewidziano do realizacji na działkach nr [...] (jeden) oraz [...] (dwa słupy). Zdaniem organów, choć poza sporem pozostaje, że nieruchomości skarżącego znajdują się częściowo w bezpośrednim sąsiedztwie działki, na której zaprojektowano przedmiotowe zamierzenie, to przesądza to o istnieniu interesu faktycznego, a nie interesu prawnego dającego podstawę do przyznania statusu strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Z kolei zdaniem skarżącego, lokalizacja w ramach inwestycji spornego obiektu w granicach linii rozgraniczających drogę wymagała zgody właścicieli działek, jako administratorów drogi w myśl § 65 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p., co determinuje ich interes prawny i status strony w postępowaniu. Sprawa wymagała rozstrzygnięcia dwóch kwestii: - po pierwsze, czy skarżącemu przysługuje interes prawny i status strony w związku z własnością działki nr [...] i współwłasnością w ramach wspólnoty gruntowej działek nr [...] i [...]; - po drugie, czy w razie stwierdzenia braku przymiotu strony w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i braku podstaw do działania z urzędu, organ mógł i powinien rozpoznać merytorycznie część wniosku opartą na art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 K.p.a. W powyższym zakresie Sąd przyznaje rację organom administracji. Przed przejściem do meritum sprawy należy jeszcze wyjaśnić, że jak słusznie wskazał organ II instancji, wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym postępowania administracyjnego, służącym weryfikacji decyzji ostatecznej, ze względu na wady kwalifikowane wskazane w art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa, art. 145b K.p.a. Postępowanie to stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.) i z tego względu konieczne jest restrykcyjne podejście przy wykładni przepisów regulujących przebieg tego postępowania, w tym do przepisów regulujących dopuszczalność jego wszczęcia. Przepisy regulujące to postępowanie dzielą je na dwie fazy: fazę wstępną, w której bada się formalne przesłanki wznowienia postępowania, tj. legitymację wnioskodawcy (art. 147 K.p.a.) oraz zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie (art. 148 K.p.a.). Fazę tę kończy - w przypadku pozytywnej weryfikacji przesłanek formalnych - postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.), zaś w przypadku ustalenia, że którakolwiek z przesłanek formalnych nie została spełniona – postanowienie o odmowie wznowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4). Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera drugi, merytoryczny etap postępowania, w którym organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że decyzja będąca przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania, stała się ostateczna, wnioskodawca wskazał przyczyny wznowienia i zachował termin do złożenia wniosku określony zarówno w art. 148 § 2, jak i § 1 K.p.a. Ustalenia w tym zakresie nie budzą wątpliwości Sądu. Jak wynika z przytoczonych przez obie strony orzeczeń sądów administracyjnych, kwestia orzekania w przypadku wznowienia postępowania na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (jeśli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) budzi kontrowersje i rozbieżności w orzecznictwie, w szczególności, gdy wnioskodawca powołuje się również na inne przesłanki opisane w art. 145 § 1 K.p.a. Zdaniem Sądu, skoro skarżący swój wniosek oparł również o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 K.p.a., to słusznie organ odwoławczy w pierwszej kolejności dokonał oceny prawidłowości poczynionych przez organ I instancji ustaleń co do zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Bowiem zgodnie z brzmieniem art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Zatem jeśli ww. ocena potwierdzi, że wnioskodawca nie powinien być stroną w postępowaniu zakończonym spornym pozwoleniem na budowę, a organ nie stwierdzi przesłanek do działania z urzędu w zakresie pozostałych przesłanek, tym samym okaże się, że wniosek na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 K.p.a. wniosła osoba nie będąca stroną. Jak trafnie wskazał organ II instancji, samo wznowienie postępowania administracyjnego nie otwiera jeszcze możliwości ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, zakończonej ostateczną decyzją. W pierwszej bowiem kolejności, wznowienie postępowania nakierowane jest na weryfikację, czy w sprawie wystąpiła normatywnie określona przesłanka wznowieniowa. Innymi słowy, decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, że nie istniały określone w K.p.a. podstawy wznowienia postępowania. Wskazane postępowanie nadzwyczajne na tym etapie nie może być wykorzystywane do pełnej, merytorycznej kontroli decyzji wydanej uprzednio w postępowaniu zwykłym. Dokonując kontroli decyzji II instancji Sąd uznał ją za zgodną z prawem, bowiem wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Starosty z 16 sierpnia 2018 r. w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że słup z oprawą oświetleniową OU nr 1/UG został zaplanowany na działce nr [...] w odległości ponad 45 m od granicy z działką nr [...] i nr [...]. Słupy zaś na działce nr [...]: OU nr 2/UG i OU nr 3/UG zaprojektowano w odległości odpowiednio 4,57 m i ponad 20 m od granicy z działką nr [...] i nr [...]. Z kolei zgodnie z informacją zawartą w projekcie budowlanym szerokość oddziaływania projektowanej linii kablowej nN-023 kV wynosi 1,0 m według normy N SEP-E-004. Wskazane odległości są znacznie większe aniżeli 1,00 m. W związku z tym nie ma mowy, aby działki nr [...] i [...] należące do wnioskodawcy znajdowały się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, a tym samym aby przysługiwał mu na tej podstawie przymiot strony w spornym postępowaniu. Organ II instancji doszedł do prawidłowych wniosków, że lokalizacja ww. obiektów nie wprowadzi ograniczenia w możliwości zagospodarowania ww. działek skarżącego w zakresie dopuszczonym zapisami m.p.z.p. Innymi słowy, jej właściciel może bez przeszkód zagospodarować swoją nieruchomość w granicach jej własności, zaś usytuowanie spornej inwestycji nie wpływa na zakres – wyznaczonym przepisami prawa - dopuszczalnego jej zagospodarowania. Sąd podziela ten pogląd reprezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym źródłem przepisów materialno-prawych dających podstawę do ustalania obszaru oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie mogą być także przepisy prawa cywilnego. Tym niemniej należy jednak podkreślić, że podmiot domagający się ochrony w oparciu o taką podstawę prawną powinien wykazać, jaka to okoliczność o charakterze cywilnoprawnym skutkuje tym, że realizacja obiektu budowlanego objętego postępowaniem o pozwolenie na budowę oddziaływać będzie na nieruchomość, której jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym czy zarządcą. Innymi słowy, jaka norma wynikła z przepisów prawa cywilnego wpływa na relacje administracyjnoprawne, dotyczące obszaru oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5 września 2019 r., sygn. II SA/Kr 642/19 – powołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei w kwestii działek nr [...] i [...] należy przypomnieć, że wchodziły one w skład Wspólnota Gruntowej wsi Gawłów (około 55 osób fizycznych, w tym skarżący). Zagadnienie wspólnot gruntowych reguluje ustawa o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Zgodnie z art. 14 ust. 1 tej ustawy, osoby uprawnione do udziału we wspólnocie gruntowej powinny utworzyć spółkę do sprawowania zarządu nad wspólnotą i do zagospodarowania gruntów wchodzących w skład wspólnoty. Spółka ma osobowość prawną i działa na podstawie statutu (art. 15 ust. 1 ustawy). Swoje stanowisko co do zagospodarowania wspólnoty udziałowiec może zatem wyrażać jedynie w pracach organów spółki, a wyłącznie spółka reprezentuje interesy udziałowców na zewnątrz (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 kwietnia 1997r., sygn. II CKU 28/97). Organizacja wspólnoty, tj. organy spółki, sposób ich powoływania i zakres działania, prawa i obowiązki członków spółki, podział dochodów i strat itp. regulowane są w statucie (art. 17 ustawy). W szczególności, dodane od 1 stycznia 2016 r. pkt 3a i 3b ww. art. 17 stanowią, że statut spółki powinien określać m.in.: rodzaje czynności prawnych dokonywanych przez spółkę, których podjęcie wymaga uchwały zebrania członków, a także warunki reprezentowania spółki oraz zaciągania zobowiązań majątkowych. Wszystkie sprawy związane ze statusem wspólnot gruntowych objęte zostały reżimem prawa administracyjnego, z wyłączeniem w większości tych spraw właściwości sądów powszechnych. I tak, zgodnie z art. 8 ustawy, do wyłącznej kompetencji starosty (wcześniej organów prezydiów powiatowych rad narodowych) należy ustalenie, w drodze decyzji administracyjnej, stosownie do art. 1 ust. 2 i 3 ustawy, które nieruchomości stanowią mienie gromadzkie (art. 8 ust. 1). Również starosta ustalał, w drodze decyzji, wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykaz obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkość przysługujących im udziałów we wspólnocie (art. 8 ust. 2 - uchylony z dniem 1 stycznia 2016 r.). Zgodnie z art. 8 ust. 5 ustawy ustalenie, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową bądź mienie gromadzkie oraz ustalenie wykazów uprawionych do udziału we wspólnocie, wykazów obszarów ich gospodarstw oraz wielkości przysługujących im udziałów, powinno było być dokonane w terminie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy. Obecne brzmienie art. 8 ustawy zostało wprowadzone przez art. 22 pkt 1 lit. a) ustawy z 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa - Dz. U. z 1998 r. Nr 106, poz. 668). Kolejne zmiany wprowadzono ustawą z 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy i zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1276). Z akt sprawy wynika, że decyzja, o jakiej mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, została przez Starostę wydana. Została również utworzona spółka, której Statut uchwalono 10 grudnia 2016 r., a Starosta Bocheński zatwierdził statut decyzją znak: GN.6810.1.260.216 z 21 grudnia 2016 r. Statut wspólnoty określa jakim dokumentem i jakiego rodzaju zgodą powinien legitymować się inwestor realizujący inwestycje na gruntach, których współwłaścicielami są poszczególne osoby fizyczne będące członkami wspomnianej wspólnoty gruntowej. Zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 1 Statutu: w szczególności do zakresu działania zarządu (składającego się z Przewodniczącego, Sekretarza i Skarbnika - § 13 ust. 2 Statutu) spółki należy reprezentowanie spółki poprzez wykonywanie czynności prawnych m.in. zwieranie umów dzierżawy, w sprawie zbycia, zamiany, jak również przeznaczenia na cele publiczne lub społeczne zaakceptowane przez ogólne zebranie, wyrażone w formie podjętej Uchwały ogólnego zebrania. Jak już wyżej wskazano, ogólne zebranie Spółki dla zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej wsi Gawłów, uchwałą z 7 września 2018 r., o której mowa w § 15 ust. 2 pkt 1 Statutu, zaakceptowało nieodpłatne przekazanie Gminie Bochnia działek [...] i [...] jako drogi dojazdowej wewnętrznej. J. M. – Przewodniczący Spółki dla zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej wsi Gawłów był zresztą od początku postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę z 16 sierpnia 2018 r. traktowany jako strona postępowania, doręczono mu też ww. decyzję. Jeśli zaś chodzi o ewentualne indywidualne uprawnienie skarżącego do występowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę na działce objętej wspólnotą gruntową, wywodzone z udziału skarżącego w tej wspólnocie, to należy wyjaśnić, że jak już wyżej sygnalizowano, podmiotami powołanymi do reprezentowania wspólnoty na zewnątrz, a zatem również występowania w sprawach dotyczących nieruchomości wchodzących w skład wspólnoty, są wyłącznie przewidziane w statucie organy wspólnoty. Poszczególny uczestnik wspólnoty może działać w omawianym zakresie jedynie za pośrednictwem organów statutowych. Uprawnienia jego nie sięgają bowiem dalej niż przewiduje to statut oraz przepisy ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Przepisy przewidują jedynie prawo uczestnika wspólnoty do zbycia w warunkach ściśle przewidzianych w ustawie swego udziału (art. 26 i art. 27). Z przepisów ustawy wynika nadto, że wspólnota gruntowa może działać tylko w ramach utworzonej przez uczestników spółki bądź też - gdy jej nie powołano - spółki przymusowej, utworzonej przez organ administracji rolnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 czerwca 2021 r., sygn. I SA/Wa 1242/16). W sprawach tego rodzaju interes właścicieli poszczególnych gruntów chroniony jest zatem przez spółkę dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej, która występuje wówczas w postępowaniu jako strona. Jest to sytuacja nieco podobna do reprezentacji w postępowaniach administracyjnych właścicieli poszczególnych lokali budynku przez wspólnotę mieszkaniową nim zarządzającą. Nie jest przy tym wykluczone, że właściciel poszczególnego gruntu ma swój własny interes prawny, odrębny od interesu prawnego wspólnoty, której członkiem pozostaje. Przyjęcie, że temu właścicielowi przysługuje przymiot strony wymaga wówczas jednak przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego i wykazania konkretnego oddziaływania projektowanego obiektu na sferę indywidualnych praw lub obowiązków żądającego wznowienie. Tego konkretnego oddziaływania skarżący w niniejszej sprawie w żadnej mierze nie wykazał. Dlatego jeśli chodzi o działki nr [...] i [...], to sam fakt ich pozostawania 16 sierpnia 2018 r. we własności wspólnoty gruntowej, a nie inwestora, nie mógł przynieść automatycznie skutku uznania, że skarżący został pominięty jako strona postępowania. Nie ma podstaw by przyjmować, jak chce skarżący, że administratorami drogi na działce należącej do wspólnoty gruntowej są wszyscy członkowie wspólnoty gruntowej. Odnosząc się natomiast do pozostałych dwóch przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 K.p.a. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, zgodnie z którym wznowienie postępowania w oparciu o te dyspozycje możliwe jest z urzędu lub na wniosek strony. Oznacza to, że postępowanie na wniosek może skutecznie zainicjować tylko strona postępowania, tj. osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 K.p.a. (oczywiście w zw. z art. 28 ust. 2 P.b.), uzasadniającego jej udział. Co istotne, organy w sprawie prawidłowo przyjęły, że sam fakt nieuczestniczenia w postępowaniu pierwotnym nie wyklucza istnienia interesu prawnego takiego podmiotu, w tym prawa do żądania wznowienia postępowania. Co więcej, wystąpienie z podaniem o wznowienie postępowania z powołaniem się na przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1-3 i 5-8 K.p.a. przez podmiot, który formalnie nie brał udziału w postępowaniu, którego wznowienia żąda, nie jest zdeterminowane uprzednim uzyskaniem statusu strony w wyniku skutecznego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Skoro organ II instancji przeprowadził analizę obszaru oddziaływania spornej inwestycji wykazując, że skarżący nie legitymuje się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., jako że z uwagi na zachowanie odległości oraz brak ingerencji w jego prawo własności jego nieruchomości nie doznają żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu wynikających z przepisów odrębnych, to wobec równoczesnego stwierdzenia, że brak jest podstaw do działania z urzędu, to słusznie uznał, że wniosek skarżącego o wznowienie oparty na przesłankach określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 K.p.a. złożyła osoba nie będąca stroną postępowania głównego i której taki status nie przysługuje. W związku z tym zaistniał brak możliwości i konieczności dokonywania przez organ oceny merytorycznej tych przesłanek. W fazie postępowania obejmującej badanie, czy wskazana przez stronę podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje, organ nie przystępuje jeszcze do wyjaśniania i rozstrzygania sprawy materialnej. Gdy organ ustali nieistnienie (nieprawdziwość) badanej przyczyny wznowienia, to chociażby dostrzegł inne, acz niekwalifikowane wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.). Dopiero ustalenie istnienia podstawy wznowienia, otwiera kolejny etap procedury wznowieniowej, w którym organ dokonuje oceny okoliczności stanowiących negatywne przesłanki uchylenia decyzji dotychczasowej (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 lipca 2020 r., sygn. II SA/Kr 301/20). Omawiając powyższe zagadnienie warto uzupełnić, że w wyroku NSA z 1 października 2010 r. sygn. II OSK 1496/09, na który powołały się obie strony, ale żadna z nich nie przywołała całości stanowiska NSA, sąd ten wskazał m.in. jednoznacznie, że organ administracji publicznej, do którego wpłynęło żądanie wznowienia postępowania od podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu, którego wznowienia żąda, zobowiązany jest w pierwszej kolejności do ustalenia, czy żądanie to pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Brak wykazania interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. (w tym przypadku w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b.), przy stwierdzeniu braku podstaw do zastosowania podstaw wznowienia z urzędu, musiało skutkować zatem odmową uchylenia kwestionowanej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Odnosząc się do wszelkich pozostałych licznych sformułowanych przez skarżącego wniosków i zarzutów dotyczących m.in. zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa w tym m.in. z m.p.z.p., prawidłowości złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, braku dokonania koniecznych uzgodnień, czy statusu drogi "przy boisku sportowym" i jej własności oraz parametrów użytkowo technicznych, jak np. szerokość, organ II instancji trafnie wskazał, że na tym etapie postępowania wznowieniowego, który dotyczył wyłącznie badania zaistnienia przesłanek wznowieniowych, nie dokonuje się merytorycznej kontroli kwestionowanej decyzji ostatecznej. Decyzja wydana w oparciu o dyspozycję art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia co do istoty pierwotnej sprawy. Podsumowując, zarzuty skargi nie koncentrujące się na próbie wykazania przesłanki wznowienia, a kontestowaniu samej decyzji z 16 sierpnia 2018 r., okazały się bezzasadne, ponieważ badanie legalności decyzji jest możliwe dopiero wówczas, gdy z żądaniem wystąpi legitymowana do tego strona. Wbrew stanowisku skargi organ II instancji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym do wydania decyzji i szczegółowo go uzasadnił ze wskazaniem podstawy faktycznej i prawnej, opierając swoje stanowisko na zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Uzasadnienie decyzji nie narusza art. 107 § 3 K.p.a. W szczególności Sąd nie stwierdził zarzuconych w skardze: "celowego działania polegającego na wadliwej i niedopuszczalnej modyfikacji jego stanowiska i żądań; nie odnoszenia się do faktów oraz selektywnego stosowania prawa; jawnej stronniczości i posługiwania się technikami manipulacji". Należy też podkreślić, że przywołania przez organ II instancji adekwatnych w niniejszej sprawie tez z orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie sposób ocenić negatywnie. Wojewoda przy tym nie ograniczył się do przytoczenia przepisów, które mają zastosowanie i nie zniekształcił stanu faktycznego. Treść uzasadnienia decyzji II instancji zawiera wystarczające rozważania zindywidualizowane do realiów niniejszej sprawy. Pewne drobne nieścisłości w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dokumentacji projektowej, szczególnie jeśli chodzi o interpretację bardzo obszernego i wielowątkowego stanowiska skarżącego, nie mają żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Skarżący w postępowaniu wznowieniowym miał zagwarantowane pełne i nieskrępowane prawo do składania wyjaśnień i ustosunkowania się do zgromadzonego materiału, z czego wielokrotnie obficie korzystał. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w skardze, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organy nie naruszyły również przepisów materialnoprawnych wymienionych w skardze. W szczególności wobec braku stwierdzenia istotnych naruszeń prawa przez organ II instancji, nie mógł przynieść zamierzonego skutku zarzut skarżącego, że na kontrolę organ odwoławczy poświęcił jedynie dwa dni, zwłaszcza wobec wcześniejszego doprowadzenia przez skarżącego do stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania Wojewody w tej sprawie. Sąd wskazuje również, że mocno akcentowany przez skarżącego zbliżony do trójkątnego kształt działki nr [...], nieodpowiedni jego zdaniem dla drogi, wynika w sposób oczywisty z tego, że jest to fragment drogi wydzielony z działki nr [...]. Działka nr [...] tworzy drogę na spornym terenie nie samodzielnie, a wraz z działkami nr [...] i [...], razem przyjmując już kształt zbliżony do wydłużone prostokąta – charakterystyczny dla ciągu komunikacyjnego. Skarżący sam zresztą przyznał, że dopiero wszystkie cztery działki o nr [...], [...], [...] i [...], umiejscowione w jednym oznaczeniu KDD na załącznikach graficznych planu miejscowego, wspólnie tworzą drogę. Niemniej jednak kolejny raz należy podkreślić, że istotą niniejszej sprawy nie była budowa drogi, a budowa sieci elektroenergetycznej z oświetleniem na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], w sposób nie oddziaływujący na działki będące przedmiotem odrębnej własności skarżącego, a to nr [...] i [...]. Natomiast odnośnie zarzutu, że treść uzasadnienia decyzji I instancji z 8 kwietnia 2022 r. jest tożsama z uzasadnieniem decyzji I instancji z 19 kwietnia 2023r., Sąd wskazuje, że po raz drugi rozpatrując sprawę organ I instancji za pismem z 3 stycznia 2023 r. znak: AB.6740.1.1076.2021, działając na podstawie art. 50 K.p.a. wezwał wnioskodawcę o wyjaśnienie, czy jego wniosek obejmuje także przesłankę z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. oraz o wyjaśnienie, względem jakiej nowej okoliczności nieznanej organowi w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oczekuje wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Skarżący odpowiedział pismem z 21 stycznia 2023 r., na 22 stronach odpowiadając w kwestii przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 K.p.a. Organ I instancji słusznie uznał, że powyższe umożliwiło zalecone przez Wojewodę decyzją z 22 listopada 2022 r. dokonanie wystarczającej analizy dotyczącej przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 K.p.a. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji wyroku oddalając skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a.