II SA/Kr 1330/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: Specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego dnia 29 lipca 2025 r. znak: WS-VI.7536.1.83.2024.AS w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Starosta Wadowicki decyzją z 12 listopada 2024 r., znak NGK.6821.1.38.2024, po rozpatrzeniu wniosku T. S.A z siedzibą w K., orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości obejmującej część działki nr [...] o powierzchni 0,2041 ha obr. P. jedn. ewid. K. - obszar wiejski, objętej księgą wieczystą nr [...], będącej własnością G. Z., poprzez zezwolenie inwestorowi na realizację na przedmiotowej działce inwestycji polegającej na budowie sieci kablowej średniego napięcia SN15kV oraz przebudowie słupa SN 15 kV ŻN na wirowany typu E, w ramach zadania inwestycyjnego pn.:"[...] budowa słupowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV nr [...] wraz powiązaniem z siecią SN/nN, przyłączenie lokalu mieszkalnego - projekt budowlano-wykonawczy". Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 6 pkt. 2 i art. 124a w zw. z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2024 r. poz. 1145), dalej "u.g.n.", art. 2 pkt 5 i pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1145), dalej "u.p.z.p.", oraz art. 104 i art.107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "K.p.a.". Zakres obciążenia Starosta określił jako 242 m2 zajętości działki w trakcie inwestycji oraz 36 m2 po zakończeniu inwestycji. Głębokość posadowienia kabla określono na 0,8 m. Przebieg sieci obecny i planowany, lokalizację słupa transformatorowego oraz strefy zajęcia nieruchomości określono szczegółowo na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji i jej integralną część. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że inwestor wystąpił wnioskiem z 21 maja 2024 r. o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości obejmującej część ww. działki nr [...] o pow.0,2041 ha. Dalej organ I instancji opisał przebieg postępowania i uzasadnił spełnienie w przedmiotowej sprawie przesłanek zastosowania regulacji art. 124 u.g.n. Wskazał, że realizacja na przedmiotowej działce zadania polegającego na budowie sieci kablowej średniego napięcia SN15kV oraz przebudowie słupa SN 15 kV ZN na wirowany typu E w ramach zadania inwestycyjnego pod ww. nazwą, jest niezbędna dla przyłączenia i poboru energii elektrycznej obecnym i nowym odbiorcom, co leży w istocie interesie lokalnej społeczności. Przedmiotowe zamierzenie jest ponadto zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi P. na terenie gminy K. (uchwała Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej z dnia 28 czerwca 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Przytkowice na terenie gminy Kalwaria Zebrzydowska – etap "A"). Stwierdził, że na załączniku graficznym planu na działce nr [...] wkreślono przebieg napowietrznej linii elektroenergetycznej SN oraz granice pasów technicznych od sieci infrastruktury technicznej. Ponadto zgodnie z rozdziałem II § 4 ustalenia ogólne ust. 9 pkt 6 w zakresie infrastruktury energetycznej ustala się: zaopatrzenie w energie elektryczną ze stacji [...] poprzez istniejący układ sieci i urządzeń elektroenergetycznych na poziomie średnich napięć lub poprzez jego rozbudowę zgodnie z przepisami odrębnymi, możliwość przebudowy lub lokalizacji nowych stacji transformatorowych SN/NN i linii zasilających SN przy spełnieniu warunku, że nie będą naruszać pozostałych ustaleń planu. Starosta wskazał, że z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że właścicielka przedmiotowej działki nie wyraziła zgody na jej udostępnienie na cele inwestycyjne. Następnie organ I instancji przywołał i wyjaśnił treść art. 124 ust. 1 i art. 6 u.g.n. oraz art. 2 ust. 5 u.p.z.p. Przywołał orzecznictwo sądowe uzasadniając, że przedmiotową inwestycję należy zakwalifikować jako spełniającą kryteria celu publicznego. Zgromadzona dokumentacja nie pozostawia co do tego wątpliwości. Starosta podkreślił, że inwestor, jako operator sieci elektroenergetyczno-dystrybucyjnej, zobowiązany jest na podstawie ustawy Prawo energetyczne do zapewnienia bezpieczeństwa dostaw i funkcjonowania systemu elektroenergetycznego poprzez eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną przebudowę i rozbudowę elektroenergetycznej sieci dystrybucyjnej. Realizacja zamierzenia inwestycyjnego, którego wniosek dotyczy, umożliwia szerszemu kręgowi podmiotów poprawę ich bezpieczeństwa energetycznego i w tym względzie jest niezbędna dla rozwoju regionu. Powołując się na wyroki sądów administracyjnych organ I instancji stwierdził, że w obowiązującym stanie prawnym również budowa przyłącza do sieci energii elektrycznej umożliwiająca pobór odbiorcy końcowemu, stanowi realizację celu publicznego, w tym również nie tylko roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, ale i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii. Następnie organ I instancji wskazał, że spełniony jest wymóg zasięgu lokalnego, o którym mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Stwierdził też, że prace zaplanowana zgodnie z wnioskiem na 30 dni, a inwestycja zlokalizowana jest tak, aby stanowić jak najmniejszą uciążliwość dla właścicielki. Powierzchnia zajętości działki po zakończeniu inwestycji wyniesie 36 m2 wobec łącznej powierzchni nieruchomości wynoszącej 0,2041 ha. Ponadto projektowana sieć kablowa znajduje się w obszarze oddziaływania istniejącej sieci napowietrznej SN 15 Kv. Wskazując na powyższe organ I instancji ustalił, że zgromadzona w sprawie dokumentacja nie pozostawia wątpliwości, iż przedmiotowa inwestycja polegająca m.in. na budowie sieci kablowej średniego napięcia, jest celem publicznym. Mieści się ona bowiem w katalogu celów publicznych. Zatem materialnoprawna przesłanka dopuszczalności ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości została spełniona. Przechodząc do analizy drugiej przesłanki określonej w art. 124 u.g.n. organ I instancji stwierdził, że również wymóg dotyczący obowiązku przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości został w sprawie spełniony. Zdaniem Starosty z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że rokowania z właścicielką były prowadzone i zakończyły się brakiem zgody na planowaną na działkach inwestycję. Organ I instancji wskazał, że 3 lipca 2024 r. odbyła się rozprawa administracyjna połączona z wizją na przedmiotowej działce nr [...]. W rozprawie wzięła udział właścicielka działki oraz pełnomocnik inwestora - projektant J. M.. Pełnomocnik Spółki okazał w terenie przebieg planowanej inwestycji, informując, że "polegać ona będzie na przebudowie istniejącego słupa ŻN- rozkracznego na słup wirowy TYPU E. Z słupa prowadzona będzie sieć kablowa SN15 kV na głębokości ok. l m i przebiegać ona będzie bezpośrednio pod istniejącą napowietrzną siecią SN 15 kV. Planowana sieć kablowa 15 kV z działki nr [...] zostanie poprowadzona wzdłuż drogi wojewódzkiej do nowobudowanej słupowej stacji transformatorowej w celu zasilania istniejących budynków mieszkalnych." Obecna na wizji właścicielka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, że nie wyraża zgody na realizację na działce planowanej inwestycji. Dalej organ I instancji stwierdził, że 5 lipca 2024 r. wpłynęło do niego pismo od właścicielki, do którego załączyła proponowany przez nią projekt budowy sieci kablowej SN 15 kV wraz z powiązaniem z istniejącymi sieciami SN 15 kV oraz nN 0,4 kV. Odpowiedz pełnomocnika inwestora na powyższe pismo zostało przesłane właścicielce. Starosta wskazał, że pełnomocnik inwestora w ww. piśmie poinformował właścicielkę, że "po analizie przesłanego załącznika graficznego Pani G. Z. oczekuje aby nawiązanie do istniejącej sieci SN wykonać z kolejnego słupa SN znajdującego się na działce [...]. Powyższa zmiana wiązała by się z koniecznością wydłużenia projektowanej sieci SN o dodatkowe 90 m. W związku na słabą czytelność przesłanego załącznika graficznego podjęto próbę ustalenia telefoniczne ostatecznych oczekiwań Pani Z. Po kontakcie telefonicznym ustalono, że Pani Z. oczekuje aby T. w całości na swój koszt wykonał skablowanie sieci napowietrznej elektroenergetycznej 15 KV na odcinku od istniejącej słupowej stacji transformatorowej zlokalizowanej na dz. [...] do istniejącego słupa SN na działce nr [...] na odcinku około 145 m oraz dodatkowo nawiązanie do istniejącej sieci SN projektowanym kablem SN wykonać ze słupa SN zlokalizowanego na dz. [...]. Reasumując aby spełnić pragnienia Pani G. Z. konieczne by było wybudowanie dodatkowej sieci kablowej SN na długości około 90 m + 145 m oraz dostosowanie istniejącej stacji transformatorowej do zmiany zasilania po stronie SN z zasilania napowietrznego na zasilanie kablowe. Mając na uwadze oczekiwania Pani G. Z. informuje, że nie jesteśmy w stanie spełnić jej oczekiwań by uzyskać porozumienie. Przedstawiony przez Panią Z. zakres prac dodatkowych nie jest dla prowadzonej inwestycji uzasadniony ekonomicznie oraz technicznie. Nie byłby też celem publicznym, gdyż zakres ten miałby na celu jedynie wzrost wartości działki Pani Z. ". Starosta wskazał następnie, że 20 sierpnia 2024 r. wpłynęło do organu kolejne pismo właścicielki. Na pismo to 18 września 2024 r. również udzielił odpowiedzi pełnomocnik inwestora, a odpowiedz została przesłana do właścicielki. W dniu 14 października 2024 r. do organu I instancji wpłynęło pismo właścicielki z daty 10 października 2024 r., do którego został załączony egzemplarz projektu ugody pomiędzy inwestorem, a właścicielką. W odpowiedzi inwestor w piśmie z 23 października 2024 r. skierowanym do właścicielki poinformował, że "po przeanalizowaniu Pani propozycji ugody nie jesteśmy w stanie spełnić przedstawionych w niej warunków. Proponowana przez Panią przebudowa istniejącej napowietrznej SN znacznie wykracza poza ramy planowanej inwestycji celu publicznego. Zakres praz dodatkowych koniecznych do spełnienia Pani propozycji nie jest uzasadniony technicznie oraz ekonomicznie dla przedmiotowej inwestycji. Informujemy również, że jeśli jest Pani zainteresowana przebudową istniejącego urządzenie elektroenergetycznego zlokalizowanego na Pani nieruchomości koniecznym jest złożenie wniosku o wydanie warunków technicznych usunięcia kolizji sieci elektroenergetycznej do T. S.A. Nie ma możliwości połączenia przedmiotowej inwestycji celu publicznego z indywidualnym zamierzeniem inwestycyjnym dotyczącym Pani nieruchomości." Końcowo organ I instancji poinformował o treści art. 124 ust. 4-7 i art. 128 ust. 4 u.g.n., podkreślając, że na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu przebudowy przedmiotowej sieci. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego okaże się niemożliwe, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania odpowiadającego wartości poniesionych szkód. Wskazał też, że zgodnie z art. 124 ust. 6 u.g.n. właściciel nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu przeprowadzenia konserwacji oraz usuwania awarii energetycznej sieci kablowej SN. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Odwołanie od opisanej na wstępie decyzji Starosty Wadowickiego z 12 listopada 2024 r. wniosła G. Z., zarzucając jej naruszenie: 1. art. 124 ust. 3 u.g.n. oraz art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez brak przeprowadzenia przez inwestora przed wystąpieniem z wnioskiem o graniczenie sposobu korzystania z nieruchomości obejmującej cześć działkę [...] rokowań z odwołującą, mających na celu dobrowolne udostępnienie przez właścicielkę nieruchomości; 2. art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niezebranie przez organ I instancji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym braku uzyskania informacji, czy istnieje alternatywne rozwiązanie dla budowy wnioskowanej inwestycji oraz dokonanie ustaleń faktycznych niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, w związku z przyjęciem przez organ, że wnioskowana inwestycja jest celem publicznym, mimo braku ku temu podstaw; 3. art. 7 K.p.a. poprzez brak rozważenia i zbadania przez organ l instancji w przedmiotowej sprawie wskazanych dwóch przeciwstawnych interesów i pominięcie analizy uciążliwości inwestycji dla odwołującej; 4. art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady bezstronności władzy publicznej i równego traktowania stron, polegający na pominięciu w dokonywaniu ustaleń faktycznych stanowiska odwołującej się przy wydawaniu decyzji, poprzestając tym samym na stanowisku jedynie pełnomocnika inwestora; 5. art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez pominięcie w elementach składowych przedmiotowej decyzji administracyjnej uzasadnienia faktycznego i prawnego w odniesieniu do uciążliwości inwestycji z punku widzenia odwołującej. W uzasadnieniu zarzutów odwołująca podkreśliła w szczególności, że działania podejmowane przez Spółkę miały charakter jedynie rokowań finansowych, bez próby ustalenia alternatywnego rozwiązania dla budowy zamierzonej inwestycji czego wymaga interes indywidualny odwołującej. Wskazała także na brak współdziałania stron wobec braku odpowiedzi Spółki na propozycję przedstawioną przez odwołującą. W związku z powyższym odwołująca powołując się na judykaturę zaznaczyła, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą podstawy do przyjęcia, że zostały przeprowadzone rokowania stanowiące przesłankę zastosowania art. 124 u.g.n., bowiem "przedstawienie w ramach rokowań propozycji ustanowienia na rzecz inwestora służebności przesyłu nie może być uznane za spełnienie wymogu przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Służebność jest ograniczonym prawem rzeczowym ustanawianym w trybie przewidzianym przepisami prawa cywilnego zaś zezwolenie ograniczające sposób korzystania z nieruchomości jest rodzajem wywłaszczenia." (Wyrok NSA z dnia 27 lutego 2024 roku, sygn. akt: I OSK 2091/22)". W dalszej części odwołująca się podniosła, że uzasadnienie decyzji I instancji jest niewnikliwe, a Starosta bezrefleksyjnie zaaprobował wyjaśnienia inwestora nie poparte dowodami, ani ustaleniami w zakresie innych wersji projektu inwestycji. Zarzuciła niekonstytucyjność decyzji, która przedkłada interes publiczny nad interes indywidualny odwołującej wbrew linii orzeczniczej oraz stanowisku doktryny. Zakwestionowano również poprawność powołania się na zebrany materiał dowodowy, wobec braku jakiegokolwiek uwzględnienia stanowiska odwołującej w przedmiotowej decyzji. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z 29 lipca 2025 r., znak WS-VI.7536.1.83.2024.AS, na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty Wadowickiego z 12 listopada 2024 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przywołał obszerne fragmenty odwołania, a następnie wyjaśnił treść art. 124 ust. 1 u.g.n. Wskazał, że ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: by ograniczenie to nastąpiło zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego, aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww. decyzji dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Organ odwoławczy podzielił zasadność ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, tym samym uznając, że planowana inwestycja stanowi realizację celu publicznego oraz jest zgodna z planem miejscowym. Z wyjaśnień inwestora wynika bowiem, że planowana inwestycja poprawi bezpieczeństwo energetyczne zarówno obecnym jak i przyszłym odbiorcom energii elektrycznej i w tym względzie jest niezbędna dla rozwoju regionu. Przy tym aktualny stan obwodów sieci napowietrznej nN w tym rejonie sprawia, iż koniecznym jest przeprowadzenie modernizacji istniejących obwodów linii nN poprzez częściowe przejęcie ich przez projektowaną stację transformatorową słupową na działce [...]. Ponadto, zdaniem Wojewody wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Organ II instancji powołał się przy tym na szereg orzeczeń sądów administracyjnych, z których wynika że rokowania, o których mowa w przywołanym przepisie, nie oznaczają jedynie formalnego prowadzenia rokowań z udziałem obu stron, ale mogą one określać również wymianę pism obu stron lub stanowisk w sprawie dotyczącej wyrażenia zgody na zajęcie nieruchomości co w niniejszej sprawie miało miejsce. Zaproponowane przez wnioskodawcę rozwiązanie zakładało jak najmniejsze obciążenie nieruchomości odwołującej o czym świadczy fakt, że sieć zaprojektowano wzdłuż granicy działki. Jednocześnie organ II instancji podzielił zdanie inwestora, że poprowadzenie sieci zgodnie z oczekiwaniami właścicielki znacznie wydłużyłoby odcinek sieci, a ponadto dostosowanie istniejącej stacji transformatorowej do zmiany z zasilania napowietrznego na zasilanie kablowe znacznie zwiększyłoby koszt inwestycji. W ocenie organu II instancji wyjaśnienia inwestora oraz znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja wystarczająco potwierdzają niezbędność ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości oraz świadczą o uwzględnieniu przez inwestora słusznego interesu właścicielki poprzez zaprojektowanie sieci kablowej średniego napięcia SN 15kV w sposób możliwie najmniej uciążliwy dla jej nieruchomości. Wojewoda wskazał, że w toku postępowania przed organem l instancji 3 lipca 2024 r. przeprowadzono na działce nr [...] rozprawę administracyjną połączoną z oględzinami nieruchomości, na której obecna była skarżąca oraz pełnomocnik inwestora. W czasie spotkania właścicielka działki podtrzymała swoje stanowisko, że nie wyraża zgody na realizację na jej działce planowanej inwestycji. Kolejno organ odwoławczy stwierdził, że 5 lipca 2024 r. do organu I instancji wpłynęło pismo właścicielki wraz z załączonym projektem alternatywnego przebiegu planowanej sieci, które zostało przez organ przekazane inwestorowi z prośbą o ustosunkowanie się do proponowanego przez właścicielkę rozwiązania. Rozwiązanie to zakładało w nawiązaniu do istniejącej sieci SN wykonanie kolejnego słupa SN znajdującego się na działce nr [...]. Inwestor w piśmie z 16 lipca 2024 r. wyjaśnił, że z uwagi na słabą czytelność przesłanego załącznika graficznego podjęto próbę ustalenia telefoniczne ostatecznych oczekiwań właścicielki i ustalono, że oczekuje ona, aby inwestor wykonał skablowanie sieci napowietrznej elektroenergetycznej 15 Kv na odcinku od istniejącej słupowej instalacji transformatorowej zlokalizowanej na działce nr [...] do kolejnego słupa SN na działce nr [...] na odcinku około 145 m oraz dodatkowo nawiązanie do istniejącej sieci SN projektowanym kablem SN wykonać ze słupa SN zlokalizowanego na dz. [...]. Inwestor uzasadnił stanowisko, że zakres prac dodatkowych nie jest dla prowadzonej inwestycji uzasadniony ekonomicznie oraz technicznie. Co więcej jego zdaniem proponowane zmiany zakwestionowałyby również status celu publicznego przedmiotowej inwestycji. Zatem zdaniem Wojewody rokowania zakończyły się fiaskiem, gdyż nie udało się wypracować porozumienia między stronami, ale wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Celem stwierdzenia realizacji drugiej ze wskazanych na wstępie przesłanek organ II instancji wskazał, że zgodnie z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Przytkowice (uchwała nr XXXIII/288/2017 Rady Gminy w Kalwarii Zebrzydowskiej z 28 czerwca 2017 r.), przedmiotowa działka znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem "MN.48". Zgodnie zaś z rozdziałem II § 4 ustalenia ogólne ust. 9 pkt. 6 ww. planu, w zakresie infrastruktury energetycznej ustala się: zaopatrzenie w energię elektryczną za stacji [...] poprzez istniejący układ sieci i urządzeń elektroenergetycznych na poziomie średnich napięć lub poprzez jego rozbudowę zgodnie z przepisami odrębnymi, możliwość przebudowy lub lokalizacji nowych stacji transformatorowych SN/NN i linii zasilających SN przy spełnieniu warunku, że nie będą naruszać pozostałych ustaleń planu. W ocenie organu odwoławczego treść art. 143 ust. 2 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, iż przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu "realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Z kolei art. 6 pkt 2 u.g.n. przesądza o tym, iż budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jest celem publicznym. Z wyjaśnień inwestora wynika, że planowana inwestycja umożliwia szerszemu kręgowi podmiotów poprawę ich bezpieczeństwa energetycznego zarówno obecnym jak i przyszłym odbiorcom energii elektrycznej i w tym względzie jest niezbędna dla rozwoju regionu. Istniejące obwody sieci napowietrznej nN w tym rejonie są długie oraz przeciążone, a ciągły przyrost zabudowy wiążący się ze zwiększonym zapotrzebowaniem na energię elektryczną sprawiają, iż w celu dotrzymania parametrów jakościowych dostarczanej energii, koniecznym jest przeprowadzenie modernizacji istniejących obwodów linii nN poprzez częściowe przejęcie ich przez projektowaną stację transformatorową słupową na działce [...]. W skazując na powyższe Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja stanowi realizację celu publicznego oraz jest zgodna z planem miejscowym. Organ II instancji wyjaśnił, że skoro w ramach przedmiotowej inwestycji projektowana jest sieć kablowa SN typu 3x(XRUHAKXS 1x120/25 mm2), w wykopie otwartym na głębokości minimum 0,8 m licząc od powierzchni ziemi do górnej powierzchni kabla, wyznaczona powierzchnia gruntu do przeprowadzenia prac budowlanych na okres 30 dni będzie wynosić 242 m2, powierzchnia zajętości działki po przeprowadzonej budowie wyniesie 36 m2, a inwestor dodatkowo wyczerpująco wszystkie kwestie podnoszone przez właścicielkę na wezwanie organu I instancji, to wykazano niezbędność ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości i jej minimalną możliwą uciążliwość dla właścicielki. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ II instancji wskazał, że to inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Organy nie są więc zobowiązane do badania, czy cel publiczny może być zrealizowany w inny sposób, jak stanowi art. 112 ust. 3 u.g.n. Organ rozpoznający wniosek dokonuje jedynie sprawdzenia, czy spełnia on ustawowe wymogi. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że jeżeli inwestor po zakończeniu prac nie zaproponuje właścicielowi kwoty odszkodowania za straty, to właściciel przedmiotowej nieruchomości może sam wystąpić z wnioskiem do właściwego organu o przyznanie odszkodowania (art. 124 u.g.n.) G. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego z 29 lipca 2025 r., zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: 1. art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niezebranie przez organ II instancji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, istotnego dla jej rozstrzygnięcia, w tym braku uzyskania informacji, czy istnieje alternatywne rozwiązanie dla budowy wnioskowanej inwestycji oraz dokonanie ustaleń faktycznych niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, w związku z przyjęciem przez organ, że wnioskowana inwestycja jest celem publicznym, mimo braku ku temu podstaw; 2. art. 7 oraz art. 8 K.p.a. poprzez brak rozważenia przez organ l instancji w przedmiotowej sprawie przeciwstawnych interesów, przyjęcie nadrzędności interesu społecznego i pominięcie analizy uciążliwości inwestycji dla skarżącej, a także naruszenie zasady bezstronności i równego traktowania stron. W uzasadnieniu zarzutów i wniosków skarżąca powtórzyła podnoszoną dotychczas argumentację. Ponownie zwróciła uwagę na brak podjęcia przez organ na żadnym etapie postępowania działań mających na celu ustalenie, czy istnieje alternatywne rozwiązanie dla budowy wnioskowanej sieci, jak również czy jest możliwość zbudowania wnioskowanej sieci w innym miejscu, tak aby inwestycja nie była realizowana na działce [...]. Ponadto wydanie skarżonej decyzji w ocenie skarżącej stoi w sprzeczności z aktualna linią orzeczniczą, jak i z poglądami doktryny, w zakresie jakim pomija badanie realiów konkretnej sprawy, skupiając się jedynie na interesie publicznym, tym samym dając prymat temu interesowi nad interesem indywidualnym skarżącej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 14 stycznia 2026 r. inwestor - uczestnik T. S.A. wniósł o oddalenie skargi, zwracając uwagę, że inwestycja nie stanowi budowy nowej sieci, a wyłącznie jej przebudowę z użyciem nowocześniejszego bezpieczniejszego słupa oraz realizację podziemnej linii kablowej, która nie uniemożliwi korzystania z gruntu przez właściciela nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Wojewody Małopolskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Wadowickiego ograniczającą, na podstawie art. 124 u.g.n., sposób korzystania z nieruchomości skarżącej. Wynik przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia przez organy nakazanych przepisami prawa okoliczności faktycznych – jest pozytywny, a w konsekwencji podjęte rozstrzygnięcia należało uznać za prawidłowe. Organy obu instancji w niniejszej sprawie gruntownie przeanalizowały przesłanki zastosowania art. 124 u.g.n. i wyjaśniły treść stosowanych przepisów korzystając z adekwatnego dorobku judykatury. Bezsporna w sprawie była zgodność spornego zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przez całe postępowanie skarżąca podnosiła w zasadzie dwa argumenty, na których oparła zarzuty naruszenia szeregu przepisów postępowania w różnych konfiguracjach. Po pierwsze, jej zdaniem, inwestor i organy błędnie nie poszukiwali alternatywnego rozwiązania projektowego co do przebiegu przedmiotowej linii elektroenergetycznej średniego napięcia, co uzasadnia zdaniem skarżącej zarówno zarzut fikcyjności rokowań, jak i niewykazania minimalnej możliwej uciążliwości ograniczenia własności skarżącej. Po drugie skarżąca gołosłownie i ogólnikowo zarzucała brak wykazania celu publicznego spornej inwestycji oraz przedkładanie interesu publicznego ponad interes prywatny skarżącej. Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że jak obszernie wskazano w pierwszej części uzasadnienia, organy obu instancji w niniejszej sprawie słusznie uznały, że inwestor dopełnił warunku prowadzenia rokowań z art. 124 ust. 3 u.g.n. Warto tu zauważyć, że działka skarżącej ma podłużny kształt i już obecnie wzdłuż istotnej części jej granicy przebiega istniejąca sieć napowietrzna SN 15 Kv. Można zrozumieć ogólne niezadowolenie skarżącej z takiego przebiegu sieci, jednak powyższy sposób zagospodarowania ma bezpośrednie oparcie we wskazanym wyżej miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Co więcej, inwestycja w części polega na skanalizowaniu części obecnie napowietrznej linii elektroenergetycznej. Z części wielu pism skarżącej w sprawie wynika, że de facto skarżąca domaga się inwestycji w większym niż planowany obecnie zakresie, uwzględniającym skanalizowanie kabli na większym odcinku. Podnosiła nawet gotowość do współfinansowania inwestycji w kształcie przez siebie proponowanym. Z uwagi na powyższe okoliczności organy były w niniejszej sprawie zobligowane do ponadstandardowej dbałości w weryfikacji realności przeprowadzonych rokowań. Sąd stwierdza, że organy obu instancji tak zdefiniowane obowiązki wypełniły w sposób należyty, dowodząc w sposób niebudzący wątpliwości, że inwestor przeprowadził rzeczywiste negocjacje ze skarżącą. Mając na uwadze treść art. 124 u.g.n. i stawiane przez ten przepis wymogi inwestorowi i organowi zezwalającemu na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości obejmującej działkę nr [...], Sąd wskazuje, że inwestor wykazał, a organy poddały drobiazgowej analizie rzeczywisty charakter przeprowadzonych rokowań. Ze zgromadzonych akt, potwierdzonych stanowiskiem samej skarżącej, wynika bowiem, że negocjacje rozpoczęły się już w 2023 r., kiedy 25 października 2023 r. pełnomocnik inwestora wystąpił do skarżącej z prośbą o wyrażenie zgody na budowę linii kablowej SN i wymianę słupa SN. Jednocześnie zaproponowano właścicielowi ustanowienie za wynagrodzeniem jednorazowym służebności o łącznej powierzchni 36 m2 przesyłu w wysokości 500 zł. Już w odpowiedzi na powyższe pismo z 10 listopada 2023 r. skarżąca nie wyraziła zgody na takie ustanowienie ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności. Propozycja ugody została przez Spółkę ponowiona 19 lutego 2024 r., na co w piśmie z 26 kwietnia 2024 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i jednocześnie poinformowała o przekazaniu projektantowi (pełnomocnikowi Spółki) własny projekt przebudowy przedmiotowej sieci kablowej. Z kolei w piśmie do organu I instancji z 16 sierpnia 2024 r. skarżąca zanegowała fakt kontaktu ze strony Spółki w kwestii wypracowania porozumienia w niniejszej sprawie, wskazując iż jej propozycja polega na okablowaniu istniejącej sieci napowietrznej o dalsze 55 metrów w stosunku do planowanego. Wobec powyższego inwestor w piśmie z 23 października 2024 r. szczegółowo poinformował oraz spójnie i logicznie uzasadnił, że po przeanalizowaniu propozycji ugody nie jest w stanie spełnić przedstawionych w niej warunków, ponieważ proponowana przebudowa istniejącej napowietrznej SN znacznie wykracza poza ramy planowanej inwestycji. Z powyżej przytoczonych dowodów, a także z omówionych w pierwszej części uzasadnienia przebiegu rozprawy 3 lipca 2024 r., pismo skarżącej z 5 lipca 2024 r., 20 sierpnia 2024 r. i 14 października 2024 r. oraz odpowiedzi inwestora z 18 września 2024 r. i 23 października 2024 r., wynika w sposób całkowicie jednoznaczny, że rokowania z właścicielką działki były prowadzone przez inwestora stosunkowo długo i cierpliwie. Organ w obiektywnie ograniczonym specyfiką i uwarunkowaniami planowanej inwestycji zakresie wykazał staranie do uzyskania ugodowego stanowiska ze skarżącą, odpowiadając m.in. na kolejne pisma skarżącej. Niestety wymiana pism i stanowisk nie doprowadziła do wyrażenia zgody właścicieli na udostępnienie działki celem zrealizowania planowanej inwestycji. Z przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów jednoznacznie wynika natomiast, że rokowania były prowadzone i zakończyły się fiaskiem. Nota bene ww. wnioski znajdują bezpośrednie potwierdzenie w treści pism skarżącej. Omówione wyżej propozycje inwestora skierowane do skarżącej należy uznać w realiach niniejszej sprawy za wystarczająco konkretne i zawierające niezbędne elementy porozumienia. Z kolei konsekwentne stanowisko skarżącej forsujące alternatywny przebieg inwestycji, oznacza w tej sytuacji po prostu brak akceptacji propozycji inwestora. Jak słusznie przy tym wskazał organ odwoławczy, co do zasady to inwestor dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Organy nie są zobowiązane do badania, czy cel publiczny może być zrealizowany w inny sposób (por. wyroki NSA z 22 września 2020 r., sygn. II OSK 711/20, z 30 września 2021 r., sygn. II OSK 193/21). O spełnieniu wymogu rokowań można mówić już wówczas, gdy nastąpi wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 czerwca 2010 r. sygn. II SA/Kr 635/10 – powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 października 2009 r., sygn. IV SA/Po 381/09). Odnośnie propozycji wynagrodzenia w kwocie 500 zł za ustanowienie służebności Sąd zwraca uwagę na rozróżnienie pomiędzy odszkodowaniem za częściowe wywłaszczenie fragmentu nieruchomości (de facto już częściowo zajętego na istniejącą linię napowietrzną), a odszkodowaniem za szkody wynikające z samej realizacji inwestycji. Ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia pozostaje poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Lublinie z 19 września 2023 r., sygn. II SA/Lu 692/23, LEX nr 3621147). Odnosząc się do argumentacji skargi w tym zakresie Sąd podkreśla, że w pełni zgadza się z przywołanym w skardze wyrokiem NSA z 27 lutego 2024 r., sygn. I OSK 2091/22, oddalającym skargę kasacyjną właściciela działki. Trzeba tu uwypuklić bowiem, że skarżąca przywołując jako stanowisko NSA stwierdzenia: "przedstawienie w ramach rokowań propozycji ustanowienia na rzecz inwestora służebności przesyłu nie może być uznane za spełnienie wymogu przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Służebność jest ograniczonym prawem rzeczowym ustanawianym w trybie przewidzianym przepisami prawa cywilnego zaś zezwolenie ograniczające sposób korzystania z nieruchomości jest rodzajem wywłaszczenia", pominęła istotny początek ww. zdania NSA, mianowicie: "Sąd kasacyjny nie podziela również stanowiska Skarżącego, że przedstawienie w ramach (...)". W konsekwencji i zarzut naruszenia art. 124 ust. 3 u.g.n. sformułowany w odwołaniu okazał się bezzasadny. Należy podkreślić, że biorąc pod uwagę w specyficzny kształt działki skarżącej i przebieg istniejącej linii napowietrznej średniego napięcia, trudno wyobrazić sobie mniej inwazyjny wobec skarżącej i bardziej optymalny sposób wyznaczenia ograniczeń związanych z terenem inwestycji, niż zaprojektowanie go przy granicy i w sposób częściowo kanalizujący kable w gruncie. Powyższe spełnia wymóg zapewnienia minimalnej możliwej uciążliwości ograniczenia sposobu użytkowania. Przychylając się bowiem co do zasady do tezy, że treść art. 124 u.g.n. powinna być wykładana wąsko, ponieważ na jego podstawie możliwe jest władcze wkraczanie w prawa podmiotowe właścicieli nieruchomości, należy dostrzec, iż wykładnia ta nie może pomijać celu, dla którego ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie częściowego wywłaszczenia polegającego na nałożeniu na właściciela nieruchomości obowiązku jej udostępnienia i niekwestionowania jej zajęcia w granicach i w sposób wynikający z udzielonego zezwolenia. Przyjęta regulacja dopuszcza bowiem wydawanie decyzji ograniczających prawo własności, aby umożliwić uprawnionym jednostkom realizację inwestycji celu publicznego, a zatem realizowanym w interesie społecznym i służącym ogółowi. Podsumowując, Sąd nie stwierdził w sprawie naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 ani. 8 K.p.a. mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem organy zebrały materiał dowodowy kompletny, wystarczający do rozstrzygnięcia, dokonały jego rzetelnej analizy, co wykazały wraz z treścią i wykładnią stosowanych przepisów w treści uzasadnień kwestionowanych decyzji. Organ odwoławczy odniósł się również wyczerpująco do wszystkich zarzutów odwołania mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie. W konsekwencji stwierdzenia braku naruszenia przepisów postępowania, należy stwierdzić, że właściwie ustalony stan faktyczny sprawy pozwolił na wydanie, na podstawie art. 124 u.g.n.,zgodnej z prawem decyzji. Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego Sąd oddalił skargę, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.