II SA/Kr 1342/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Z. R., M. M., A. R., A. G., K. G., M. G. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 8 sierpnia 2025 r. znak: WI-VI.7821.2.9.2023.BLu w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę. Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z 16 października 2023 r., znak: AU-01-6.6740.4.19.2023.IRE, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta Krakowa, reprezentowanego przez Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa, na podstawie art. 17 ust. 1 i 3 oraz art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 162) dalej: "specustawa", nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nr 34/6740.4/2023 z 12 października 2023 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: Rozbudowa skrzyżowania ul. [...] (droga gminna klasy Z) z ul. [...] (droga powiatowa klasy GP) wraz z rozbudową ul. [...] od km 0+000,00 do km 0+129,50 oraz rozbudową ul. [...] od km 0'+031,50 do km 0'+133,10 w K.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji przytoczył za uzasadnieniem wniosku inwestora z 3 sierpnia 2023 r., że realizacja ww. inwestycji w sposób znaczący poprawi komfort i bezpieczeństwo uczestników ruchu (głównie pieszych i rowerzystów) poprzez rozdzielenie ruchu rowerowego od ruchu pieszego i samochodowego. W ramach rozbudowy przedmiotowego skrzyżowania planowana jest bowiem budowa przejazdów rowerowych na wlotach ul. [...] oraz wlocie ul. [...]. Pozwoli to na połączenie istniejącej drogi dla rowerów, zlokalizowanej po zachodniej stronie ul. [...], z projektowaną drogą dla rowerów w ramach przedmiotowego zadania, a także umożliwi sprawne włączenie się rowerzystów z ruchu ogólnego na ul. [...]. Ponadto obecny układ skrzyżowania nie jest przystosowany do panujących na nim warunków ruchu. W ostatnich latach znacznemu zwiększeniu uległo bowiem natężenie ruchu pojazdów i pieszych w obrębie przedmiotowego skrzyżowania, ze względu na realizację licznych inwestycji mieszkaniowych oraz obiektów handlowo-usługowych w jego rejonie. Projektowana rozbudowa skrzyżowania przyczyni się do poprawy warunków obsługi komunikacyjnej obecnych i przyszłych mieszkańców terenów położonych w jego sąsiedztwie, jak również dla znajdujących się w okolicy galerii handlowych i zakładów pracy. W szczególności spowoduje zwiększenie płynności ruchu na wyjeździe z ulicy [...] w ulicę [...] poprzez zaprojektowanie i wykonanie pasa do prawoskrętu oraz przeprojektowanie i wykonanie zatoki przystankowej w ciągu ulicy [...] (za skrzyżowaniem z ulicy [...] w kierunku [...]) wraz z poszerzeniem pasa do prawoskrętu z ul. [...] w ulicę [...] (jadąc od strony skrzyżowania z ulicą [...]). Dzięki ograniczeniu zatorów drogowych na ulicy [...], możliwe będzie osiągnięcie zmniejszenia emisji m.in. hałasu i zanieczyszczeń. Inwestycja, w powiązaniu z już wybudowanymi rondami na skrzyżowaniach ulic [...] oraz [...] oraz z wykonywanym obecnie i przewidzianym do oddania do użytkowania na koniec września 2023 roku odcinkiem ul. [...], łączącym ulicę [...] z ulicą [...], znacząco usprawni ruch na ulicy [...] poprzez odciążenie istniejącego oraz stworzenie dodatkowego, alternatywnego połączenia komunikacyjnego w przedmiotowym obszarze. Ułatwiony zostanie wyjazd z osiedla w kierunku zarówno N. , jak również P. . Następnie organ I instancji wskazując na literalną wykładnię art. 17 ust. 1 specustawy przyjął, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest obligatoryjne, jeżeli tylko właściwy zarządca drogi złoży wniosek uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Przytoczony przepis jest jednym z instrumentów mających zapewnić sprawny przebieg inwestycji drogowych, a tym samym szybszą modernizację i rozbudowę sieci dróg w kraju. W związku z powyższym argumenty dotyczące poprawy warunków ruchu pojazdów, płynności ruchu, a także bezpieczeństwa użytkowników ruchu wystarczają, w ocenie organu, do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. M. M., Z. R., A. R., K. G. i A. G. wnieśli na opisane na wstępie postanowienie Prezydenta z 16 października 2023 r. zażalenie wskazując, że w przedmiotowej sprawie brak jest uzasadnionego interesu społecznego lub gospodarczego, który uzasadniałby wykonanie decyzji przed uzyskaniem ostateczności, a przedwczesne wykonanie decyzji w sposób istotny i nieodwracalny naruszyłoby uzasadniony interes społeczny i gospodarczy. Skarżący zarzucili, że zostali wadliwie wywłaszczeni, w rozwiązaniach projektowych i materiale dowodowym sprawy występuje wiele błędów i nieprawidłowości, a każdy z nich stanowi przesłankę do uchylenia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zaistniałe braki i nieprawidłowości powodują istotne i bezpośrednie zagrożenie zarówno dla terenów sąsiadujących z inwestycją, jak i terenów inwestycji, co powinno skutkować wstrzymaniem wykonalności zaskarżonej decyzji a następnie jej uchyleniem. Kolejno skarżący podnieśli, że budowa na ich działkach przeznaczonych pod inwestycję drogową (z dnia na dzień) bez zapewnienia innego, alternatywnego dostępu do drogi publicznej dla tego terenu gdzie zlokalizowanych jest kilkadziesiąt firm i zakładów, tj. poprzez przewidzianą w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego "Czyżyny – Rejon ul. Galicyjskiej" drogę KDD.2 – wyrządzi znaczne szkody dla interesu społecznego, spowoduje trudne do odwrócenia skutki oraz paraliż ruchu w tym obszarze. Według skarżących wykonanie drogi KDD.2 jest warunkiem koniecznym, który musi być spełniony przed wykonaniem zaskarżonej decyzji. Skarżący zawarli w zażaleniu również zarzuty do meritum decyzji zrid Prezydenta Miasta Krakowa z 12 października 2023 r., zarzucając m.in. brak aktualności dokumentacji będącej podstawą wydania decyzji (w tym np. czy istnieje zjazd na działce nr [...]) oraz szereg innych nieprawidłowości i braków w zakresie m.in. niwelacji terenu, czy zagospodarowania wód opadowych oraz nieuwzględnienie wniosków płynące z wyroku WSA w Krakowie III SA/Kr 415/17 dotyczących bezpieczeństwa. Wojewoda Małopolski postanowieniem z 8 sierpnia 2025 r., znak WI-VI.7821.2.9.2023.BLu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej "K.p.a." oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 specustawy, utrzymał w mocy ww. postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 16 października 2023 r., znak: AU-01-6.6740.4.19.2023.IRE. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał na wstępie, że na podstawie wypisów z rejestru gruntów znajdujących się w aktach sprawy organu I instancji ustalił, iż wnoszący zażalenie są właścicielami nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej, zatem posiadają przymiot strony. Wojewoda przywołał i wyjaśnił treść art. 7, art. 77 i art. 124 K.p.a. oraz art. 17 ust. 1 specustawy. Stwierdził, że przesłanką do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest występowanie uzasadnionego interesu społecznego lub gospodarczego. Przywołał ustalenia organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym ocena zaistnienia ww. przesłanek winna być dokonywana z uwzględnieniem celu i charakteru uregulowań specustawy. Ustawa ta ma bowiem na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Wyjątkowość uregulowań ustawy wyraża się w uproszczeniu procedur administracyjnych w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowaniem nimi przez inwestorów budowlanych. Celem uregulowań ustawy jest stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych, a tym samym szybką modernizację i rozbudowę sieci dróg w Polsce. Zdaniem organu II instancji ocena, czy interes społeczny lub gospodarczy ma miejsce, została pozostawiona organowi wydającemu decyzję, przy czym powyższa specustawa nie wprowadza żadnych szczególnych kryteriów oceny takiego interesu. Wskazując na konsekwencje takiego uregulowania Wojewoda przyjął pogląd, że organ wydający decyzję ma szerokie możliwości korzystania z tej instytucji, a warunkiem legalności jej zastosowania jest wskazanie okoliczności, które uprawdopodabniają istnienie interesu społecznego lub gospodarczego. Reasumując, po przeanalizowaniu wniosku inwestora o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji zrid, organ II instancji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie Prezydent zasadnie przyjął, że realizacja przedmiotowej inwestycji stanowi interes społeczny. Pełnomocnik inwestora uzasadnił konieczność nadania decyzji ww. rygoru, co upoważniało organ I instancji do przychylenia się do złożonego wniosku. Również kontrola przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania i podjętych czynności proceduralnych potwierdziła według Wojewody, że strony były prawidłowo powiadamiane o tych czynnościach, a postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, na podstawie art. 49 K.p.a. i art. 11f ust. 3 specustawy. Dodatkowo organ II instancji wyjaśnił, że zarzuty dotyczące wywłaszczenia części działki skarżących, postępowania administracyjnego, braku pełnomocnictwa, budowy zjazdu (stanowiąca główny zarzut zażalenia) i przyjętych rozwiązań projektowych planowanej inwestycji drogowej, formalnie nie mogą być zarzutami stawianymi postanowieniu w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności tylko decyzji, której rygor ten nadano. Zarzuty te rozpatrywane będą w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę Małopolskiego (m.in. na skutek odwołania skarżących). Organ II instancji wskazał, że rygor natychmiastowej wykonalności powinien być wydany na każdorazowy wniosek inwestora, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym, bez badania, czy w sprawie dany interes występuje, wystarczające jest bowiem wskazanie faktów, a nie ich badanie, pozwalających na przyjęcie, że interes taki występuje. W ocenie Wojewody bez wątpienia rozbudowa skrzyżowania i rozdzielenie ruchu rowerowego od ruchu pieszego i samochodowego leży w interesie społecznym. Dodatkowo projektowane wykonanie prawoskrętów poprawi płynność ruchu samochodowego, a usytuowanie "wyspy" na przejściu dla pieszych na ul. [...] zapewni ich większe bezpieczeństwo. Podane przez skarżących w zażaleniu argumenty nie wykazały, że wykonanie decyzji w trybie natychmiastowym spowoduje pogorszenie bezpieczeństwa ruchu i utrudnienia w transporcie drogowym na ulicy [...] i [...]. Wojewoda powtórzył, że w postępowaniu zażaleniowym w sprawie postanowienia Prezydenta nie może oceniać prawidłowości wydanej decyzji zrid, gdyż jest to przedmiotem odrębnego postępowania. M. M., Z. R., A. R., K. G., M. G. i A. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. postanowienie Wojewody Małopolskiego z 8 sierpnia 2025 r., zaskarżając je w całości. W skardze zarzucili naruszenie art. 17 ust. 1 i 3 specustawy przez błędne przyjęcie istnienia interesu społecznego lub interesu gospodarczego uzasadniającego nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji zrid z 12 października 2023 r. i wnieśli o uchylenie postanowień obu instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie i przyznanie od Wojewody na rzecz skarżących kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że inwestycja nie tylko nie jest uzasadniona ww. interesami, ale wręcz przeciwnie, zagraża im. Spotęguje bowiem zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu z uwagi na zaprojektowaną budowę zjazdu w obszarze oddziaływania rozbudowanego skrzyżowania. Kwestia ta była już poruszana przez ZDMK w trzech wydanych opiniach, z których wynika, że "z uwagi na bardzo niekorzystne warunki ruchu na skrzyżowaniu drogi oznaczonej w planie jako KDD.1 z ul. [...] bezwzględnie należy zamknąć to połączenie, pozostawiając jedynie możliwość utrzymania ruchu pieszego, a obsługa przyległego terenu należy kształtować zgodnie z obowiązującym planem miejscowym od ul. [...]." Kwestia zbędności budowy/przebudowy zjazdu w tym miejscu z uwagi na przeznaczenie tego połączenia do likwidacji ze względów bezpieczeństwa, została przesądzona według skarżących w wyroku WSA w Krakowie z 20 czerwca 2017 r., sygn. III SA/Kr 415/17. Zdaniem skarżących rozbudowa skrzyżowania oraz budowa drogi rowerowej spotęguje znacznie istniejące dotychczas niebezpieczeństwo przez doprowadzenie do możliwości potrącenia rowerzysty, pieszego oraz kolizji pojazdów. Skarżący podnieśli, że w innych, podobnych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny uznaje pozostawienie zjazdu w obrębie skrzyżowania rozbudowywanego w ramach decyzji ZRID za niedopuszczalne, jednocześnie wskazując, że w takim przypadku należy zapewnić zjazd w innym, spełniającym wymogi bezpieczeństwa miejscu. Dodatkowo skarżący zarzucili, że pomimo rygoru wydanego w październiku 2023 r. inwestor nie przystąpił do prac aż do lipca 2024 r, a następnie przerwał pracę po kilku dniach aż do sierpnia 2025 r. Wydana decyzja zrid rażąco narusza interes społeczny i zagraża bezpieczeństwu. Skarżący zwrócili także uwagę, że w sprawie brak jest interesu publicznego z uwagi na fakt, iż projektowany zjazd nie zapewnia dojazdu do drogi wewnętrznej będącej w zarządzie ZDMK, lecz wyłącznie do nieruchomości prywatnych skarżących. Ponadto dokonane na ten cel wywłaszczenie nieruchomości skarżących odbyło się pomimo braku istnienia ku temu ustawowych przesłanek w postaci niezbędności i celu publicznego. W dalszej części uzasadnienia skarżący podnieśli również, że w materiale dowodowym zebranym w sprawie występują liczne braki i uchybienia, przesądzające o wadliwości wydanej decyzji, której nadano rygor. Najistotniejszym błędem w ocenie skarżących jest kwalifikacja inwestycji jako przebudowy wobec okoliczności, które jednoznacznie przesądzają o tym, że inwestycja ta stanowi budowę w rozumieniu Prawa budowlanego. Ponadto w ocenie skarżących decyzja zrid została wydana przedwcześnie oraz z naruszeniem przepisów postępowania, m.in. z powodu uniemożliwienia stronom zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powtarzając stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z 8 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej "P.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie należy do jednej z wymienionych kategorii, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, bez wyznaczania rozprawy. Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia, czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 P.p.s.a., stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 17 ust. 1 specustawy, Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Rygor natychmiastowej wykonalności można nadać decyzji zrid w dwojaki sposób. Można umieścić go w samej decyzji albo w odrębnym postanowieniu, na które służy zażalenie (tak Beata Sagan, Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz do art. 17, publ. Lex/el. oraz Antoniak Patrycja i in., Przygotowanie i realizacja inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz do art. 17, publ. Lex/el). Odnośnie obszernej argumentacji i wielości zarzutów zawartych w skardze trzeba podkreślić, że jak trafnie wskazał organ II instancji, większość zarzutów nakierowanych jest na zakwestionowanie decyzji zrid z 12 października 2023 r., która jest kontrolowana odrębnie w postępowaniu wywołanym wniesieniem odwołań, w tym przez skarżących. Zarzuty te nie mogły odnieść żadnego skutku w niniejszym postępowaniu dotyczącym kontroli postanowienia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji zrid. W przedmiotowej sprawie Wojewoda słusznie zaakceptował oparcie się przez organ I instancji, zgodnie z art. 17 ust. 1 specustawy, na wniosku właściwego zarządcy drogi. Trafnie wskazał organ II instancji, że ustawodawca nie ustanowił żadnych szczególnych kryteriów oceny, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 17 ust. 1 specustawy (por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 20 września 2019 r. sygn. II SA/Kr 427/19 LEX nr 2729986). Co więcej, przy ocenie zaistnienia przesłanki zawartej w art. 17 ust. 1 specustawy, wystarczające jest samo wskazanie faktów pozwalających na przyjęcie, iż interes występuje. Organ prowadzący postępowanie nie jest zatem zobowiązany do poddania uzasadnienia wniosku o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji szczegółowemu badaniu, czy sprawdzeniu, mającemu na celu wykazanie, że tenże rygor w sposób niewątpliwy doprowadzi do założonego przez inwestora stanu rzeczy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2018 r. II SA/Bd 78/18 LEX nr 2569233). Zatem za prawidłowe należało uznać dokonanie przez organy w sprawie ogólnej analizy wniosku inwestora i zawarcie umotywowanej aprobaty przedstawionych argumentów w uzasadnieniu podjętych w sprawie rozstrzygnięć. Inwestor bowiem w niniejszej sprawie wiarygodnie wskazał, a organy obu instancji trafnie zaakceptowały, że realizacja ww. inwestycji w sposób znaczący poprawi komfort i bezpieczeństwo uczestników ruchu (głównie pieszych i rowerzystów) poprzez rozdzielenie ruchu rowerowego od ruchu pieszego i samochodowego. W ramach rozbudowy przedmiotowego skrzyżowania, którego obecny układ nie jest przystosowany do panujących na nim warunków ruchu (znacznego w ostatnich latach zwiększenia natężenie ruchu pojazdów i pieszych w obrębie przedmiotowego skrzyżowania ze względu na realizację licznych inwestycji mieszkaniowych oraz obiektów handlowo-usługowych w jego rejonie), planowana jest bowiem budowa przejazdów rowerowych na wlotach ul. [...] oraz wlocie ul. [...]. Pozwoli to na połączenie istniejącej drogi dla rowerów, zlokalizowanej po zachodniej stronie ul. [...], z projektowaną drogą dla rowerów w ramach przedmiotowego zadania, a także umożliwi sprawne włączenie się rowerzystów z ruchu ogólnego na ul. [...]. Sąd uznał za uprawdopodobnione, że projektowana rozbudowa skrzyżowania przyczyni się do poprawy warunków obsługi komunikacyjnej obecnych i przyszłych mieszkańców terenów położonych w jego sąsiedztwie, jak również dla znajdujących się w okolicy galerii handlowych i zakładów pracy. W szczególności spowoduje zwiększenie płynności ruchu na wyjeździe z ulicy [...] w ulicę [...] poprzez zaprojektowanie i wykonanie pasa do prawoskrętu oraz przeprojektowanie i wykonanie zatoki przystankowej w ciągu ulicy [...] (za skrzyżowaniem z ulicy [...] w kierunku [...]) wraz z poszerzeniem pasa do prawoskrętu z ul. [...] w ulicę [...] (jadąc od strony skrzyżowania z ulicą [...]). Dodatkowo, dzięki ograniczeniu zatorów drogowych na ulicy [...], możliwe będzie osiągnięcie zmniejszenia emisji m.in. hałasu i zanieczyszczeń. Inwestycja, w powiązaniu z już wybudowanymi rondami na skrzyżowaniach ulic [...] oraz [...] oraz z wykonywanym obecnie i przewidzianym do oddania do użytkowania na koniec września 2023 r. odcinkiem ul. [...], łączącym ulicę [...] z ulicą [...], znacząco usprawni ruch na ulicy [...] poprzez odciążenie istniejącego oraz stworzenie dodatkowego, alternatywnego połączenia komunikacyjnego w przedmiotowym obszarze. Ułatwiony zostanie wyjazd z osiedla w kierunku zarówno N. , jak również P. W konsekwencji Wojewoda Małopolski prawidłowo uznał w sprawie spełnienie przesłanek z art. 17 ust. 1 specustawy w świetle powyższego uzasadnienia wniosku inwestora. Mowa jest tutaj bowiem zarówno o ewidentnym interesie gospodarczym (upłynnienie ruchu i usprawnianie połączeń komunikacyjnych) jak i oczywistym interesie społecznym (bezpieczeństwo w ruchu). Nie mógł przynieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 specustawy, oparty na przekonaniu skarżących, że to sama decyzja zrid szkodzi interesom gospodarczemu i społecznemu, a w konsekwencji szkodzi im też natychmiastowe wykonanie tej decyzji. Powtórzyć trzeba, że organ przed wydaniem rygoru w trybie art. 17 ust. 1 specustawy, nie weryfikuje ostatecznie, czy w sprawie występuje uzasadniony interes społeczny lub gospodarczy w wystąpieniu z takim żądaniem. Wystarczające jest wskazanie przez inwestora i organ faktów (a nie ich badanie) pozwalających na przyjęcie, że interes taki występuje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2015 r. sygn. II OSK 1785/15 LEX nr 1987062). Tymczasem podane w niniejszej sprawie przez inwestora fakty wystarczająco uzasadniały przyjęcie podstaw do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji zrid z 12 października 2023 r. Podane przez inwestora fakty są spójne, a wyciągnięte z nich wnioski zgodne z doświadczeniem życiowym. Odnosząc się do pozostałej części argumentacji skarżących Sąd wskazuje, że z punktu widzenia zastosowania art. 17 ust. 1 specustawy nie ma znaczenia okoliczność wysuwania przez określone podmioty subiektywnych zastrzeżeń względem prawidłowości rozstrzygnięcia, racjonalności zatwierdzonych nim rozwiązań, a także szans realizacji zamierzenia inwestycyjnego w jego ostatecznym kształcie. Istotne jest w tym przypadku wyłącznie to, czy dana okoliczność może być uznana za okoliczność wskazującą na zaistnienie w danych warunkach interesu społecznego lub gospodarczego (por. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 11 sierpnia 2017 r. VII SA/Wa 344/17 LEX nr 2357821). W kontrolowanej sprawie podane podstawy wniosku mieszczą się w ustawowych przesłankach, co skutkuje przyjęciem prawidłowości rozstrzygnięcia. Jak to bowiem trafnie zauważył NSA w wyroku z 29 listopada 2011 r. sygn. II OSK 2113/11 LEX nr 1152140, nie można zgodzić się z poglądem, że powoływanie się na poprawę jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników drogi nie jest uzasadnionym przypadkiem, o którym mowa w art. 17 specustawy. Problem ten dotyczy w zasadzie wszystkich dróg w Polsce. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę drogi na podstawie ww. przepisu nie jest uzależnione od tego, czy dana okoliczność mająca uzasadniać nadanie tego rygoru występuje bardzo często, czy też rzadko. Istotne jest to, czy dana okoliczność może być uznana za okoliczność wskazującą na istnienie interesu społecznego lub gospodarczego. Skarżący zaś nie uprawdopodobnili swoich stwierdzeń, jakoby przedwczesne wykonanie decyzji, przed uzyskaniem ostateczności, w sposób istotny i nieodwracalny naruszało uzasadniony interes społeczny i gospodarczy. Podsumowując, w postępowaniu poddanym kontroli sądowej Sąd nie stwierdził naruszenia żadnych przepisów prawa procesowego. Wydanie kwestionowanych postanowień poprzedziło skrupulatne wyjaśnienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, w tym w ramach niebudzących wątpliwości ustaleń w toku licznych kontroli (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena dokonana przez organy nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). W postanowieniu I instancji zawarto wszystkie konieczne jego elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił bezzasadną skargę, orzekając jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a..