II SA/Kr 1335/15

Kraków, dnia 22 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Wojewoda decyzją z dnia 14 sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 30 marca 2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu K. D. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn. "budynek mieszkalny jednorodzinny M2 z instalacjami wewnętrznymi (w budynku): wod-kan, gaz, c.o., energii elektrycznej, instalacjami zewnętrznymi (na działce): gazową, elektryczną, kanalizacyjną do zbiornika na ścieki na działce nr [...], zjazd z drogi powiatowej dz. nr [...] na dz. nr [...] w miejscowości C., gmina [...]". Niniejsza decyzja została doręczona M. O. w dniu 1 września 2015 r., na adres ul. J., K.. W dniu 2 października 2015 r. M. O. wniosła osobiście za pośrednictwem Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej wskazaną decyzję tego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 października 2015 r. odrzucił skargę M. O. jako wniesioną po upływie terminu do dokonania tej czynności procesowej. W zakreślonym terminie skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi. We wniosku o przywrócenie terminu M. O. podniosła, że decyzja Wojewody z dnia 14 sierpnia 2015 r. została jej doręczona na nieaktualny adres. Stwierdziła, że powyższą decyzję odebrała dopiero w dniu 2 września 2015 r. i wtedy zapoznała się z jej treścią. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (postanowienie NSA z 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, publ. LEX nr 45409). Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Stwierdza się także w judykaturze, że nieuwagę lub zaniedbanie nie można kwalifikować jako brak winy, będącej przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (postanowienie NSA z 28 maja 2004 r., sygn. akt FZ 93/04, niepubl.). Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 219). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że faktycznie organ II instancji przesłał decyzję na dawny adres M. O.. Jednak ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy bezsprzecznie wynika, że przesyłka zawierająca niniejszą decyzję została skutecznie odebrana przez K. O. w dniu 1 września 2015 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Tym samym uznać należy, że przesyłkę niniejszą odebrał dorosły domownik skarżącej, co potwierdzone jest również poprzez zaznaczenie drugiej kratki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Ponadto wskazać należy, że niniejsza przesyłka była awizowana, tym samym K. O. musiał ją odebrać w placówce pocztowej. Aby odebrać awizowaną przesyłkę pracownik poczty obowiązany jest sprawdzić dowód osobisty odbierającego, a ponadto uzyskać informację czy jest uprawniony do takiego odbioru. Innymi słowy, aby odebrać poleconą przesyłkę należy być dorosłym domownikiem osoby na rzecz której doręczenie miało nastąpić- osoby zamieszkałej pod tym samym adresem co adresat przesyłki. Wprawdzie sama skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazała również kim jest K. O., skoro jednak pracownik placówki pocztowej wydał mu przysyłkę adresowaną do skarżącej, to z pewnością wyżej wymieniony musiał być do tego upoważniony. Zgodnie z art. 44 § 1 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1/ operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2 art. 44 K.p.a.). W niniejszej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję była awizowana. Następnie K. O. odebrał ją w placówce pocztowej. W myśl art. 46 § 1 K.p.a. odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Składając podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dorosły domownik zobowiązuje się do oddania przesyłki. Niedochowanie natomiast należytej staranności przez osobę uprawnioną przez ustawodawcę do odbioru poczty i zobowiązującej się do przekazania adresatowi przesyłki nie stanowi okoliczności mającej wpływ na bieg terminów w postępowaniu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 174/09). Wskazać ponadto należy, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Wojewody jednoznacznie wynika, że K. O. odebrał ją w dniu 1 września 2015 r. Tym bardziej wyjaśnienia skarżącej w tym zakresie są pozbawione logiki i nie znajdują uzasadnienia w aktach przedmiotowej sprawy. Twierdzi ona bowiem, że przysyłkę zawierającą przedmiotową decyzję odebrała w dniu 2 września 2015 r. Jednakże organ II instancji nie dokonywał powtórnego doręczenia, w aktach administracyjnych nie ma żadnego innego potwierdzenia odbioru, które mogłoby uwiarygodnić wyjaśnienia skarżącej. Data 2 września 2015 r. w tych okolicznościach wydaje się być abstrakcyjna i podana jedynie w celu wykazania, że skarga została wniesiona w terminie. Poza tym niewiarygodnym stwierdzeniem sama skarżąca nie podaje kiedy i w jakich okolicznościach decyzję uzyskała. Tym bardziej czyni to jej wniosek o przywrócenie terminu pozbawionym podstaw. Na marginesie powyższych okoliczności Sąd dodatkowo zauważa, że skarżąca załączyła do wniosku o przywrócenie terminu kopertę z której jednak nie wynika jaka przesyłka się w niej znajdowała, do kogo była skierowana, a także na jaki adres została przesłana. W tej sytuacji trudno dać wiarę wyjaśnieniom skarżącej jakoby decyzja została jej doręczona dopiero w dniu 2 września 2015 r. tym bardziej, że w aktach administracyjnych nie ma żadnego zwrotnego potwierdzenia odbioru, które mogłoby potwierdzić dokonanie doręczenia właśnie w tej dacie. Zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy jednoznacznie i bezsprzecznie potwierdza, że przesyłka zawierająca decyzję Wojewody została odebrana przez dorosłego domownika skarżącej (K. O.) w dniu 1 września 2015 r. Od tej właśnie daty należało liczyć wszelkie terminy, które obowiązywały skarżącą w prowadzonym postępowaniu. Konkludując stwierdzić należy, iż pomimo wadliwego (na nieaktualny adres) wysłania, przesyłka zawierająca skarżoną decyzję została skutecznie odebrana przez dorosłego domownika skarżącej w placówce pocztowej w dniu 1 września 2015 r. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w tej sprawie nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 86 §1 w zw. z art. 87 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.