II SA/Kr 1343/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska AWSA Beata Cieloch Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi M.F. i A.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 września 2001 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz M.F. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...].06.2001 r. (znak: [...]) Burmistrz W. działając na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3, oraz art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 1999 r. Dz. U. nr 15, poz. 139 ze zm.), ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: magazyn materiałów i wyrobów gotowych dobudowany do istniejącego warsztatu szewskiego na nieruchomości położonej w W. oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ewid. "1". Termin ważności decyzji określony został w uzasadnieniu decyzji w ten sposób, że stwierdzono iż upływa on "z chwilą wydania pozwolenia na budowę jednak nie później niż 12 miesięcy od daty otrzymania niniejszej decyzji". Odwołanie M. i A.F. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia 21.09.2001 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje podnosząc w uzasadnieniu co następuje: 1/ warunki zabudowy wynikają z ustaleń miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...].12.1992 r., nr [...], zgodnie z którym teren obejmujący działkę nr "1", oznaczony jest symbolem [...] i przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej oraz lokalizacji usług rzemiosła, 2/ zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli takowy został sporządzony i obowiązuje na danym terenie, 3/ z ustaleń ogólnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że tereny oznaczone symbolem [...] przewidziane są w pierwszym rzędzie do realizacji funkcji mieszkaniowo-usługowych dla indywidualnych form zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, zaś dopuszczalna elastyczność interpretacji obejmuje możliwość lokalizacji usług podstawowych związanych z obsługą mieszkańców w zakresie oświaty, kultury, handlu, zdrowia, rzemiosła gastronomii i sportu, 4/ zamierzona inwestycja dotyczy możliwości budowy magazynu materiałów i wyrobów gotowych dla istniejącego warsztatu szewskiego. Nie ulega wątpliwości, że usługi szewskie są zaliczane do rzemiosła i stanowią taki rodzaj usług, który jest związany z obsługą mieszkańców, 5/ w tej sytuacji organ I instancji dokonał prawidłowej interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z nim ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą magazyn materiałów i wyrobów gotowych, 6/ odnosząc się do zarzutów odwołujących się podniesiono, iż w tym postępowaniu oprócz porównania projektowanej przez wnioskodawcę inwestycji z wymaganiami planu zagospodarowania terenu, organ I instancji nie może uwzględniać żadnych warunków czy zastrzeżeń podnoszonych przez innych uczestników postępowania, które nie dotyczą tak jak w przedmiotowej sprawie, zapisów planu zagospodarowania przestrzennego. Takie postępowanie wynika wprost z treści art. 41 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, "nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nie przewidzianych, obowiązującymi przepisami, świadczeń lub warunków". 7/ zarzut co do odległości lokalizacji planowanej inwestycji od granicy działki odwołujących się oraz spełnienie przez inwestora warunków dotyczących realizacji przedmiotowego magazynu (np. w odniesieniu do jakości wyrobów, z których zostanie zbudowany obiekt) jest przedwczesny. Na etapie wydania zaskarżonej decyzji nie można ustalać szczegółowych zasad usytuowania obiektu i parametrów dotyczących jego realizacji, tego rodzaju kwestie będą badana na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli M.F. i A.F. i zarzucając naruszenie art. 7 i 8 kpa oraz art. 40 i 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym a także art. 5 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i "przekazania sprawy do postępowania w I instancji". W uzasadnieniu skargi wywiedli, że: 1/ decyzja organu I instancji zawiera "kłamliwe" stwierdzenie, że załączniki decyzji przesłano przy zawiadomieniu bowiem żadnych załączników skarżący nie otrzymali a celem takiego działania Urzędu jest prawdopodobnie ominięcie przepisów i pozbawienie strony prawa do pełnej informacji, a art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdza jednoznacznie, że "wszystkie zainteresowane strony otrzymują podkłady mapowe", 2/ "integralną i obligatoryjną częścią każdej decyzji wzizt (art. 42) jest mapa w stosownej skali, na której zaznaczone są linie rozgraniczające teren inwestycji. Wydana decyzja przez Urząd Miejski w W. takiego dokumentu nie posiadała, a dodatkowo kłamliwie odnosiła się do bliżej nie sprecyzowanych załączników z zawiadomienia. Drugim niezbędnym elementem rozstrzygnięcia decyzji wzizt, o którym jest mowa w wyżej cytowanym przepisie prawnym, a który nie znalazł się w decyzji I i II instancji jest określenie wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich", o których mowa w art. 5 Prawa Budowlanego z 1994 r. 3/ w zaskarżanych decyzjach podaje się, że plan ogólny zagospodarowania przestrzennego działki będące przedmiotem lokalizacji są w terenie oznaczonym symbolem [...] tj. tereny mieszkaniowe o niskiej intensywności z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej, uzupełniając to, że zapis planu w części ogólnej dopuszcza lokalizację usług rzemiosła. Rzemiosło to samodzielna działalność gospodarcza na niewielką skalę prowadzona przez właściciela warsztatu przy jego osobistym wkładzie pracy. Do tej pory zrealizowane inwestycje mieściły się w granicach działalności rzemieślniczej pomimo że były wykonane z naruszeniem prawa, natomiast wydana decyzja i utrzymana w mocy przez Kolegium Odwoławcze zmienia całkowicie znaczenie słowa rzemiosło, gdyż wydaje warunki dla zakładu przemysłowego, a nie rzemieślniczego. Gdyby rzemieślnik (inwestor który otrzymał wzizt) był faktycznie rzemieślnikiem prowadzącym usługi i nie wielką produkcję to zbędnym byłoby tworzenie tzw. magazynów, a w rzeczywistości hal produkcyjnych. Skarga uzupełniona została pismem z dnia 12.09.2003 r., do którego dołączono: 1. odpis decyzji nr [...] z dnia [...].03.2003 r., (znak: [...]) w której Burmistrza W. ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "dobudowa magazynu wyrobów gotowych do istniejącego warsztatu szewskiego na działce nr pb. "1" w W. Dobudowa zlokalizowana będzie w granicy z działką nr "2" i w odległości 2,30 m od granicy z działki nr "3" w W". 2. odpis decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].05.2003 r. (znak: [...]) którą uchylno decyzję Burmistrza W. z dnia [...].03.2003 r., (znak: [...]) - w której dokonano innej interpretacji zapisów planu niż w decyzji będącej przedmiotem sprawy niniejszej, mimo, że obie decyzję dotyczą tego samego zamierzenia inwestycyjnego. 3. odpis decyzji Burmistrza W. z dnia [...].09.2003 r. którą na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzono postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "dobudowa magazynu wyrobów gotowych do istniejącego warsztatu szewskiego na działce nr pb. "1" w W." — wobec cofnięcia wniosku przez M.D. - inwestora. Również pismem z dnia 6.07.2005 r. skarżący uzupełnili skargę wskazując na różnice w interpretacji zapisów planu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzjach z dnia 21.09.2001 r. (znak: [...]) będącej przedmiotem tej sprawy i z dnia [...].05.2003 r. (znak: [...]). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu dodatkowo podnosząc, że w aktach sprawy (karta nr 9) znajduje się wyrys z mapy ewidencyjnej z naniesionymi granicami działki nr "1" wraz z działkami sąsiednimi oraz z zaznaczoną linią rozgraniczającą teren inwestycji. Jest to załącznik do decyzji organu I instancji, o czym informuje stosowna pieczątka wraz z podpisem osoby piastującej funkcje organu l instancji. Załącznik graficzny w dostateczny sposób lokalizuje teren, na którym ma być zrealizowane zamierzenie inwestycyjne. Dokładna lokalizacja dobudowy, musi zostać sporządzona w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do następnego zarzutu Skarżących, a dotyczącego braku powiadomienia ich o załącznikach, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśnia, iż w aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji (akta nr 10-12). Ponadto Kolegium wyjaśnia, iż niewątpliwie załącznik graficzny, tak jak twierdzą Skarżący, stanowi integralną część decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednakże nawet gdy Skarżący nie zostali zapoznani z załącznikiem graficznym do tej decyzji, to z tego powodu ich uprawnienia nie zostały ani ograniczone ani uchylone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo. Zwrócić także trzeba uwagę, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Rozważania w sprawie zacząć należy od pewnych ogólnych stwierdzeń. Do dnia 1.01.2004 r. zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalanie zasad ich zagospodarowania określała ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 - tekst jedn. z późn. zm.- zwana dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym). Zgodnie z przepisami art. 39 i 40 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca w szczególności na budowie obiektu budowlanego wymagała ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym orzekało się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepisy cyt. wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiły, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania .przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a związanie ustaleniami planu było bezwzględne, bowiem zgodnie z zapisami tej ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z ustaleniami planu jest nieważna (art. 33 i 46 a ustawy). W myśl art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny ale też każdy ma też prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Art. 41 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowił o obligatoryjnej treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, który powinien zawierać określenie: 1) granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu, 2) funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, 3) zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów, 4) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie, gdy inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynikać może, że we wniosku z dnia 25.01.2001 r., jest mowa o załącznikach mapowych, których jednak w aktach sprawy nie ma, a co najważniejsze w prezentacie złożenia wniosku w dniu 28.05.2001 r., nie wynika aby takie załączniki zostały dołączone do wniosku. Dalej stosownie do przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musiała określać: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, 3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 7) okres ważności decyzji. Decyzja organu I instancji z dnia [...].06.2001 r. ustalająca warunki dla inwestycji p.n. magazyn materiałów i wyrobów gotowych dobudowany do istniejącego warsztatu szewskiego na nieruchomości położonej w W. oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ewid. "1" w zasadzie sprowadza się - bez bliższego uzasadnienia - do stwierdzenia, że nieruchomość będąca przedmiotem wniosku położona jest w terenie oznaczonym symbolem [...] który przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności z dopuszczeniem zabudowy usług rzemiosła. Warunek z pkt. 5 ust. 1 art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym określony został w decyzji tylko stwierdzeniem, że "przy opracowywaniu projektu budowlanego należy uwzględnić interesy osób trzecich wynikające z art. 5 ust. 2 prawa budowlanego'". Art. 3 pkt. 2 ustawy gwarantował każdemu ochronę własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. A więc ochrona ta była szersza i inna niż tylko wynikająca z przepisów Prawa Budowlanego z 1994 r. (art. 5 ust. 2 Prawa Budowlanego z 1994 r.) i winna być rozważana już we wstępnym etapie procesu inwestycyjnego - w ramach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W końcu decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winna zawierać linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, oraz okres ważności decyzji (art. 42 ust. 1 pkt. 6 i 7). W samej decyzji nie ma ani słowa o liniach rozgraniczające teren inwestycji wyznaczonych na mapie w stosownej skali. Po uzasadnieniu jest adnotacja, załącznik: [...]. wyrys z mapy ewidencyjnej 1:2880; [...]. mapa 1:1000. I rzeczywiście jest wyrys z mapy ewidencyjnej 1:2880, opieczętowany z którego może wynikać, że jest to załącznik nr [...] do decyzji [...] z dnia [...].06.2001 r. Rzecz w tym, że załącznik nie zawiera linii rozgraniczających teren inwestycji, a linią - zresztą nie pełną - zawiera lokalizację inwestycji. Czym innym jest lokalizacja (geodezyjne wytyczenie obiektu) a czym innym linia rozgraniczająca teren inwestycji (geodezyjne określenie terenu na którym obiekt może być zlokalizowany). Okres ważności decyzji określony został w uzasadnieniu decyzji w ten sposób, że stwierdzono iż upływa on "z chwilą wydania pozwolenia na budowę jednak nie później niż 12 miesięcy od daty otrzymania mniejszej decyzji". Nie jest konieczne określenie terminu ważności datą kalendarzową, termin ten można określić zdarzeniem - ale zdarzenie to musi mieć charakter obiektywny, niezależny od zachowania się strony. Skutki takiego określenia natychmiast dały o sobie znać właśnie w sprawie pozwolenia na budowę - gdzie przedmiotem sporu stało się określenie kiedy inwestor otrzymał decyzję i czy wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w terminie jej ważności. Kwestia ta jest przedmiotem szerszych rozważań w sprawie tut. Sądu sygn. akt II SA/Kr 3149/03 dotyczącej skargi na decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, będącej przedmiotem rozważań w sprawie niniejszej. Określenie okresu ważności należy do rozstrzygnięcia winno być zamieszone w rozstrzygnięciu a nie w uzasadnieniu jak to uczyniono w sprawie niniejszej. I rzecz najważniejsza dotycząca wykładni planu. Art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przesądzał o tym, że celem decyzji ustalającej zabudowę i zagospodarowanie terenu było zdecydowanie, czy zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z przepisami szczególnymi. Art. 43 cytowanej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) wyrażał wprost wolę ustawodawcy, iż nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzona inwestycja jest zgodna z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak więc, orzekający w sprawie organ administracji publicznej będąc bezwzględnie związany wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji, musi przesądzić o tym, że zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami planu. Krótko mówiąc musi dokonać wykładni zapisów planu. Organ I instancji bez bliższej analizy planu, wprost przyjmuje w uzasadnieniu, że plan "dopuszcza realizacją zabudowy usługowej w tym usług rzemiosła". Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy nad wyżej podniesionymi wadami decyzji przechodzi do porządku dziennego z wyjątkiem wykładni planu. Otóż Kolegium stwierdza wprawdzie, że plan w pierwszym rzędzie dla danego terenu przewiduje funkcję mieszkaniowo-usługową dla indywidualnych form zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, zaś dopuszczalna elastyczność interpretacji obejmuje możliwość lokalizacji usług podstawowych związanych z obsługą mieszkańców w zakresie oświaty, kultury, handlu, zdrowia, rzemiosła gastronomii i sportu, a skoro zamierzona inwestycja dotyczy możliwości budowy magazynu materiałów i wyrobów gotowych dla istniejącego warsztatu szewskiego, który nie ulega wątpliwości, że jest zaliczany do rzemiosła i stanowi taki rodzaj usług, który jest związany z obsługą mieszkańców. Otóż dla wykładni pojęcia rzemiosła istotne jest faktyczne ustalenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej a nie opieranie się o samą nazwę. W odwołaniu obecni skarżący podnosili, że konieczne jest ustalenie "o jaki skład materiałów i wyrobów gotowych" chodzić może, a i ich obawy związane są z tym, że może to być np. magazyn towarów niebezpiecznych, chemicznych. Okoliczności te zostały pominięte przez organ II instancji. Polskie prawo, zawiera ustawową definicję rzemiosła zawartą w ustawie z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (tj. Dz.U. z 2002 nr.112 poz. 979) w której w art. 2. ust. 1 określono, że rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, z udziałem kwalifikowanej pracy własnej, w imieniu własnym tej osoby i na jej rachunek, przy zatrudnieniu do 50 pracowników - zwaną dalej rzemieślnikiem. Z drugiej strony według słownika języka polskiego, rzemiosło to drobna wytwórczość o charakterze przemysłowym, obejmująca wykonywanie i naprawianie przedmiotów codziennego użytku prostymi narzędziami i maszynami (zob. Słownik języka polskiego - PWN, Warszawa 1981 t. III str.160 ). Usługi zaś to działalność służąca do zaspokajania potrzeb ludzkich, ale tu plan wyraźnie wprowadza ograniczenie usług, do usług rzemieślniczych. Należy więc opierając się o analizę całości planu, jego wykładnie językową i funkcjonalną - dać odpowiedź na pytanie, czy inwestycja polegająca na dobudowie magazynu materiałów i wyrobów gotowych do istniejącego warsztatu szewskiego jest usługą podstawową związaną z obsługą mieszkańców w zakresie rzemiosła. Fakt trudności wykładni planu wynika jeszcze z okoliczności, że dla tej samej inwestycji, to samo Kolegium, decyzją z dnia [...].05.2003 r. (znak: [...]) uchyliło decyzję Burmistrza W. z dnia [...].03.2003 r., (znak: [...]) ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "dobudowa magazynu wyrobów gotowych do istniejącego warsztatu szewskiego na działce nr pb. "1" w W. Dobudowa zlokalizowana będzie w granicy z działką nr "2" i w odległości 2,30 m od granicy z działki nr "3" w W." dokonując innej interpretacji zapisów planu niż w decyzji będącej przedmiotem sprawy niniejszej, mimo, że obie decyzję dotyczą tego samego zamierzenia inwestycyjnego. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika uczestnika K.D. - następcy zmarłego inwestora, iż postępowanie winno być umorzone bowiem wobec śmierci inwestora decyzja wygasła, jak również upłynął termin na jaki została wydana - Sąd stwierdza, że wniosek taki jest nieuprawniony. Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji - pod kątem jej legalności - w dniu jej wydania. Zgodnie z art. 161 § 1 p.o.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Żadna z wyżej wskazanych przyczyn nie ma miejsca. W szczególności nie można przyjąć, że śmierć inwestora - może być przyczyną umorzenia, skoro ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest prawem i obowiązkiem ściśle związanym z osobą zmarłego, tym bardziej jeszcze, że właśnie uczestnik K.D. zgłasza udział w sprawie i jego jako spadkobiercy dotyczyć będzie wynik tego postępowania. Podobnie podstawą umorzenia nie może być fakt, że upłynął termin ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, skoro jak to powiedziano wyżej, kontrola legalności dotyczy stanu, gdy - przynajmniej według zmarłego inwestora który wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę złożył w okresie jej ważności - decyzja obowiązywała. Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" oraz art. 135 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Pkt. II wyroku oparto na podstawie art. 152 p.o.p.s.a.