II SA/Kr 1342/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego M. P. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 30 listopada 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowa zespołu 6 bliźniaczych budynków mieszkalnych jednorodzinnych (zespół 12 segmentów) z garażami podziemnymi na działce nr [...] obręb [...] oraz budowa drogi dojazdowej na działce nr [...] obr. jw. i zjazdu z drogi publicznej na terenie części działki nr [...] obr. jw. przy ul. [...] w K.. W treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji organ wskazał, iż teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017, poz. 1073), dalej jako: u.p.z.p. W toku postępowania ustalono, iż spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Pismem z dnia 2 stycznia 2017 r. odwołanie od tej decyzji wniósł M. P.. Zarzucił jej oparcie na "tendencyjnej" analizie urbanistycznej, wprowadzającej niekorzystne dla zabytkowego otoczenia parametry. W opinii skarżącego analiza urbanistyczna, na której zostało oparte rozstrzygnięcie celowo przyjmuje do oceny szeroki obszar terenu mając na uwadze uzasadnienie zwiększonych gabarytów inwestycji. Decyzją z dnia 28 czerwca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 listopada 2016 r. nr [...] Uzasadniając takie stanowisko organ II instancji stwierdził, iż art. 61 ust. 1 u.p.z.p. nie przewiduje po stronie organu administracji publicznej swobody orzekania w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przypadku, gdy zamierzenie objęte planem inwestycyjnym nie realizuje któregokolwiek z wymienionych w przepisie warunków, decyzja o warunkach zabudowy nie może zostać wydana. Sposób ustalania parametrów danej zabudowy, a co za tym idzie konkretyzacja art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. następuje w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, nr 164, poz. 1588), dalej jako: rozporządzenie. SKO w K. wskazując na fakt, iż sporna inwestycja była przedmiotem wielokrotnego orzekania stwierdziło, iż w ponownie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym organ I instancji naprawił błędy i uzupełnił braki wskazane w decyzji kasacyjnej. I tak, przykładowo inwestor sprecyzował przedmiot inwestycji w zakresie liczby planowanych obiektów oraz ich parametrów (inwestycja ma obejmować budowę 6 bliźniaczych budynków mieszkalnych jednorodzinnych – zespół 12 segmentów, o łącznej powierzchni zabudowy 1150 m2). Organ II instancji stwierdził przy tym, iż bezwzględne związanie organu administracji publicznej właściwego do ustalenia warunków zabudowy wnioskiem inwestora ogranicza się do funkcji zabudowy wnioskowanej oraz wskazanego terenu inwestycji. Uzasadniając swoje stanowisko powołał się na wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. II OSK [...] kształt zabudowy, ustalony w decyzji o warunkach zabudowy, jest zatem przede wszystkim wynikiem analizy urbanistyczno-architektonicznej. Sporządzona – w opinii SKO w K. – ponowna analiza z sierpnia 2016 r. przedstawia wartość dowodową wystarczającą do stwierdzenia, że objęta przedmiotem inwestycji budowa zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej w świetle obowiązujących przepisów nie doprowadzi do naruszenia istniejącego w sąsiedztwie ładu przestrzennego. Decyzja organu I instancji – stosownie do art. 54 u.p.z.p. – określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz linie rozgraniczające teren inwestycji. Zawiera również wszystkie elementy składowe, o jakich mowa w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, iż stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. wobec wnioskowanej inwestycji, o którego zajęcie zwracał się organ I instancji każdorazowo po sporządzeniu projektu decyzji o warunkach zabudowy, nie miało przesądzającego znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy w niniejszej sprawie, gdyż nie stanowiło ono uzgodnienia, o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. Teren inwestycji nie jest objęty żądną z form ochrony zabytków, w związku z czym poddanie projektu decyzji o warunkach zabudowy do zaopiniowania przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. nie było obligatoryjne. To opinia w przedmiocie postępowania i jeden z dowodów w sprawie, podlegających ocenie Prezydenta Miasta K., ale niewiążących kategorycznie tego organu. Tym niemniej Kolegium zauważyło, iż jak wynika z pisma Konserwatora z dnia 20 czerwca 2017 r. nr [...] z punktu widzenia konserwatorskiego nie ma przeciwwskazań dla ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy gabarytów planowanego w ramach inwestycji budynku. Skargę na wskazaną decyzję SKO w K. wniósł M. P. zarzucając jej: - naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego, dalej jako: k.p.a., oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie oraz uznanie, że: "Sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania ponowna analiza urbanistyczno-architektoniczna, autorstwa mgr inż. arch. B. N. z sierpnia 2016 r. przedstawia wartość dowodową wystarczającą do stwierdzenia, że objęta przedmiotem inwestycji budowa zespołu 6 bliźniaczych budynków mieszkalnych (...), w świetle obowiązujących przepisów nie doprowadzi do naruszenia istniejącego w sąsiedztwie ładu przestrzennego", podczas gdy wykazana wyżej analiza została sporządzona z naruszeniem przepisów rozporządzenia. Opisane naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania, ponieważ ustalone na podstawie wskazanej wyżej analizy urbanistyczno-architektonicznej warunki zabudowy zostały następnie w całości przeniesione do zaskarżonej decyzji - naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 u.p.z.p. przez ustalenie w zaskarżonej decyzji wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o dane wskazane we wniosku inwestora, bez należytego uwzględnienia wymagań w zakresie ochrony ładu przestrzennego, walorów krajobrazowych oraz dziedzictwa kulturowego znajdującego się w obszarze analizowanym. W konsekwencji skarżący wniósł – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej jako: P.p.s.a., o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO w K. z dnia 28 czerwca 2017 r. oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, w związku ze stwierdzeniem naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, iż zaskarżona decyzja została w szczególności wydana z naruszeniem § 4 ust. 4 rozporządzenia polegającym na bezkrytycznym przyjęciu linii zabudowy zgodnie z parametrami podanymi we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, o czym świadczy chociażby brak uargumentowania dokonanych w tym zakresie ustaleń. Tym samym ustalona w zaskarżonej decyzji linia zabudowy nie opiera się na merytorycznej weryfikacji istniejących w obszarze analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto, na działkach sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem inwestora (nr [...]) nie wykształciła się jednolita linia zabudowy. Wobec tego organy rozpatrujące niniejszą sprawę obowiązane były do wyznaczenia nowej linii zabudowy w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, której podstawą – w opinii skarżącego – powinny być konkretne przesłanki merytoryczne oraz analiza istniejących warunków zagospodarowania terenu. Skarżący wskazał, iż przebieg linii zabudowy w odległości 6 metrów od drogi wewnętrznej będzie miał negatywny wpływ na zabudowę należącej do niego działki nr [...], istotnie utrudniając zagospodarowanie tej działki. Ponadto, skarżący zarzucił kwestionowanej decyzji naruszenie § 5 ust. 1 rozporządzenia przez wyznaczenie minimalnego obszaru powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 50% powierzchni terenu objętego zabudową, co nie zostało przy tym poparte merytoryczną weryfikacją istniejących w obszarze analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Co więcej, określając warunki zabudowy i zagospodarowania w zaskarżonej decyzji bezzasadnie odstąpiono również od ustalenia szerokości nowej elewacji na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych w zabudowie istniejącej na analizowanym obszarze przyjmując szerokość elewacji frontowej przy wykorzystaniu średniej szerokości frontów zespołów za budowy bliźniaczej położonych przy ul. [...]. Tym samym organy I i II instancji bezpodstawnie – w opinii skarżącego – zawęziły analizę cech zabudowy pod względem obszarowym – tylko do budynków położonych w rejonie ul. [...] oraz przedmiotowym – tylko do frontów budynków bliźniaczych. W opinii skarżącego analiza urbanistyczna narusza również § 7 ust. 3 rozporządzenia przez odstąpienie od ustalenia średniej wysokości elewacji frontowej dla wszystkich obiektów występujących na obszarze analizowanym na rzecz ustalenia średniej wysokości elewacji frontowej jedynie dla arbitralnie wybranych budynków. Z kolei nawet w przypadku zastosowanie wyjątku przewidzianego w § 7 ust. 4 rozporządzenia powinno to uwzględniać całokształt uwarunkowań dotyczących nieruchomości. W konsekwencji tak wskazane uchybienia powodują, iż analiza urbanistyczna jest w obecnym kształcie niewystarczająca do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W piśmie z dnia 13 października 2017 r. stanowiącym odpowiedź na skargę SKO w K. w całości podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze, jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Zdaniem organów obu instancji spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ze stanowiskiem takim nie zgodził się skarżący podnosząc, iż na obecnym etapie przeprowadzona analiza urbanistyczno-architektoniczna nie może stanąć u podstaw wydanej decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu nie sposób co prawda podzielić wszystkich zarzutów skargi, tym niemniej zaskarżona decyzja z uwagi na brak rzetelnego i dokładnego wyjaśnienia sprawy winna ulec uchyleniu. Przede wszystkim jednak, i w pierwszej kolejności wskazać należy, iż charakter rozstrzygnięć organów administracji zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zasada ta jest ustanowiona w art. 78 Konstytucji RP. Przepis ten mówi, iż każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Ustanowiona w art. 78 Konstytucji RP zasada jest realizowana w K.p.a. przepisem art. 15. Stanowi on, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Przedmiotem postępowania odwoławczego, nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, W. 1980, s. 144 i nast.). Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest zatem ustalić zakres postępowania wyjaśniającego, niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, poddać ocenie materiał dowodowy, ewentualnie materiał ten uzupełnić w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy następnie usunąć stwierdzone naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego o ile organ odwoławczy naruszenia takiego się dopatrzy w orzeczeniu organu niższej instancji (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C. H. Beck W. 2006, s. 606 oraz powołane tam orzecznictwo). Obowiązkiem organu odwoławczego jest także ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu tak w sensie pozytywnym jak i negatywnym tj. wskazanie odwołującej się stronie dokonanej przez organ odwoławczy prawnej oceny podnoszonych w odwołaniu zarzutów. Rola organu odwoławczego nie ogranicza się zatem do kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że działanie organu odwoławczego naruszyło zasadę, o której mowa wyżej. Zasada ta wymaga, aby postępowanie przed organem drugiej instancji miało wymiar w pełni merytoryczny, a nie tylko kontrolny. Ponadto materiał dowodowy na podstawie którego, organy dokonały ustaleń, nie jest kompletny i wymaga uzupełnienia. Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie uwarunkowań urbanistyczno-architektonicznych dla projektowanego przedsięwzięcia, ram urbanistycznych, w jakich to przedsięwzięcie może być realizowane. Wydanie takiej decyzji (w każdej instancji) poprzedzać musi postępowanie wykazujące, iż wnioskowane zamierzenie spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, to znaczy, że będzie nawiązywało do formy (wysokości, szerokości obiektu, intensywności zainwestowania w teren oraz geometrii dachu), a także do funkcji, jaka na danym obszarze występie, tj. funkcji zabudowy mieszkaniowej, usługowej, przemysłowej itp. Ustaleń tych organ dokonuje na podstawie analizy urbanistyczno-architektonicznej, która stanowi podstawowy dowód, jaki w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ administracji przeprowadza. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy ma specyficzny charakter. Zgodnie bowiem z regułą wyrażoną w art. 60 ust 4 ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm. (dalej; ustawa) sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się urbanistom albo architektom posiadającym uprawnienia budowlane. Same zaś wyniki analizy, stanowią załącznik decyzji o ustalenie warunków zabudowy (§ 9 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Fakt, iż projekt decyzji jest sporządzany przez osobę o określonych umiejętnościach zawodowych w zakresie urbanistyki, nie zwalnia organu od oceny tego projektu. To organ a nie uprawniony urbanista wydaje decyzję. Analiza urbanistyczno-architektoniczna powinna być przez organ w obu instancjach oceniona. Tylko prawidłowa analiza stanowić może podstawę ustaleń organu. Analiza wadliwa, bądź niepełna powinna być uzupełniona bądź ponowiona. Uwagi te dotyczą organów obu instancji. Powinnością organu odwoławczego jest ustalenie przede wszystkim czy projektowane zamierzenie spełnia warunki określone w art. 61 ust 1 ustawy tj. ustalenie czy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ winien następnie zbadać, czy teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej a także czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, czy teren ten nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a także czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ powinien ocenić też czy parametry nowej zabudowy tj. linia zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometria dachu, są ustalone prawidłowo. Organ, który oceny takiej nie dokonuje nie rozpoznaje sprawy. W kontrolowanej przez sąd decyzji organu II instancji brak jakichkolwiek rozważań na temat w/w okoliczności. Organ nie poddaje analizie czy zamierzenie inwestycyjne spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa oraz czy spełnia inne kryteria z art. 61 ust 1 (dostęp do drogi publicznej, kwestia uzbrojenia terenu itd.). Przedmiotem oceny organu nie są także parametry nowej zabudowy ustalone decyzją organu I instancji. Uzasadnienie skarżonej decyzji sprowadza się do opisu przebiegu postępowania, przytoczenia przepisów i orzecznictwa oraz wyrażenia pobieżnej oceny, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Organ II instancji ocenia jedynie kwestię ustalenia ilości miejsc parkingowych dla zamierzenia inwestycyjnego (kwestia drugorzędna) oraz ustosunkowuje się do zarzutów odwołania. W ocenie sądu decyzja ta nie stanowi merytorycznego rozpoznania sprawy zawisłej przed organem II instancji. Organ nie ustala bowiem warunków zabudowy a nawet nie poddaje choćby pobieżnej ocenie tych warunków, ustalonych przez organ I instancji i jako taka nie może się ostać w obrocie prawnym. Sąd zwraca też uwagę, iż organ I instancji nie wyjaśnił w sposób przekonujący czy planowana inwestycja spełnia warunek zachowania zasady dobrego sąsiedztwa o którym mowa w art. 61 ust 1 ustawy. Sama decyzja w kwestii tej się nie wypowiada. Załącznik nr [...] decyzji (wyniki analizy) wskazuje natomiast, że w obszarze analizy są działki sąsiednie dostępne do tej same drogi publicznej (ul. [...]) które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczące nowej zabudowy w tym gabarytów, formy architektonicznej, linii zabudowy, oraz intensywności wykorzystania terenu. Wskazane są także numery działek tych nieruchomości. (str. 2). Sam ten zwrot jest w ocenie sądu wątpliwy dowodowo (co do rzetelności), gdyż mowa w nim między innymi i linii zabudowy w sytuacji, kiedy linię tę urbanista wyznacza bez nawiązania do jakiejkolwiek zabudowy w obszarze analizy. Zauważyć przede wszystkim jednak należy, iż brak tu wzmianki o kontynuacji funkcji tj. podstawowej cechy zabudowy istniejącej na danym obszarze ,koniecznej do dokonania oceny czy zabudowa projektowana nawiązuje do tej zabudowy – stanowi jej kontynuację. Co prawda w dalszej części tekstu (charakterystyka terenu – str. 3) wzmiankuje się, że przy ul [...] są tereny zabudowy jednorodzinnej, w ocenie sądu jednakże są to stwierdzenia niewystarczające do dokonania oceny czy planowana inwestycja spełnia warunki o których mowa w art. 61 ust 1. Przepis ten statuując zasadę dobrego sąsiedztwa mówi o kontynuacji funkcji na działce dostępnej do tej samej drogi publicznej, ale też parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, oraz intensywności wykorzystania terenu. Nie jest wystarczającym wskazanie w decyzji, że na obszarze analizy występuje działka sąsiednia dostępna do tej samej drogi publicznej której zabudowa będzie stanowiła kontynuację funkcji (np. zabudowy jednorodzinnej) dla zabudowy projektowanej. Decyzja (analiza) musi wykazać, że działka ta zabudowana jest w sposób pozwalający na przyjęcie, iż także inne parametry, cechy i wskaźniki istniejącej zabudowy tj. jej gabaryty, forma architektoniczna a przede wszystkim intensywność wykorzystania terenu, oprócz kontynuacji funkcji stanowi zapewnienie zachowania zasady dobrego sąsiedztwa przez inwestycję projektowaną. Sąd zwraca tu uwagę, iż przedmiotem postępowania jest ustalenie warunków zabudowy nie dla budowy domu jednorodzinnego ale 6 takich domów i to w zabudowie bliźniaczej. Ta okoliczność powinna być przedmiotem analizy urbanistyczno-architektonicznej a następnie kontroli tej analizy przez organ administracji w aspekcie zachowania warunków o których mowa w art. 61 ust 1 ustawy tj. czy istnieją działki dostępne do tej samej drogi publicznej co zamierzenie inwestycyjne i znajdujące się w obszarze analizy, których zabudowa będzie gwarantowała zachowania kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników (gabarytów, formy architektonicznej oraz intensywności wykorzystania terenu) przez zabudowę projektowaną. W ocenie sądu w tym zakresie analizę urbanistyczno-architektoniczną w trybie art. 136 § 1 K.p.a organ odwoławczy powinien uzupełnić Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do w/w zaleceń tj. po uzupełnieniu materiału dowodowego dokona oceny zgodnej z regułą określoną w art. 61 ust 1 ustawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie 200 P.p.s.a. oraz § 14 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).