II SA/Kr 1353/16

Dnia 11 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.H. , R.H. , M.R. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 września 2016 r., nr [....] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Z.H. , R.H. i M.R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 września 2016 r., nr [....] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności, podnosząc że wykonanie czynności zabezpieczających wskutek obowiązku nałożonego w drodze decyzji na osoby, co do których istnieje wątpliwość czy są stronami postępowania może – w ocenie skarżących – pociągnąć za sobą długotrwałe spory cywilne. Ponadto zdaniem skarżących wielość i ciężar gatunkowy zarzutów skargi powodują znaczne prawdopodobieństwo "rewizji orzeczeń", co pociągnie za sobą konieczność rozliczenia wykonanych czynności. W ocenie skarżących skoro przez 4 lata nie zdarzyła się sytuacja zagrażająca życiu i zdrowiu potencjalnych użytkowników, a jednocześnie wykonane są pewne roboty zabezpieczające to za wątpliwe należy uznać istnienie przesłanki niezbędności ze względu na ochronę życia lub zdrowia. Dodatkowo w piśmie z dnia 3 stycznia 2017 r. (data prezentaty na dokumencie), zgłaszający swój udział w postępowaniu – profesjonalny pełnomocnik skarżącej M.R. , podtrzymując skargę, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącym, gdyż zostali zobowiązani – nie będąc stronami postępowania – do wykonania czynności zabezpieczających budynek, z którymi wiążą się znaczne koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Złożony w treści skargi przez skarżących Z.H. , R.H. i M.R. wniosek o "wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności" Sąd potraktował jako żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 września 2016 r., nr [....] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych. W ocenie Sądu taką intencję skarżących wydaje się również potwierdzać złożony następnie – przez wstępującego do postępowania profesjonalnego pełnomocnika jednego ze skarżących – wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. Oceniając zatem powyższy wniosek skarżących zawarty we wniesionej skardze, jak również będący jego podtrzymaniem wniosek z dnia 3 stycznia 2017 r. Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia został określony przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący i alternatywny. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero wówczas, gdy uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, z tym zastrzeżeniem, że akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. W doktrynie i orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym obowiązek przedstawienia okoliczności uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Musi on przy tym wskazać konkretne okoliczności, które umożliwią Sądowi dokonanie oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest w danej sytuacji uzasadnione (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Nie ulega zatem wątpliwości, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą wymaga od skarżącego powołania się na tego rodzaju szczególne okoliczności, które będą przemawiały – w danej sprawie – za odstąpieniem przez Sąd od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że skarżący uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie wykonania jedynie ogólnikowo podali, że wykonanie czynności zabezpieczających wskutek nałożonego na nich obowiązku, w sytuacji w której w ich ocenie nie są oni stroną postępowania, może pociągać za sobą długotrwałe spory cywilne oraz w razie uwzględnienia skargi konieczność rozliczenia wykonanych czynności. Podobnie we wniosku z dnia 3 stycznia 2017 r. jedynie lakonicznie wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody skarżącym, gdyż zostali zobowiązani – nie będąc stronami postępowania – do wykonania czynności zabezpieczających budynek, z którymi wiążą się znaczne koszty. Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób uznać, że powołane przez skarżących "długotrwałe spory cywilne", "konieczność ewentualnych rozliczeń" lub też bliżej nieokreślone "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody", jakie – w ocenie skarżących – mogą wiązać się z wykonaniem zaskarżonego aktu należy utożsamiać z określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a. "trudnymi do odwrócenia skutkami" albo "niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody". Tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy, charakter nałożonych nakazów jednoznacznie wskazuje, iż mają one na celu wyeliminowanie istniejącego zagrożenia dla takich dóbr jak ludzkie życie, zdrowie oraz mienie, które to wartości zasługują na szczególną ochronę. Dlatego też w ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera usprawiedliwionych motywów wskazujących na wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy jednak zaznaczyć, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi, a w związku z tym podnoszone przez skarżących zarzuty zawarte w treści skargi, będą podlegały ocenie Sądu dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.