II SA/Kr 1349/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi W. K. i K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala. Pismem z dnia 28 czerwca 2013 r. W.K. i K.K. wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. "odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta B. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy wjazdu i zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [....] [....] na teren stacji paliw płynnych oraz LPG na dz. nr [....] i [....] ", domagając się jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. W piśmie wskazali, że "daty wydania decyzji nie podajemy, gdyż pomimo należnych nam praw stron, Burmistrz Miasta B. nie zawiadomił nas o wydaniu tej decyzji i uporczywie wyklucza nas z wszelkich postępowań". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt [....] działając na podstawie art. 134 K.p.a. oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 pkt 6 lit. "c" rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. z 2003 r., Nr 198, poz. 1925) stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy ustalił, że Burmistrz Miasta B. , w związku z wnioskiem A.K. i H.K. o umorzenie postępowania prowadzonego w celu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "budowa wjazdu i zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [....] (ul.....) na teren stacji paliw płynnych wraz z LPG zlokalizowanej na działkach nr nr [....] ", wydał w dniu 13 września 2012 r. decyzję o umorzeniu tego postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia 15 listopada 2012 r., znak [....] uchyliło tę decyzję i umorzyło postępowanie organu I instancji. Skarga W.K. i K.K. wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tę decyzję została wyrokiem z dnia 24.04.2013 r. (sygn.II SA/Kr 167/13) oddalona. Wyrok ten nie jest prawomocny, gdyż wniesiona została od niego skarga kasacyjna. Organ ustalił również, że od dnia wydania decyzji z dnia 13 września 2012 r. o umorzeniu postępowania , żadne inne rozstrzygnięcie Burmistrza w sprawie nie zapadło. SKO w T. stwierdziło, że wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu nie istnieje decyzja Burmistrza Miasta B. ustalająca warunki zabudowy dla opisanej inwestycji. W obrocie prawnym funkcjonuje jedynie decyzja umarzająca postępowanie, która obecnie jest przedmiotem skargi kasacyjnej. Z tej przyczyny zachodzi okoliczność wskazana w art. 134 K.p.a., uzasadniająca stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi W.K. i K.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 134 K.p.a. poprzez bezpodstawne stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Uzasadniając swoje stanowisko wskazali, że SKO w T. nie wzięło pod uwagę treści pisma z dnia 10 lipca 2013 r., w którym odnieśli się do decyzji Wojewody [....] z dnia 25 lutego 2013 r. dotyczącej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Wbrew ustaleniom organu skarżący pismem z dnia 28 czerwca 2013 r. wnieśli odwołanie od decyzji Wojewody [....] z dnia 25 lutego 2013 r. znak [....] w sprawie wjazdu i zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [....] na teren stacji paliw płynnych i LPG. Organ administracyjny orzekający w sprawie pozbawił ich prawa udziału w całym postępowaniu, co stanowi naruszenie przepisów. Biorąc pod uwagę powyższe argumenty skarżący domagali się uchylenia postanowienia SKO w T. i nadania biegu sprawie, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie. Organ podniósł, że wbrew twierdzeniom skarżących w ich piśmie z dnia 28 czerwca 2013 r., nie ma mowy o odwołaniu od decyzji Wojewody [....] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Co więcej sami skarżący przyznają się, że o wydaniu takiej decyzji dowiedzieli się z postanowienia GINB z dnia 9 sierpnia 2013 r. Tak więc sugestia, że już 28 czerwca 2013 r. złożyli odwołanie od tej decyzji jest nie do zaakceptowania. Ponadto SKO w T. nie pełni funkcji organu wyższego stopnia w stosunku do Wojewody [....] , a zatem trudno przyjąć, że pismo z dnia 28 czerwca 2013 r. należało potraktować jako odwołanie od decyzji tego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Niniejsza skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art.134 K.p.a., będącego podstawą prawną zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, jak również uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Ukształtowane orzecznictwo sądowe wyróżnia przedmiotowe i podmiotowe przyczyny niedopuszczalności odwołania. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączeni przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji (por. m.in. wyrok NSA z 16 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 235/00, LEX nr 81351). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organ bowiem, wydając zaskarżone postanowienie stwierdził, że nie istnieje decyzja Burmistrza Miasta B. ustalająca warunki zabudowy dla opisanej inwestycji, od której odwołanie wnieśli skarżący. Z mocy przepisu art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie służy od decyzji wydanych w pierwszej instancji. Powszechnie przyjmuje się, że niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji, która nie została doręczona lub ogłoszona stronie (B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 575). Tym bardziej jest zatem niedopuszczalne odwołanie od decyzji, która wyeliminowana została z obrotu prawnego, czyli decyzji nieistniejącej. Z ustaleń dokonanych przez Sąd w sprawie sygn.II SA/Kr 167/13 (internetowa baza cbois) wynika, że wszystkie decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wjazdu i zjazdu z drogi wojewódzkiej (ul.....) na teren realizowanej stacji paliw płynnych wraz z LPG, zlokalizowanej na działkach nr nr [....] przy ulicy [....] w B. wydawane przez Burmistrza Miasta B. zostały uchylone przez organ odwoławczy. W prowadzonej od 2002 r. sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w obrocie prawnym znajduje się jedynie ostateczna decyzja SKO w T. z dnia 15 listopada 2012 r., którą umorzone zostało postępowanie organu I instancji. Z przedłożonych akt administracyjnych, a w szczególności zacytowanego na wstępie pisma skarżących z dnia 28 czerwca 2013 r. w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że zaskarżona została przez skarżących decyzja o warunkach zabudowy. W aktach administracyjnych brak jest pisma skarżących z dnia 10.07.2013 r., w którym - jak wynika z twierdzeń skargi – skarżący mieli złożyć wniosek o przyznanie statusu strony, doręczenie decyzji i przewrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [....] z dnia 25.02.2013 r. dotyczącej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Niezasadne jest twierdzenie skargi, że pismem z dnia 28.06.2013 r. skarżący wnieśli odwołanie od decyzji Wojewody [....] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Pismo z dnia 28.06.2013 r. wyraźnie określało przedmiot zaskarżenia, jego treść nie budziła wątpliwości, tak więc organ nie miał powodów do wzywania o jego sprecyzowanie. Prawidłowo zatem SKO rozstrzygnęło w przedmiocie odwołania skarżących od decyzji o warunkach zabudowy. Nielogiczne jest twierdzenie skarżących, że pismem z dnia 10.07.2013 r. odwołanie z dnia 28.06.2013 r. zostało "uzupełnione" przez skarżących o wskazanie, że skarżoną decyzją jest decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 25.02.2013 r. Jak bowiem podano w skardze o decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę z dnia 25.02.2013 r. skarżący dowiedzieli się dopiero z postanowienia GINB z dnia 9.08.2013 r., tak więc w dacie sporządzenia pisma uzupełniającego (10.07.2013 r.), nie wiedzieli jeszcze, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w dniu 25.02.2013 r. Jeżeli nawet pismo z dnia 10.07.2013 zostało złożone, to dotyczyło ono innej sprawy prowadzonej przez inny organ. Pozostałe twierdzenia i zarzuty skargi, dotyczące sprawy pozwolenia na budowę, nie mają żadnego znaczenia dla zbadania legalności postanowienia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.