II SA/Kr 1330/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Krzysztofa K. na decyzję Wojewody K. z dnia 7 lipca 1997 r. (...) w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania - skargę oddala. Decyzją z dnia 16.05.1997 r. (...) Prezydent Miasta K. działając m.in. na podstawie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/ w związku z art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa odmówił udzielania Krzysztofowi K. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania istniejącego pomieszczenia garażowo-gospodarczego na sklep z artykułami motoryzacyjnymi. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzją z dnia 10.10.1996 r. (...) nakazano Krzysztofowi K. doprowadzenie sposobu użytkowania pomieszczenia garażowo-gospodarczego, użytkowanego jako sklep do stanu zgodnego z pierwotnym przeznaczeniem. Odwołanie Krzysztofa K. nie zostało uwzględnione i Wojewoda K. - decyzją z dnia 20.01.1997 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Krzysztof K. nie dopełnił obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji i w dalszym ciągu prowadzi w przedmiotowym pomieszczeniu sklep z artykułami motoryzacyjnymi. Z tej przyczyny odmówiono udzielania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Wojewoda K. po rozpoznaniu odwołania Krzysztofa K. - uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji tylko w zakresie powołania jako podstawy prawnej art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa - utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda K. podzielił pogląd iż nie jest możliwe udzielanie zgody na zmianę sposobu użytkowania obiektu, gdy taka zmiana została dokonana samowolnie. Powołanie w zaskarżonej decyzji art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa jest bezzasadne, bowiem przepis ten dotyczy przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył Krzysztof K. podnosząc, że zaskarżone decyzje ograniczają jego prawo własności, a ponadto organy prowadzące postępowanie naruszyły przepisy Kpa, gdyż nie wyjaśniły w pełni sprawy ograniczając się do stwierdzenia, że skoro w przedmiotowym pomieszczeniu jest prowadzona działalność handlowa, to nie nastąpiło przywrócenie stanu poprzedniego a stan istniejący jest przez organy traktowany jako samowolny. Tymczasem on decyzję nakazującą przywrócenie do stanu poprzedniego zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jeszcze sprawy nie rozstrzygnął. Gdyby natomiast zlikwidował prowadzoną działalność w przedmiotowym pomieszczeniu i uzyskał pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania - decyzję taką zaskarżyłby przeciwnik tej działalności Marian P. i postępowanie trwałoby kilka miesięcy a w tym czasie jego rodzina pozbawiona byłaby dochodów zapewniających jej utrzymanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. W istocie rzeczy skarżący domaga się nie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego a działania jego zmierzają do akceptacji samowolnie dokonanej zmiany. Art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego /Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414 ze zm./ wyraźnie stanowi, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymaga pozwolenia właściwego organu. Przepisy Prawa Budowlanego nie przewidują możliwości legalizacji /akceptacji/ samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym dopuścił dowód z akt tutejszego Sądu - II SA/Kr 262/97 i na podstawie tych akt ustalił, że postępowanie sądowe w sprawie ze skargi Krzysztofa K. na decyzję nakazującą doprowadzanie sposobu użytkowania obiektu do stanu zgodnego z jego pierwotnym przeznaczeniem zostało umorzone wobec cofnięcia skargi. Doprowadzenie więc sposobu użytkowania obiektu do stanu zgodnego z jego pierwotnym przeznaczeniem będzie warunkiem koniecznym do rozpoznania ewentualnego wniosku skarżącego o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Z tych też względów skoro stwierdzono, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji.