II SA/Kr 1334/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym : Przewodniczący : Asesor WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.K., K.K. o wznowienie postępowania sądowego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie. W.K. i K.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo z dnia 25 listopada 2005 r., które jest wnioskiem o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w Dziale VII ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skarga o wznowienie jest instytucją wyjątkową. Przysługuje od ściśle określonych orzeczeń i może być oparta na wąsko określonych podstawach, zgodnie z zasadą legalności. Ogólnymi warunkami dopuszczalności wznowienia są zatem: istnienie orzeczenia sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie, orzeczenie to musi być prawomocne, orzeczenie musi kończyć postępowanie w sprawie. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał w dniu 28 października 2005 r., sygn. akt: II S.A./Kr 988/05 postanowienie o odrzuceniu skargi W.K. i K.K. Postanowienie to stało się prawomocne i jest postanowieniem kończącym postępowanie albowiem zamyka ono drogę do wydania wyroku. Sąd orzeka w nim zatem o całości postępowania. Podstawy skargi o wznowienie zostały wyliczone taksatywnie w art. art. 271, 272 i 273 p.p.s.a. W myśl art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Stosownie natomiast do art. 272 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny o rzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. § 2 W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Art. 273 p.p.s.a. wymienia natomiast właściwe przyczyny restytucyjne. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. § 2. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. § 3. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy. W postępowaniu ze skargi o wznowienie nie są rozpoznawalne zarzuty poza zakresem podstaw wznowienia (por. postanowienie SN z 12 października 2001 r., III AO 29/01, OSNAP 2002, nr 13, poz. 319). Wznowienia postępowania nie można także żądać na podstawie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, bez wykazania ustawowo określonych podstaw wznowienia (por. postanowienie SN z 19 października 2000 r., III AO 32/00, OSNAP - wkł. 2001, nr 5, poz. 4). W myśl art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej przesłance wznowienia. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który liczy się od dnia dowiedzenia się przez stronę o podstawie wznowienia. Wyjątki stanowią sytuacje, gdy podstawą wznowienia jest brak należytej reprezentacji. Wówczas termin wynosi 1 miesiąc od chwili dowiedzenia się o orzeczeniu, a w przypadku gdy podstawą jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie sądu, z Konstytucją, umowa międzynarodową lub ustawą, skargę wnosi się w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Ustalenia poczynione przez Sąd wskazują na zachowanie przez W. i K.K. terminu do złożenia skargi o wznowienie. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 października 2005 r., sygn. akt: II SA/Kr 988/05 zostało im bowiem doręczone w dniu 10 listopada 2005 r., skargę natomiast sporządzili w dniu 25 listopada 2005 r. i złożyli ją osobiście w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie w dniu 7 grudnia 2005 r. W zakresie badania podstaw wznowienia na posiedzeniu niejawnym mieści się jedynie stwierdzenie czy skarżący wskazują podstawę wznowienia i czy odpowiada ona jednej z podanych w ustawie p.p.s.a. przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia, nie zaś, czy podstawa ta rzeczywiście istnieje. W. i K.K. argumentują w skardze o wznowienie, że w żaden sposób nie mogą się zgodzić się ze stanowiskiem sądu., iż nie wezwali właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Podnoszą, że występowali z pismami: z dnia 17 maja 2004 r. do Rady Miejskiej w B. oraz z dnia 14 maja 2005 r. do Wojewody [...]. Pisma te jednak sąd pominął. Ich zdaniem miały one wpływ na końcowe orzeczenie sądu. Z jakiego powodu nie znalazły się one w przekazanych przez Urząd Miejski aktach sprawy nie są w stanie wyjaśnić. Ich zdaniem doszło do celowej manipulacji i zatajenia dokumentów o czym powiadomili organy ścigania. Zdaniem Sądu wyżej przedstawione okoliczności nie stanowią podstawy do wznowienia, o których mowa w art. art. 271, 272, 273 p.p.s.a. Skarżący twierdzą jedynie, że doszło do wadliwej oceny materiału dowodowego przez Sąd, a ta nie może stanowić podstawy do wznowienia. Twierdzenia W. i K.K. nie wiążą się więc z którąkolwiek z przesłanek uzasadniających wznowienie. Nie spełnia wymogu oparcia skargi o wznowienie postępowania na ustawowej przesłance wznowienia jedynie przywołanie przez skarżących w skardze o wznowienie numeru art. 273 p.p.s.a. Skoro badanie wstępne wykazało, ze skarżący nie oparli skargi na ustawowej przesłance wznowienia, przeto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).