II SA/Kr 1332/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2011 r. sprawy ze skargi P.C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego P.C. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzja z dnia 26 lutego 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. umorzył postępowanie administracyjne dotyczące robót budowlanych prowadzonych przy więźbie dachowej i pokryciu dachu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ew. [....] położonej w O. przy ulicy [....] . Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz art. 105 i art 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w dniu 20 sierpnia 2009 r. organ przeprowadził na przedmiotowej nieruchomości kontrolę, podczas której ustalił, że na posesji prowadzone są roboty budowlane związane z wymianą pokrycia dachowego na istniejącym budynku mieszkalnym. Inwestorzy – B.B. i W.B. okazali pozwolenie na budowę wydane przez Starostę O. z dnia 16 lipca 2009 r. Pozwolenie to obejmowało wymianę pokrycia dachowego z eternitu i blachy na gont bitumiczny. W trakcie kontroli stwierdzono, że inwestorzy w trakcie realizacji robót budowlanych wykonali roboty nie objęte zakresem w/w pozwolenia na budowę tj. dokonano wymiany więźby dachowej, montażu okien połaciowych oraz wykonano facjatkę w połaci północnej dachu. Bezspornym jest, że wykonane roboty budowlane prowadzone były bez dokumentacji projektowej i nadzoru osoby uprawnionej. Z uwagi na fakt, że przedłożone przez inwestorów pozwolenie na budowę nie obejmowało przebudowy więźby dachowej organ wdrożył procedurę naprawczą w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 30 października 2009 r. nałożono na inwestorów obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości wykonania wymiany pokrycia i więźby dachowej wraz z realizacją facjatki przedmiotowego budynku. Dnia [....] listopada 2009 r. do organu wpłynęły dwa egzemplarze żądanej dokumentacji. Z treści przedłożonej ekspertyzy wynika, iż "przedmiotowy budynek jest dostosowany i doprowadzony do stanu zgodnego z prawem, Polskimi Normami i warunkami technicznymi. Wyżej wymienione prace zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną. Można go w dalszym ciągu użytkować jako budynek mieszkalny." Z ekspertyzy wynika również, że brak jest ewentualnych robót budowlanych niezbędnych do wykonania celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W związku powyższym organ stwierdził, że uwagi na fakt, iż w przypadku wykonanych robót budowlanych nie stwierdzono robót koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, niemożliwym jest wydanie decyzji w oparciu o art. 51 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a zatem postępowanie staje się bezprzedmiotowe ponieważ brak jest podstawy prawnej wydania decyzji tj. brak konieczności wykonania robót . Odwołanie od tej decyzji złożył A.C. . Podniósł, że w piśmie skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 15 grudnia 2009 r. zwracał się z prośbą aby zlecono wykonanie ekspertyzy kominiarskiej na podstawie której można będzie stwierdzić, czy budowa facjatki nie spowoduje zaniku ciągu kominowego oraz cofnięcia spalin kominem do pomieszczenia w jego budynku, co w konsekwencji może doprowadzić do zatrucia a nawet zgonu. Zaznaczył, że obecnie jego komin od strony południowej jest przysłonięty dachem wyżej wymienionego budynku, a od strony wschodniej wybudowaną facjatką, która jak wynika z załączonego projektu znajduje się w odległości 45 cm od niego i przewyższa go o około 1 m. W przedłożonej do sprawy ekspertyzie nie ma nic na temat oddziaływania nowo wybudowanej facjatki na sąsiedni budynek, w szczególności na temat tego, czy stwarza ona zagrożenie dla osób przebywających w tym budynku, jak również dokumentacji na podstawie której ten fakt można stwierdzić. Odwołujący podniósł, że kominiarze z którymi rozmawiał stwierdzili jednoznacznie, że jest to możliwe dopiero po wejściu na budynek B.B. i W.B. i wykonaniu odpowiednich pomiarów. Odwołujący zwrócił także uwagę, że w okresie zimowym obsuwający się śnieg z wybudowanej facjatki jak również połaci północnej budynku Państwa B. może zasypać jego przewód dymowy, co może spowodować śmierć osób przebywających w budynku. Podniósł również, że datę przeprowadzenia wizji nieruchomości potwierdzono w postaci pisemnej adnotacji na piśmie ponaglającym z dnia [....] września 2009 r. złożonym przez brata odwołującego. Adnotacji dokonał pracownik Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w O. W planowym dniu przeprowadzenia wizji tj. [....] 2009 r., nikt się jednak nie zgłosił. Do dnia dzisiejszego odwołujący nie dostał żadnych wyjaśnień dlaczego wizja odbyła się w dniu [....] sierpnia 2009 r. Powyższe działanie organu narusza art. 79 k.p.a. Odwołujący zaznaczył także, że bezspornym jest, że wykonywane roboty budowlane prowadzone były bez dokumentacji projektowej i nadzoru osoby uprawnionej. A zatem niezrozumiałym w tej sytuacji jest, dlaczego nikt nie wstrzymał prowadzenia dalszych prac przy budowie dachu na budynku Państwa B. , a projekt kazano przedłożyć dopiero po zakończeniu wszystkich prac. Zdaniem odwołującego prace te prowadzone były z naruszeniem art. 50 i 51 ustawy prawo budowlane. Decyzją z dnia 19 maja 2011 r. znak: [....][....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu organ wskazał, że dokonując oceny wykonanych robót budowlanych stwierdził, iż wymiana pokrycia dachowego nastąpiła w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę Starosty O. z dnia 16 lipca 2009 r. Ponadto, jak zostało to ustalone w toku postępowania, inwestor samowolnie wykonał inne roboty budowlane: wymiana więźby dachowej, montaż okien połaciowych, wykonanie facjatki. Roboty te zostały wykonane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę (przebudowa dachu). Zarówno w ocenie organu odwoławczego, jak i w ocenie dokonanej przez organ I instancji, wykonane roboty budowlane stanowiły samowolne działanie inwestora, które jednakże nie wymagają władczego działania organów nadzoru, celem nałożenia na inwestora wykonania dodatkowych obowiązków. Organ wskazał, że inwestor nie odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego, w sposób noszący znamiona "istotnego odstępstwa" od zatwierdzonego projektu budowlanego. Prawidłowo zatem organ I instancji uznał na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli wykonanych robót budowlanych z dnia 20 sierpnia 2009 r., a także w oparciu o ekspertyzę techniczną, sporządzoną przez M.J. , iż wykonane przez inwestora roboty budowlane, nie naruszają w sposób istotny ustaleń projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty O. w przedmiocie pozwolenia na budowę z dnia 16 lipca 2009 r., w zakresie pokrycia dachowego. Ponadto organ zaznaczył, że w toku postępowanie przed organem I instancji sporządzone zostało orzeczenie techniczne przez M.J. W dokumencie tym ustalono zakres wykonanych robót budowlanych i stwierdzono, że wykonane roboty budowlano-remontowe zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, warunkami technicznymi i zasadami BHP, a budynek nie stwarza zagrożenia przeciwpożarowego. W konsekwencji ekspert budowlany stwierdził, że przedmiotowy budynek jest przystosowany i doprowadzony do stanu zgodnego z prawem, Polskimi Normami i warunkami technicznymi. Można go w dalszym ciągu użytkować jako budynek mieszkalny. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał, że wprawdzie wykonane roboty budowlane częściowo zostały wykonane samowolnie, jednakże rodzaj dokonanych odstępstw nie stanowi odstępstw istotnych w rozumieniu przepisów budowlanych, co w konsekwencji nie wskazuje na konieczność nałożenia na inwestora dodatkowych obowiązków celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W związku z powyższym, [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podkreślając, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdził w sposób jednoznaczny, iż wszystkie wykonane przez inwestora roboty budowlane są zgodne z przepisami budowlanymi, w związku z czym zasadnie organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie, odstępując od nałożenia jednego z obowiązków, o których mowa w art. 51 ustawy Prawo budowlane. Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie wniósł P.C. zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie zebranego w sprawie materiału polegające w szczególności na nieuwzględnieniu naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 10 i 79 k.p.a. polegające na braku zawiadomienia skarżącego jako strony postępowania o mającej nastąpić wizji, oraz braku ustosunkowania się w zaskarżonej decyzji do zarzutów podniesionych przez skarżącego w piśmie z dnia [....] grudnia 2010 r. Z zawiadomienia z dnia 13 sierpnia 2009 r. wynika, że o planowanej kontroli został poinformowany tylko zainteresowany, natomiast skarżący jako uczestnik postępowania został pominięty. Takie postępowanie organu I instancji stanowi niewątpliwie naruszenie powołanych wyżej przepisów art. 10 i 79 k.p.a. i w żadnym razie nie może być uznane za realizację obowiązku określonego w art. 7 k.p.a. Ponadto organ orzekający zupełnie pominął fakt, że w protokole sporządzonym na okoliczność powyższej kontroli, dokonanym w dniu [....] sierpnia 2009 r., stwierdzono fakt realizacji inwestycji o której mowa w piśmie z dnia 3 sierpnia 2009 r., podczas gdy w piśmie oznaczonym tą sama datą skierowanym do Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. W.B. informuje, iż przedmiotowa inwestycja ma zostać rozpoczęta przez niego za 8 dni. Dodatkowo skarżący podniósł, że w aktach sprawy do protokołu o którym mowa wyżej dołączono 8 szt. fotografii rzekomo wykonanych podczas kontroli. W posiadanym przez skarżącego protokole brak jest adnotacji, aby dołączono do niego jakiekolwiek załączniki. Powyższy zarzut skarżący podniósł wobec faktu, iż zdjęcia pojawiły się dopiero w aktach znajdujących się w Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego. Podczas przeglądania akt w Powiatowym Inspektoracie zdjęć tych nie stwierdził. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakwie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji organów administracji dotycząca umorzenia tzw. postępowania naprawczego tj. postępowania toczącego się w oparciu o przepisy art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.). Zasadniczo organy prawidłowo przyjmowały, iż procesowaną (niemerytoryczną) podstawą do zakończenia postępowania naprawczego w razie stwierdzenia, iż nie zachodzą przesłanki do nałożenia obowiązków o których mowa w art. 51 ust 1 ustawy Prawo budowlane jest umorzenia postępowania. Jeżeli bowiem organ nadzoru budowlanego, prowadząc postępowanie naprawcze stwierdza, iż brak postaw do wypełnienia dyspozycji zawartej w tym przepisie (nie znajduje on zastosowania w ustalonym stanie faktycznym) powinien zgodnie z zasadami ogólnymi rządzącymi postępowaniem administracyjnym umorzyć to postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1, oznacza bowiem, iż brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty – decyzji merytorycznej. Bezprzedmiotowość postępowania wynikać może przyczyn, które można podzielić na podmiotowe np. śmierć strony (osoby fizycznej) w toku postępowania, które zmierzło do konkretyzacji uprawnień lub obowiązków o charakterze ściśle osobistym i niedziedzicznym, ustanie bytu prawnego osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej która była stroną postępowania administracyjnego, oraz przedmiotowe – gdy dana sprawa nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. – którą to przyczynę jako podstawę swojego rozstrzygnięcia wskazują organy administracji w niniejszej sprawie. Ustalenie przez organ, iż w sprawie wszczętej w oparciu o przesłanki o których mowa w art. 50 ust 1 ustawy Prawo budowlane nie zachodzą podstawy do zakończenia postępowania w sposób o którym mowa w art. 51 - tej ustawy jest bowiem przypadkiem bezprzedmiotowości przedmiotowej. Tym niemniej w niniejszej sprawie zakres ustaleń jakie dokonał organ administracji nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, iż podstawy do umorzenia postępowania zachodzą. Organ dopuścił się wielu uchybień a zakres ustaleń jakie w sprawie poczynił nie daje żadnych podstaw do jej zakończenia a tym bardziej przyjęcia, iż zachodzą podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Wskazać przede wszystkim, iż organy nie ustaliły w sposób prawidłowy tj. nie budzący wątpliwości, kręgu stron przedmiotowego postępowania. Jako strony postępowania organy traktowały B.B. i W.B. - jak się wydaje, jako współwłaścicieli działki [....] oraz A.C. i P.C. Przy czym w aktach administracyjnych brak nie tylko odpisów ksiąg wieczystych nieruchomości sąsiednich, ale choćby wypisów z ewidencji gruntów. Jedyny materiałem jaki na ten temat w aktach się znajduje to notatka służbowa z rozmowy telefonicznej jaką pracownik organu przeprowadził z pracownikiem Starostwa Powiatowego w O. (k.12 akt administracyjnych). Jest to materiał co najmniej nie wystarczający z uwagi choćby na fakty, iż adresatem pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego z 16 lipca 2007 r. dotyczącego wymiany pokrycia dachowego budynku zlokalizowanego na działce [....] jest wyłącznie W.B. a nie W.B. i B.B. Organ nie wyjaśnił zatem dostatecznie czy B.B. faktycznie przymiot strony tego postępowania jako współwłaścicielce nieruchomości przysługuje. Organie nie wyjaśnił także, czy przymiot strony przysługuje skarżącemu P.C. Według notatki o której mowa wyżej jest on właścicielem działki [....] . Przy tej notatce brak jakiejkolwiek czytelnej mapy aby ustalić jak działka ta jest usytuowana względem budynku w stosunku do którego prowadzone jest postępowania naprawcze (zdaniem sądu kryteriów tych nie spełnia zalegająca w aktach mapa k. 4) i czy w związku z tym sprawa dotyczy także jego interesu prawnego, czy też wyłącznie interesu prawnego A.C. – właściciela budynku [....] . Podkreślić należy, iż dopiero na późniejszym etapie postępowania została dołączona do akt kopia mapy zasadniczej (akta administracyjne k. 56), która jednak przez organy nie była analizowana w aspekcie ustalania stron postępowania. Okoliczność ta jest zdaniem sądu niewyjaśniona. Odnośnie samego postępowania wskazać należy, iż organ nie wyjaśnia w żaden sposób oddziaływania prowadzonych przez W.B. robót budowlanych polegających na przebudowie dachu w budynku na działce [....] tj. wymianie nie tylko pokrycia dachowego ale także więźby dachowej (jak wynika z ekspertyzy technicznej - ale już nie z decyzji - tylko częściowej, nad klatką schodową), wstawieniu okien połaciowych oraz budowie lukarny (facjatki). Z ekspertyzy wynika też, iż przebudowano także kominy o czym milczą organy administracji obydwóch instancji w dokonywanych przez siebie ustaleniach. Z przedłożonej na żądanie organu ekspertyzie (orzeczeniu technicznym) brak jednoznacznych ustaleń zakresie o którym mowa wyżej (wpływu przebudowy dachu na działce ..... na budynek zlokalizowany na działce....) i danych w oparciu o które ekspert takie ustalenia miałby poczynić. Braki w tym zakresie są tym bardziej rażące, iż tratowani przez organ jako strony postępowania A.C. i P.C. zgłaszali pisemne liczne uwagi i zastrzeżenia w tym zakresie, które nie tylko nie zostały wyjaśnione, ale także organ I instancji wydanej przez siebie decyzji w żaden sposób do nich się nie odniósł a organ odwoławczy oprócz tej wadliwości (nie odniesienia się do stanowiska prezentowanego konsekwentnie przez strony postępowania, zgłaszanych uwag i zarzutów) nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów odwołania. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy ani też treść skarżonych decyzji mnie wyjaśnia jak usytuowany jest budynek "sąsiadujący" -według złożonej w sprawie ekspertyzy, względem budynku na działce [....] . Nie wynika to także z załączonej dokumentacji fotograficznej. Z twierdzeń strony skarżącej wynikało by, że budynki mieszkalne zlokalizowane na działkach ..... i ....przylegają ścianami. Tym bardziej zatem przedmiotem postępowania organów nadzoru budowlanego powinno być ustalenia wpływu prac wykonanych w ramach samowoli budowlanej w budynku na działce [....] względem bezpośrednio przylegającego do niego budynku [....] . Ustaleń takich brak. Także ekspertyza techniczna wykonana na żądanie organu, pomimo zgłaszanych przez strony zarzutów, nie tylko nie wyjaśnia jaki wpływ na budynek zlokalizowany na działce [....] ma lukarna (facjatka) wybudowana na budynku sąsiednim ale wręcz nie dostrzega, iż lukarna ta została wybudowana. W opinii mowa tylko o dwóch oknach dachowych. Pomimo tych ewidentnych uchybień organ ekspertyzę tą uznał za miarodajną, stanowiącą podstawę do dokonanych przez siebie ustaleń. Brak wyjaśniania tych okoliczności, prowadzi do wniosku, że postępowanie w niniejszej sprawie dotknięte jest wadami, które musiały prowadzić do wyeliminowania obu decyzji z obrotu prawnego. Zdaniem sądu organy nie rozpatrzyły sprawy w jej całokształcie, a ustalenia faktyczne nie spełniają wymogów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest bowiem wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach, między innymi w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie, z którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Zaznaczyć należy, że rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Udowodnienie danej okoliczności, w myśl art. 80 k.p.a. ma nastąpić dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Także fakt nieustosunkowania się do pisemnych zarzutów zgłaszanych przez A.C. i P.C. przez organ I instancji oraz nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania przez organ II instancji, stanowi rażące naruszenia art. 107 § 3 k.p.a, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne decyzji musi wskazywać w sposób jasny i klarowny dlaczego organ uznał za nieistotne racje strony tego postępowania, które były mu przez tą stronę zgłaszane a swoje stanowisko musi oprzeć na właściwie zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym. Całkowity brak ustosunkowania się przez organ do umotywowanych zarzutów zgłaszanych przez strony, nie rozpoznanie zarzutów odwołania skutkować musi przyjęciem przez sąd kontrolujący legalność tych decyzji, iż organ nie wskazał w żaden sposób faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Na koniec należy wskazać, iż organ II instancji przyjął, iż przy realizacji przedmiotowej inwestycji nie doszło do istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, nie analizując jaki wpływ na kubaturę budynku ma wybudowana lukarna (facjatka). Podkreślić tu należy, iż odstępstwo nieistotne od zatwierdzonego projektu budowlanego to takie odstępstwo które między innymi nie dotyczy kubatury budynku (art. 36a ust 5 ustawy Prawo budowlane). Mając na uwadze powyższe, sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił decyzje organów obu instancji. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.