II SA/Kr 1332/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. Z., reprezentowanego przez pełnomocnika radcę prawnego W. N. w przedmiocie zawieszenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 maja 2007 r., znak [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego postanawia odmówić zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego W dniu 14 sierpnia 2007 r. skarżąca E.K. złożyła wraz ze skargą – wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 28 marca 2007 r. podejmujące postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Skarżąca E.K. podniosła, że zaskarżone postanowienie narusza art. 97 § 2 K.p.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 1 i pkt 4 K.p.a. oraz art. 28 i art. 29 K.p.a., a także art. 30 § 2 K.p.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu wskazano, że organy administracji błędnie interpretują prawo i błędnie stosują orzecznictwo sądowe. Zarzucono brak podstaw do stosowania art. 75 Konstytucji RP i oparcia rozstrzygnięcia o interes społeczny, który rzekomo miałby uzasadniać w tej sprawie podjęcie zawieszonego postępowania. Zarzucono, że następcy prawny musza legitymować się sądowym stwierdzeniem nabycia spadku, w przeciwnym razie nie można uznać ich za strony postępowania administracyjnego wchodzące w miejsce zmarłej osoby. Spadkobiercami po zmarłej osobie są tylko te osoby, które zostaną wymienione w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku, a dopóki takiego postanowienia w sprawie nie wydano – w ogóle nie ma mowy o jakichkolwiek spadkobiercach. Wskazano, że tylko z treści protokołów z postępowań przed sądem cywilnym nie można domniemywać, kto jest spadkobiercą po zmarłej osobie. Zarzucono również, że w postępowaniu nie biorą udziału D.S. i K.S. Dodatkowo skarżąca podniosła, że koniecznym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, ponieważ w chwili uzyskania waloru prawomocności, organy i inwestor przyspiesza proces inwestycyjny i będą działać "na skróty". Toczący się proces inwestycyjny narazi strony na niepowetowane szkody i naruszy interes społeczny oraz narazi Państwo na szwank wycofania się z szeregu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", po przekazaniu Sądowi skargi Sąd może - na wniosek skarżącej - wydać postanowienie o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy wskazać, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia dopuszczalna jest wówczas, gdy brak wstrzymania wykonania takiego (zaskarżonego) postanowienia skutkowałaby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków w razie jego wykonania. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonalności zaskarżonego postanowienia może być zainicjowane jedynie na wniosek strony. Tak złożony wniosek nie zwalnia Sądu od oceny z urzędu wszystkich okoliczności danej sprawy, które mają znaczenie dla wydania prawidłowego orzeczenia w sprawie wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. Skarżąca w swoim wniosku w istocie podnosi, że zaskarżone przez nią postanowienie nie jest zgodne z obowiązującym prawem, a w szczególności z Kodeksem postępowania administracyjnego i w związku z tym powinna być wstrzymana możliwość jego wykonania do czasu wydania wyroku przez sąd administracyjny. Ta przesłanka nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie jest to bowiem ani niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ani też spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W postępowaniu incydentalnym jakim jest rozpoznawanie wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w ogóle Sąd nie może analizować zgodności takiego aktu z obowiązującym prawem, a tym samym takie okoliczności nie mogą być w tym zakresie skutecznie podnoszone. Sąd nie dopatruje się przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w argumentacji skarżącej dotyczącej działania "na skróty" organów administracji w procesie inwestycyjnym i w razie realizacji samej inwestycji – narażenia jej i innych stron na niepowetowane szkody. Przede wszystkim należy podnieść, że jeżeli rzeczywiście będzie dalej prowadzone postępowanie administracyjne dotyczące uzyskania stosownych decyzji co do realizacji inwestycji – to strony o tym będą wiedziały i będą mogły zarówno wnosić środki zaskarżenia jak i wnioski co do wstrzymania wykonania w tym postępowaniu wydawanych aktów administracyjnych. Ta zaś sprawa nie dotyczy innych aktów administracyjnych poza postanowieniem o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego i tylko w tym zakresie (tego postanowienia) Sąd bada spełnienie przesłanek zawieszenia wykonania tego postanowienia. W tej sprawie nie występuje przesłanka wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Ta przesłanka oznacza bowiem sytuację, w której po ewentualnym wyeliminowaniu z obrotu prawnego danego postanowienia (już wykonanego lub wykonywanego) będzie można wprawdzie przywrócić stan istniejący przed jego podjęciem, ale będzie to wymagało podjęcia szeregu dodatkowych czynności, nieraz skomplikowanych. Taka sytuacja w tej sprawie nie zachodzi. Zaskarżone postanowienie dotyczy jedynie kwestii proceduralnej. Również nie występuje przesłanka wystąpienia "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" jako uzasadnienia wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Przesłanka ta nie została odrębnie zdefiniowana w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pojęcie to ma przy tym charakter "ogólny", tym niemniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie podziela pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (niepubl.), w którym Sąd ten stwierdził, że pod pojęciem "znaczna szkoda" chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Dotyczy to takich przypadków, w których grozi stronie utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W niniejszej sprawie opisana wyżej sytuacja również nie zachodzi. Tym samym Sąd nie podziela zasadności argumentacji zawartej w tym wniosku, ani też z akt sprawy nie wynikają okoliczności pozwalające na wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaprezentowana argumentacja w żadnej mierze nie wskazuje na spełnienie przesłanek wymaganych powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie należy jeszcze raz wyjaśnić, że rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny merytorycznej samej skargi (tak również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Należy również stwierdzić, że wydanie tego postanowienia nie ogranicza skarżącej prawa do kolejnego złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.