II SA/Kr 1336/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski (spr) AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. P., G. P., M. P. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji w sprawie pozwolenia na budowę I uchyla zaskarżoną decyzję , II zasądza od Wojewody M. na rzecz skarżącej M. P. kwotę 500 zł ( pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2003 r. (znak:[...]) Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 36 "a" ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2006 r. nr.156 póz. 1118 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) po rozpoznaniu wniosku Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., uchylił swoją decyzję z dnia [...] 2000 r., (znak: [...]) o pozwoleniu na budowę dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej z 3-ma lokalami mieszkalnymi w każdym, wraz z infrastrukturą techniczną: wód.- kań., elektryczną, na działce nr [...] obr.[...], przy ul. [...]. Na skutek odwołania E. W. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] 2004 r. (znak:[...]) uchylił zaskarżoną decyzję organu l instancji i umorzył postępowanie organu l instancji w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu podniesiono co następuje. 1/ w dniu [...] 2001r., inwestor zawiadomił organ o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania. W terminie czternastu dni od zgłoszenia tj. do dnia [...] 2001 r., nie został wniesiony sprzeciw organu. Zatem skoro została zakończona budowa prowadzona na podstawie decyzji z dnia [...] 2000 r., decyzja o pozwoleniu na budowę zakończyła swój byt prawny (została skonsumowana) a inwestor przystąpił do użytkowania obiektu brak jest obecnie podstaw prawnych do rozstrzygania w przedmiocie uchylenia decyzji w trybie art. 36"a" Prawa Budowlanego z 1994 r. 2/ uchylanie lub zmiana pozwolenia na budowę w oparciu o art. 36"a" ustawy Prawa Budowlanego z 1994 r., może mieć miejsce w czasie realizacji inwestycji a nie po jej zakończeniu i zgłoszeniu do użytkowania, jeżeli natomiast obiekt po oddaniu do użytkowania, został samowolnie przebudowany, organy nadzoru budowlanego byłyby właściwe do badania sprawy i rozstrzygania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli J. P., G. P. i M. P. i zarzucając zaskarżonej decyzji - rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. art. 6, 7, 77§1, 80 i 107 k.p.a., poprzez nieuzasadnione i sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz ustalonym poprzez decyzję Wydziału Architektury Geodezji i Budownictwa Urzędu Miasta z dnia [...] 2001r. nr [...] i postanowieniem tegoż Wydziału z dnia [...] 2002 r. znak [...] stanem prawnym, stwierdzenie, że postępowanie w sprawie niniejszej jest bezprzedmiotowe w świetle obowiązujących przepisów Prawa Budowlanego, a to wobec braku wniesienia przez uprawniony organ w terminie dni 14 od dnia zgłoszenia zamiaru użytkowania 2 budynków mieszkalnych przy ul. [...] w K. przez inwestora E. W. -w sytuacji, gdy sprzeciw ten miał miejsce i był skuteczny, co w konsekwencji doprowadziło do: - naruszenie prawa materialnego, a to art. 36a i art. 54 Prawa Budowlanego z 1994 r., poprzez bezzasadne przyjęcie, że normy te nie mogą już mieć zastosowania w sprawie niniejszej - i w oparciu o te podstawy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że w zaskarżonej decyzji nie dostrzeżono, że Prezydent Miasta K. wydał w dniu [...] 2001 r. decyzję nr [...] wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania w/wym. obiektów - wydaną i nadaną do inwestora drogą pocztową w terminie dni 14, zgodnie z ówcześnie obowiązującą treścią normy art. 54 Prawa budowlanego. Okoliczność tę potwierdza postanowienie tegoż Prezydenta z dnia [...] 2002 r. (znak [...]). W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu, nie ustosunkowując się do zarzutu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269 z póź.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn.zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r, Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Uchylając decyzję organu l instancji w całości i umarzając postępowanie administracyjne organu l instancji, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienie do użytkowania przesądza o tym, że brak jest podstaw do podjęcia działań w oparciu o przepis art. 36 "a" Prawa Budowlanego z 1994 r. Otóż pogląd taki jest nie do zaakceptowania bowiem prowadzi do obejścia przepisów prawa, lekceważenia przez inwestorów prawa a przede wszystkim narusza przepis art. 54 Prawa Budowlanego z 1994 r. Jak można sądzić, zdaniem organu odwoławczego, brak skutecznego sprzeciwu, od zawiadomienia o zakończeniu budowy powoduje legalizację budowy, nawet gdyby była ona sprzeczna z udzielonym pozwoleniem na budowę czy w przypadku jego braku - przepisami prawa. Otóż zawiadomienie o zakończeniu budowy dotyczy budowy prowadzonej legalnie, a więc na podstawie pozwolenia na budowę. A więc zawiadomienie o zakończeniu budowy skuteczne jest tylko w stosunku do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę. Identyczny pogląd reprezentowany jest w literaturze i orzecznictwie sądowym (zob. Prawo Budowlane- Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego C.H.Beck-W-wa 2006 str. 549 i powołane tam orzecznictwo NSA). W sprawie nie można pominąć i tej okoliczności, że akta administracyjne zawierają decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] 2001 r., zawierającą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru przystąpienia do użytkowania dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...]. Organ odwoławczy, faktu tego nie dostrzega - zadowalając się jedynie stwierdzeniem, że do dnia [...] 2001 r., nie został wniesiony sprzeciw organu. Rzeczywiście wspomniana decyzja zawierająca sprzeciw nosi datę [...] 2001 r., ale nie budzi wątpliwości, że dotyczy inwestycji będącej przedmiotem tej sprawy. Nie wiadomo więc, czy co dopiero opisana decyzja znajduje się w obrocie prawnym, czy też została z niego wyeliminowana. Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, narusza prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "a" i "c", art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.