II SA/Kr 1352/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie WSA Mirosław Bator WSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr 766/2025 znak: WOB.7721.237.2025.KJAS w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala. Decyzją z dnia 13 maja 2025 r. nr 95/2025 znak: NB.5160.21.2019 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Limanowej nakazał inwestorowi M. M. (zwanej dalej także skarżącą) rozbiórkę na własny koszt, budynku rekreacji indywidualnej na działce ewidencyjnej nr [...], [...], [...], położonych w miejscowości L., gmina M. , woj. małopolskie, wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Decyzja została przesłana na adres skarżącej, jednak pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 19 i 27 maja 2025 r. nie odebrała ona przesyłki. W dniu 14 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Limanowej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W treści wniosku skarżąca podniosła, że z przyczyn od niej niezależnych nie mogła odebrać decyzji z dnia 13 maja 2025 r., gdyż w okresie druga połowa maja, czerwiec i lipiec 2025 r. nie przebywała w K.. Skarżąca wyjaśniła, że w dniach od 16 do 17 maja 2025 r. podlegała leczeniu specjalistycznemu w związku ze skierowaniem do szpitala z dnia 16 maja 2025 r. Następnie, ze względu na obowiązki zawodowe, skarżąca wyjechała z K. i w dniach od 18 maja do 18 czerwca 2025 r., w związku z końcem semestru studiów, przebywała na stałe we W., na D. i O. Skarżąca jest bowiem pracownikiem naukowym Instytutu [...], członkiem Rady Instytutu i Rady Dyscypliny [...], kieruje Zakładem [...]. Większość tygodni w roku akademickim spędza we W.. W tym okresie skarżąca prowadziła na Uniwersytecie zajęcia na kierunkach Zarządzanie [...], które zostały zakończone zrealizowanymi zaliczeniami i egzaminami. W wyżej wymienionym czasie skarżąca uczestniczyła ponadto w posiedzeniach organów kolegialnych Instytutu, spotkaniach z Dyrekcją Instytutu nt. organizacji zajęć dydaktycznych w roku akademickim 2025/2026, a także prowadziła zebrania Zakładu. Była członkiem komisji w postępowaniu o nadanie stopnia doktora i publicznej obronie rozprawy, członkiem komisji w obronach prac magisterskich i in. Pracowała w zespole realizującym projekt nt. "Gra o regiony", którego zakończenie przypadało na przełom maja i czerwca 2025 r. Finalizowała w tym okresie także inne prace publikacyjne i wydawnicze oraz uczestniczyła w konferencjach i seminariach wyjazdowych. Zaangażowana była także w badania naukowe kampanii wyborczej w wyborach Prezydenta RP, toczącej się na D. i O. , przed pierwszą turą (do 16 maja, godz. 24:00) oraz między l, a II turą (czyli do 30 maja, godz. 24:00) w związku z realizowaną pracą badawczą. W trakcie powyższego terminu w dniu 23 maja 2025 r. była obecna jeden dzień na konferencji na Uniwersytecie S. jako prelegent na temat wyborów do sejmików, a w dniu 11 czerwca 2025 r. brała również udział jako wykładowca na spotkaniu w Bibliotece [...] we W.. Tuż po zakończeniu obowiązków we W., tj. 19 czerwca 2025 r. skarżąca bezpośrednio z W. wyjechała na zaleconą uprzednio przez lekarza kurację odpoczynkową, w związku ze stwierdzonymi schorzeniami i zmęczeniem spowodowanym bardzo intensywnym okresem pracy naukowo - badawczej. Wyjazd ten został zaplanowany na okres od 19 maja 2025 r. do 7 lipca 2025 r. i miał charakter prywatny, niezorganizowany przez biuro podróży, a jego celem było dotarcie do R. i do delty D. , do miast O., C., T., S.. Skarżąca dodała, że wyjazd obok charakteru wypoczynkowego zawierał także aspekt naukowy, a dotyczył badań w ramach programu realizowanego przez Uniwersytet W. "[...]". Związane to było bezpośrednio z wyborami prezydenckimi w R. . Skarżąca zaznaczyła przy tym, że prowadzi gospodarstwo samodzielnie i nie ustanawiała pełnomocników dla odbioru poczty. Skarżąca po powrocie do K. w dniu 7 lipca 2025 r. zastała awizo w skrzynce pocztowej, jednak na poczcie okazało się, że przesyłka została już zwrócona do adresata. Na poczcie nie podano jej informacji, kto był nadawcą. Skarżąca wskazała także, że nie otrzymała pisma z dnia 25 lutego 2025 r. informującego o zakończeniu postępowania przez organ I instancji. Pismo to zostało bowiem odebrane w dniu 26 lutego 2025 r. przez jej byłego pełnomocnika. Z pisma wynikało także wezwanie do przedłożenia określonych dokumentów. Zdaniem skarżącej, takie oświadczenie organ I instancji winien skierować bezpośrednio do niej, gdyż skutek wypowiedzenia pełnomocnictwa nastąpił w dniu 25 lutego 2025 r., a informacja o tej okoliczności dotarła do organu w dniu 28 lutego 2025 r. Skarżąca uważa, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji sytuacji, w której nie została powiadomiona o wszystkich działaniach organu. Skarżąca stwierdziła, że nie mając świadomości skierowania wezwania z dnia 25 lutego 2025 r. do byłego pełnomocnika, w dniu 16 czerwca 2025 r. za pośrednictwem J. D. (córki zamieszkałej w K.), na prośbę mamy, będąc we W. odebrała od mamy wniosek do organu o zawieszenie postępowania o nakazanie rozbiórki, a następnie nadała go osobiście w K.. Realizacja powyższego wniosku zmierzała ku temu, aby został zachowany jej interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Zdaniem skarżącej, powyższe okoliczności uniemożliwiły jej wniesienie odwołania w ustawowym terminie. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr 766/2025 znak: WOB.7721.237.2025.KJAS Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1, art. 59 § 2 w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), odmówił przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że wyjazd służbowy skarżącej pokrywający się z biegiem terminu na złożenie odwołania, nie stanowi okoliczności uprawdopodabniającej brak jej winy w uchybieniu terminu. Powołując się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SA/Op 330/23, MWINB wskazał, że na gruncie niniejszej sprawy wnioskodawczyni nie dochowała należytej staranności w dbaniu o swoje interesy, gdyż planując dłuższy wyjazd - nie ustanowiła pełnomocnika, ani nie wskazała organowi I instancji innego adresu do doręczeń. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie ponosi żadnej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przyjęcie wystąpienia przesłanki braku winy związane jest z obowiązkiem strony do szczególnej staranności, przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zdaniem organu II instancji, wnioskodawczyni w żaden sposób nie uprawdopodobniła braku winy przy niezachowaniu terminu do wniesienia odwołania. Mając to na uwadze MWINB wskazał przy tym, że ciężar wykazania okoliczności uprawdopodabniających brak winy strony w uchybieniu terminu nie może zostać przeniesiony na organ administracji. Mając powyższe na uwadze organ II instancji uznał, że skarżąca nie uwiarygodniła braku winy przy niezachowaniu terminu do wniesienia odwołania. Ponadto organ II instancji uznał, że korespondencja była kierowana przez organ powiatowy na właściwy adres, tj. adres wynikający z dokumentów zalegających w aktach sprawy, a nie zakwestionowany przez samą skarżącą. Ponadto strona nie ustanowiła pełnomocnika na dzień wydania decyzji organu I instancji. Z powyższym postanowieniem Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nie zgodziła się skarżąca i pismem z dnia 22 września 2025 r. wniosła na nie skargę, domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 58 § 1 i art. 59 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez nieuzasadnione stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do przywrócenia terminu do złożenia odwołania; - art. 81a § 1 oraz art. 8 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącej wątpliwości co do ustalonego w sprawie stanu faktycznego; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieprawidłowe ustalenie, że odwołanie złożone w niniejszej sprawie zostało wniesione z uchybieniem terminu z winy skarżącej; - art. 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niewystarczające uzasadnienie wydanego postanowienia. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki przywrócenia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu został bowiem złożony w ustawowym terminie, a równocześnie ze złożeniem przedmiotowego wniosku skarżąca dopełniła czynności, dla której określony był termin. Skarżąca stwierdziła także, że uchybienie terminu było spowodowane przede wszystkim niezawinioną przez nią sytuacją związaną z prowadzoną działalnością naukową, z którą wiążą się konieczne wyjazdy. Ponadto skarżąca wyjechała na zleconą przez lekarza kurację w związku ze stwierdzonymi schorzeniami. Przedmiotowa kuracja nie była przez nią uprzednio zaplanowana i miała charakter pilny. Uprzednio podlegała również leczeniu specjalistycznemu w związku ze skierowaniem do szpitala z dnia 16 maja 2025 r. W tym dniu okazało się bowiem, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że skarżąca może mieć problemy [...], a w związku z tym konieczne jest pobranie wycinka i poddanie go ocenie przez specjalistę. Niezależnie od tego w tym okresie nasileniu uległy objawy leczone w ramach stałej terapii prowadzonej przez specjalistę [...]. W związku z powyższym skarżąca podkreśliła, że brak odbioru przez nią przesyłki pocztowej nie był w niniejszej sprawie związany z celowym działaniem, czy też z zaniedbaniem, lecz był spowodowany wyłącznie kumulacją okoliczności faktycznych, w wyniku których nie była w stanie odebrać przedmiotowej przesyłki i złożyć odwołania w zastrzeżonym w ustawie terminie. Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 81a § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl którego jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w ogóle nie wynika, aby organ chociażby zbadał możliwość skorzystania z przedmiotowej regulacji. Takie działanie może, według skarżącej, stanowić również naruszenie wyrażonej w art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady zaufania do władzy publicznej. Skutki przyjęcia przez organ odwoławczy, że odwołanie zostało złożone z naruszeniem ustawowego terminu będą bowiem dla skarżącej skrajnie niekorzystne, równocześnie przesyłka pocztowa nie została przez nią odebrana ze względu na okoliczności, które nie wskazują na jej zawinienie. Ponadto skarżąca podniosła, że rozstrzygnięcie organu II instancji nie zawiera wszystkich elementów składających się na prawidłowo skonstruowane uzasadnienie, pozwalające na ustalenie motywów, którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. W ocenie skarżącej, organ w ogóle nie wyjaśnił, czy do stwierdzonego uchybienia doszło ze względu na jej zawinienie, a także nie wyjaśnił, czy ze względu na przedmiot sprawy oraz konsekwencje wydanego orzeczenia rzeczywiście należało wydać postanowienie zamykające możliwość merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. Mając powyższe na uwadze skarżąca stwierdziła, że zaskarżona decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego) oraz wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego), a jej uzasadnienie nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Tym samym naruszono także zasady ogólne, którymi organ powinien kierować się w postępowaniu administracyjnym - art. 6, 7, 8, 11 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a więc zasadę praworządności, nakazującą działanie na podstawie prawa, zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, wyjaśnienie stronie postępowania przesłanek, którymi się kierował, czy też zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j. z dnia 2024.08.21) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 t.j. z dnia 2026.02.09) - dalej zwanej p.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a, bowiem przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Z tego względu wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy. Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie doszedł do prawidłowego wniosku, że nie jest możliwe przywrócenie M. M. terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 13 maja 2025 r. nr 95/2025 znak: NB.5160.21.2019 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Limanowej mocą której nakazano inwestorowi M. M. rozbiórkę na własny koszt, budynku rekreacji indywidualnej na działce ewidencyjnej nr [...], [...], [...], położonych w miejscowości L., gmina M. , woj. małopolskie, wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, bowiem nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W rozpoznawanej sprawie przesłanki do przywrócenia terminu z art. 58 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2025.1691 t.j. z dnia 2025.12.03) nie są spełnione. Skarżąca złożyła stosowny wniosek w przepisanym terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełniając czynności dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu może jednak nastąpić wyłącznie, na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Skarżąca w wystarczający sposób nie uprawdopodobniła tej okoliczności. Nie wskazała skutecznie i dostatecznie na obiektywnie uzasadnione przeszkody, które uniemożliwiły jej zachowanie terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca, jako przyczynę uchybienia terminu powołuje wyjazd służbowy związany z prowadzoną działalnością naukową (z którą wiążą się konieczne wyjazdy) pokrywający się z biegiem terminu na złożenie odwołania. Ponadto podaje, że wyjechała na zleconą przez lekarza kurację w związku ze stwierdzonymi schorzeniami. Uprzednio podlegała również leczeniu specjalistycznemu w związku ze skierowaniem do szpitala z dnia 16 maja 2025 r, celem pobrania wycinka i poddania go ocenie przez specjalistę. Jak twierdzi skarżąca w tym okresie nasileniu uległy objawy leczone w ramach stałej terapii prowadzonej przez specjalistę [...]. Przede wszystkim należy wskazać, że cały przywołany i opisany we wniosku splot okoliczności nie może być uznany za niezawinioną przez stronę przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca nie dochowała należytej staranności w dbaniu o swoje interesy, bowiem doskonale wiedząc że prowadzone jest postępowanie administracyjne, zaplanowała dłuższe wyjazdy. W tej sytuacji powinna ustanowić pełnomocnika bądź wskazać organowi adres do doręczeń, tak by w terminie skorzystać z przysługujących jej uprawnień odwoławczych. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Aby wniosek o przywrócenie terminu mógł zostać uwzględniony, wnioskodawca musi uprawdopodobnić brak zawinienia w uchybieniu terminu, a w tym uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że zaistniała przeszkoda była od niego niezależna. Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Z brakiem winy mamy zatem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia okoliczności niezależnych od strony, które są niemożliwe do przezwyciężenia nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. postanowienie NSA z 27 maja 2014 r., sygn. II GZ 223/14, z 3 września 2010 r., sygn. I OZ 655/10, z 13 września 2012 r., sygn. II FZ 689/12, wszystkie orzeczeniem opubl. na stronie nsa.gov.pl). Do takich przeszkód zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (zob. postanowienie NSA z 8 sierpnia 2012 r., sygn. II GZ 257/12). Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, czy też nie zachowała należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. ( postanowienie NSA z dnia 31 października 2014 r., sygn. akt I GZ 479/14 – CBOSA, postanowienie z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. II GZ 416/14 ,LEX nr 1497895) W ocenie Sądu okoliczności przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu wskazują na brak należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw przez skarżącą. Intensywna praca zawodowa, czy wyjazd wypoczynkowy nie są wystarczającym usprawiedliwieniem dla wykazania braku winy w uchybieniu terminowi. Okoliczność powoływanych schorzeń jako przeszkody w dochowaniu terminu nie została przez skarżącą należycie uprawdopodobniona. Samo oświadczenie skarżącej nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu. Skierowanie do szpitala z dnia 16 maja 2025 r (k - 8) nie wymienia szpitala do którego kierowana jest skarżąca. Nie wiadomo kiedy skarżąca przebywała w szpitalu. Z argumentów skargi i wniosku wynika, że prawdopodobnie w tym dniu bądź następnym nastąpiło pobranie wycinka i poddanie go ocenie przez specjalistę. Brak jednak jakiegokolwiek potwierdzenia, kiedy to nastąpiło. Ogólne zaświadczenie lekarza [...] z 18 września 2025 r ( k -9) stwierdza jedynie, że pacjentka pozostaje w stałej terapii w gabinecie. Od maja 2025 r nasilenie objawów, wymaga systematycznego leczenia. Nie odnosi się konkretnie do okresu awizowania korespondencji i terminu do wniesienia odwołania, nie wiadomo jakie objawy stwierdzono i czy leczenie jest prowadzone oraz na czym polega. Podobnie zaświadczenie z 12 września 2025 r wydane przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej (k - 10) ogólnie stwierdza konieczność wykonania przez skarżącą dodatkowych badań w okresie maja i czerwca oraz potwierdza leczenie z powodu chorób [...], co wpływa na jakość jej życia i trudności z koncentracją. Zaświadczenie nie wskazuje na konkretny okres, ani nasilenie dolegliwości, a także nie wymienia o jakie dolegliwości chodzi i jaki wpływ mają na funkcjonowanie skarżącej. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu orzecznictwo zalicza m.in. nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (postanowienie NSA z dnia 10 września 2010 r., II OZ 849/10). Choroba może, zatem stanowić przesłankę przywrócenia terminu, ale tylko wówczas, gdy stanowiła przeszkodę w podjęciu czynności procesowej, której przy dołożeniu należytej staranności nie dało się usunąć. Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia strony (lub pełnomocnika) na niemożność działania ( postanowienie NSA z 12 grudnia 2019 r., sygn. I OZ 1266/19). W rozpoznawanej sprawie skarżąca - wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, np. przez przedłożenie zaświadczenia lekarskiego, że w czasie biegu terminu do złożenia odwołania, bądź awizowania korespondencji była chora. Zamiast tego skarżąca przekonuje we wniosku o przywrócenie terminu ( k -25 - 27) że "okres drugiej połowy maja, czerwiec i lipiec 2025 r., to czas w którym Strona nie przebywała w K.", bowiem od 18 maja 2025 r do 18 czerwca 2025 r przebywała we W., na D. i O. . W tym okresie skarżąca prowadziła szeroką i różnorodną działalność na uczelni, brała udział w konferencjach i seminariach wyjazdowych, finalizowała prace publikacyjne i wydawnicze. Bezpośrednio z W. 19 czerwca 2025 r wyjechała na zaleconą kurację wypoczynkową w związku "ze stwierdzonymi schorzeniami i zmęczeniem spowodowanym bardzo intensywnym okresem pracy naukowo-badawczej". Wyjazd miał charakter prywatny, wypoczynkowo-naukowy. Tymczasem pierwsze awizowanie korespondencji kierowanej do skarżącej miało miejsce w dniu 19 maja 2025 r a drugie 27 maja 2025 r. (k – 169 akt adm.) Strona zastała awizo w skrzynce pocztowej w K. - zawiadomienie nr [...]. Skarżąca nie kwestionuje tych okoliczności (wniosek o przywrócenie terminu k - 26/2 akt adm.). W dniu 12 czerwca 2025 r skarżąca działając osobiście skierowała pismo do PINB w Limanowej. Pismo nadano na poczcie w K. w dniu 13 czerwca 2025 r. W trakcie postępowania administracyjnego (które trwa od 22 maja 2019 r) skarżąca do 14 kwietnia 2025 r (k – 159 akt adm.) była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i miała pełną świadomość toczącego się postępowania oraz swoich obowiązków procesowych. Stosownie do art. 44 § 1 i 4 k.p.a prawidłowo zastosowano "fikcję doręczenia", wobec czego przesyłka zawierająca decyzję z dnia 13 maja 2025 r została doręczona skarżącej 2 czerwca 2025 r., po upływie terminu awizowania. Od dnia 3 czerwca 2025 r rozpoczął bieg termin do wniesienia przez skarżącą odwołania od decyzji z dnia 13 maja 2025 r., który upłynął bezskutecznie w dniu 16 czerwca 2025 r. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu zarzucanego w skardze naruszenia art. 7 w zw. z art 77 k.p.a., art. 81a § 1, art. 8 §1 k.p.a poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i brak rozstrzygnięcia zaistniałych wątpliwości na niekorzyść skarżącej. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie nie miał żadnych wątpliwości, co do bezzasadności wniosku o przywrócenie terminu i wątpliwości w tym zakresie nie ma również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Ustalony stan faktyczny był jednoznaczny i nie budził wątpliwości. Okoliczności uzasadniające wniosek zostały skonstruowane na użytek uzyskania korzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia, jednak nie mogą być uznane za niezawinione. W prowadzonym postępowaniu organ działał zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 § 1 k.p.a. bowiem doręczenia skutecznie kierowane były do skarżącej na adres przez nią wskazany ul. [...] , [...] ( k – 92 - 94 akt adm.), pod którym funkcjonuje skarżącą. Skarżąca potwierdziła we wniosku o przywrócenie terminu, że nie odebrała awizowanej korespondencji z zawiadomienia nr 2698. (k – 26/2 akt adm.) Skarżąca czynnie uczestniczyła w prowadzonym postępowaniu składając pisma z dnia 12 czerwca 2025 r (nadane 13 czerwca 2025 r., k – 184 akt adm.), 11 czerwca 2019 ( k – 47 akt adm.) 14 stycznia 2020 r (k – 92 akt adm.), zapoznawała się z aktami administracyjnymi w dniu 10 lipca 2025 r (k – 189 akt adm.) i korespondowała z organem elektronicznie w dniu 11 lipca 2025 r ( k 191-192 akt adm.). W trakcie trwania postępowania administracyjnego skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnych pełnomocników. Nie doszło również do naruszenia przez organ art. 58 k.p.a. Wskazywane przez skarżącą okoliczności nie mogą zostać uznane za niezawinioną przyczynę uchybienia terminu i w konsekwencji nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania. Wbrew twierdzeniom skargi uzasadnienie zaskarżonego postanowienia było wystarczające i sporządzone w zgodzie z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Jak wynika z powyższych rozważań zaskarżone postanowienie było prawidłowe, a zatem skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu na podstawie art. 151p.p.s.a.