II SA/Kr 1339/05

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel-Ziaja /spr./ AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2006 r. sprawy ze skargi K.T. i Z.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2001 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala Decyzją z dnia [...].06.2001 r., Nr:[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 46 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennnym /Dz. U. Nr 89,poz 415/, art. 149 par 2 i 3 k.p.a. oraz art. 138 par l pkt l k.p.a., po rozpoznaniu odwołania K. i Z. T. od decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...].02.2001 r. znak[...] odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy O. z dnia [...].11.1998 r., Nr:[...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na lokalizacji zakładu produkcyjnego "A" na działkach ozn. nr pgr. "1", "2", "3" położonych w O. - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jak wynika z uzasadniania decyzji odwołujący się K. i Z. T. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania po dwóch latach od wydania decyzji ostatecznej ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wymienionej inwestycji. Wójt Gminy O. podejmując decyzję odmawiającą wznowienia postępowania stwierdził w jej uzasadnieniu, iż wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z powodu przekroczenia l miesięcznego terminu od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto Wójt Gminy O. podkreślił, że decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a odwołujący się wiedzieli od co najmniej od początku realizacji inwestycji, tj od 1999 r. że inwestycja nie jest samowolą budowlaną. Od decyzji Wójta odwołali się K. i Z. T. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji odwołujący się podnieśli iż organ, przed którym toczy się postępowanie jest obowiązany zagwarantować stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, tak by strona miała zachowane prawo do czynnego kształtowania stanu faktycznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z materiałami sprawy stwierdziło, co następuje: Przesłanką dopuszczalności wznowienia postępowania jest wystąpienie jednej z wyliczonych w art. 145 §1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia, w przypadku wady postępowania wymienionej w pkt. 4 art. 145 par. 1 k.p.a., jest dopuszczalne wyłącznie na wniosek stron. Legitymację do złożenia takiego wniosku ma zatem podmiot, który twierdzi, że ostateczna decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku (art. 28 k.p.a.) Natomiast jeżeli z żądaniem wznowienia występuje osoba, która w postępowaniu głównym stroną nie była gdyż rozstrzygnięcie nie dotyczyło jej interesu prawnego lub obowiązku, to organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Ustalenia, iż osoba wnosząca o wznowienie postępowania nie ma przymiotu strony, dokonuje się na etapie przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § l k.p.a.) lub wydaniem decyzji odmawiającej wznowienia postępowania (art.149 § 3 k.p.a.), natomiast dokonanie takich ustaleń po podjęciu postanowienia skutkowałoby wydaniem decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania (149 § 2 k.p.a.) /por. wyrok NSA z 07.02.1986r II SA 2247/857. Zaskarżona decyzja organu I instancji jest prawidłowa w świetle powyższego. Organ ten bowiem ustalił, czego wyrazem jest znajdujące się w aktach pismo z dnia 19.12.2000 r. - że wnioskodawcy nie brali udziału w postępowaniu głównym z uwagi na to, iż nie mieli przymiotu strony, nie zaś z tego względu, że jako strona nie zostali przez organ dopuszczeni do uczestniczenia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Prawidłowość tych ustaleń nie może budzić wątpliwości ponieważ postępowanie główne dotyczyło określenia warunków zabudowy terenu dla inwestycji mającej polegać na lokalizacji zakładu produkcyjnego "A" na działkach ozn. nr pgr. "1", "2", "3" położonych w O. Nie sposób zatem, mając w szczególności na uwadze określenie w zaskarżonej decyzji rodzaju inwestycji przyjąć, że zasięg oddziaływania planowanego zamierzenia jest szerszy i że zaskarżona decyzja dotyczy interesu prawnego lub obowiązku nie tylko właścicieli działek bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Organ I instancji zasadnie przyjął, na etapie wydawania zarówno decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i decyzji o odmowie wznowienia postępowania - iż wyłącznie właściciele działek aktualnie graniczących z działkami ozn. nr "1", "2", "3" położonych w O. mają przymiot strony. Natomiast wnioskodawcy, których działka nie graniczy z terenem inwestycji nie są legitymowani do żądania weryfikacji decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].11.1998r. w trybie nadzwyczajnym. Powyższe stanowisko, co do braku legitymacji wnioskodawców do udziału w postępowaniu głównym zakończonym wydaniem w/w decyzji znalazło również potwierdzenie w postępowaniu o pozwolenie na budowę prowadzonego w trybie przepisów prawa budowlanego. Wobec niedopuszczalności wznowienia postępowania ze wskazanych powyżej przyczyn podmiotowych, kwestia przekroczenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie ma rozstrzygającego znaczenia w sprawie. Podzielić należy jednakże stanowisko organu I instancji, iż trudno przyjąć, by K. i Z. T. dowiedzieli się o prowadzonym postępowaniu dopiero po dwóch latach od wydania przedmiotowej decyzji w.z. i z.t. skoro pozostając, co prawda nie w bezpośrednim, lecz bliskim sąsiedztwie obserwować musieli toczący się proces budowlany prowadzony w związku z przedmiotową inwestycją. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. i Z. T. zarzucili, że odmówienie im przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest dla nich krzywdzące, niezgodnie z przepisami prawa procesowego i materialnego. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1.12.94.r HARN 64/94, OSNAPiUS, Nr 1 O/ 95, póz 118 skarżący wyrazili pogląd, że przymiot strony w aspekcie procesowym tj. zdolności do występowania w konkretnym postępowaniu ma każdy kto wystąpi z odpowiednim procesowym żądaniem. W myśl art. 42 ust. l pkt. 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o w. z. i z. t. ma określić wymagania dotyczące osób trzecich. Lokalizacja cukierni naprzeciwko budynku mieszkalnego skarżących, z oknami otwieranymi na wprost okien pomieszczeń cukierni, gdzie wypiekane jest ciasto, bez wątpienia ma wpływ na sposób korzystania z mieszkania zajmowanego przez skarżących. Rozprzestrzenianie się zanieczyszczeń w postaci zapachów niekorzystnie oddziaływuje na organizm skarżącej K.T., co zostało wykazane zaświadczeniem lekarskim dołączonym do odwołania od decyzji Starosty Powiatu O. z dnia [...].11. 2000r. znak:[...] o pozwoleniu na użytkowanie tejże cukierni. Zobowiązanie inwestora na etapie ustalania w.z i z.t do uwzględnienia interesu osób trzecich gwarantuje, że tego rodzaju inwestycja nie będzie stanowić zagrożenia dla higieny, zdrowia i życia jej użytkowników oraz sąsiadów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie argumentując podobnie, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a w szczególności, że skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o ustalenie w.z i z.t. Stronami postępowania byli wszyscy właściciele działek graniczących z działkami, na których inwestycja była planowana, Stąd też skarżący, których działka nie graniczy z terenem inwestycji nie są legitymowani do żądania weryfikacji decyzji w.z. i z.t. z dnia 20.11.1998 r. w trybie nadzwyczajnym. Na poparcie swojego stanowiska Kolegium przytoczyło uchwałę NSA w Warszawie z dnia 4.12.1995r. VISA20/95, z której wynika; iż stronami postępowania administracyjnego o ustalenie w.z. i z.t. mogą być wyłącznie właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 par ł ustawy z dnia 30. 08. 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /DZ.U. Nr 153,poz 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01. 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie powołanych przepisów . Właściwym zatem do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie . Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ odwoławczy dokonał .trafnej analizy stanu prawnego i prawidłowo zastosował przepis art. 147 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. Należy bowiem mieć na uwadze, iż w pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji ma prawo badać - oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu (art. 148 k.p.a.). Nie wolno mu natomiast oceniać; czy przyczyny wznowienia wskazane prze stronę faktycznie wystąpiły, tę kwestię organ powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania stosownie do treści art. 149 par 1 i 2 k.p.a. /por. wyrok z uzasadnieniem NSA z dnia z dnia 1.09. 200 r., ONSA 2001 /4/179/ Na tle powyższych uwag trzeba stwierdzić, że organ prawidłowo w pierwszej kolejności zbadał podanie o wznowienie postępowania w aspekcie jego dopuszczalności. Odmowa wznowienia postępowania nastąpiła z tej przyczyny, że podanie wniosły osoby (podmioty), którym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji i z tej właśnie przyczyny nie brały one udziału w tym postępowaniu. Prawidłowa jest konstatacja organu odwoławczego, iż stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są właściciele sąsiednich działek, graniczących z terenem dla którego inwestor wystąpił o ustalenie wz. Działka skarżących, co jest okolicznością bezsporną nie graniczy z działkami, na których została zrealizowana inwestycja, - przeto skarżącym nie przysługiwał przymiot stron w postępowaniu o ustalenie wz, dla tej inwestycji, a tym samym ich wniosek o wznowienie postępowania jest niedopuszczalny z przyczyn podmiotowych. Stosownie bowiem do dyspozycji zawartej w art. 147 k.p.a. (zdanie drugie) wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 par l pkt. 4 następuje tyko na żądanie strony. Skoro skarżącym nie przysługuje na podstawie przepisów prawa materialnego (ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) status strony w postępowaniu o w.z. i z.t, i nie wykazali oni swojego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a., to decyzja o odmowie wznowienia postępowania z powodu wskazanego w art.. 145 parł pkt. 4 k.p.a. odpowiada prawu. W tej sytuacji, skoro wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od uprawnionego podmiotu, to trafnym jest stwierdzenie Kolegium, iż kwestia niezachowania jednomiesięcznego terminu określonego art. 148 k.p.a. przez skarżących nie ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe skoro zaskarżone decyzje odpowiadają prawu Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi.