II SA/Kr 1358/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Kazimierz Bandarzewski ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Agencji [...] S.A. w K. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowego stanu technicznego skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 22 czerwca 2015 r. nr [...] znak: [...] nakazał właścicielom budynku przy ul. K. w K. Spółce B.R. K. S.A. oraz Spółce [...] Agencja R. R. S.A. usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego budynku przy ul. K. w K. w zakresie elewacji wyposażonej w zdegradowane pionowe osłony przeciwsłoneczne w formie tzw. "żyletek", mogących stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, poprzez: 1) wykonanie konserwacji elementów mocujących pionowe osłony tzw. "żyletek" do elewacji budynku; 2) odtworzenie mocowań brakujących osłon pionowych tzw. "żyletek" oraz ponowne ich zamocowanie; 3) zabezpieczenie antykorozyjne pionowych osłon "żyletek"; 4) naprawę pęknięć i ubytków tynku na wszystkich ścianach oraz scalenie kolorystyczne elewacji; 5) naprawę, wykonanie czyszczenia i zabezpieczenie antykorozyjne obróbek blacharskich oraz 6) wykonanie obróbek blacharskich attyki. Niniejszej decyzji z uwagi na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 K.p.a. Wskazano, że nakazane roboty należy zakończyć do dnia 31 grudnia 2015 r. Roboty budowlane wskazane w sentencji tej decyzji należy wykonać zgodnie z rysunkiem projektowym autorstwa mgr inż. arch. E. K. (upr. nr [...]), uzgodnionym przez Miejskiego Konserwatora Zabytków (uzgodnienie z dnia 31 grudnia 2014 r. znak: [...]). Kolorystykę tynków elewacji przedmiotowego budynku ustalono na kolor jasnoszary (Baumit nr 3227) i ciemnoszary (Baumit nr 3177). Jako podstawę prawną skarżonej decyzji organ I instancji wskazał art.66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ ustalił, że w dniu 23 stycznia 2015 r. na dziennik podawczy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. wpłynęło pismo B.R. K. S.A. znak: [...], w którym informowano organ I instancji o nieprawidłowościach stanu technicznego budynku zlokalizowanego przy ul. K. w K. W tym piśmie wskazano, że stan techniczny elewacji zwłaszcza od strony zachodniej powoduje zagrożenie dla osób przebywających w pobliżu. Dotyczy to głównie pionowych osłon przeciwsłonecznych tzw. "żyletek", które stanowią realne zagrożenie odpadnięcia, zwłaszcza przy występujących w ostatnim okresie dużych podmuchach wiatru. W ostatnim czasie miało miejsce zdarzenie, gdzie jedna z "żyletek" częściowo odpadła poprzez całkowite skorodowanie uchwytów mocujących. Pęknięcia elewacji powodują zalewanie pomieszczeń biurowych najbardziej na najwyższych kondygnacjach. W związku z powyższym w dniu 29 stycznia 2015 r. uprawnieni inspektorzy organu I instancji przeprowadzili kontrolę w terenie ww. obiektu budowlanego. W trakcie przedmiotowej kontroli stwierdzono, że przy ul. K. zlokalizowany jest dziesięciokondygnacyjny budynek wolnostojący, a na jego elewacji wschodniej oraz zachodniej w poziomie od drugiej do dziesiątej kondygnacji zamocowane są na wspornikach stalowych pionowe osłony przeciwsłoneczne. Stwierdzono także, iż w określonych miejscach obu elewacji brak jest pojedynczych ww. elementów osłonowych, pozostały natomiast w tych miejscach jedynie metalowe elementy mocujące osłony do elewacji frontowej, w części środkowej w poziomie drugiej kondygnacji brak jest jednej z ww. osłon przeciwsłonecznych - na elewacji budynku widoczne w tym miejscu są pozostałe elementy mocujące. Na elewacji tylnej stwierdzono brak osłon pionowych w dwóch miejscach - w poziomie drugiej i trzeciej kondygnacji po lewej stronie od wejścia do budynku. W tych miejscach widoczne są elementy, na których były zamocowane. W poziomie szóstej kondygnacji budynku brak jest skrajnej osłony przeciwsłonecznej - przy prawej krawędzi elewacji tylnej. Organ I instancji stwierdził również, że wszystkie osłony pionowe zamocowane na elewacji budynku przy ul. K. wykazują liczne przebarwienia oraz że na elewacji ww. budynku widoczne są poziome spękania. Do protokołu przedmiotowej kontroli dołączono dokumentację fotograficzną kontrolowanego obiektu. Zawiadomieniem z dnia 23 lutego 2015r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nieprawidłowego stanu technicznego budynku przy ul. K. w K. w zakresie elewacji wyposażonej w zdegradowane obecnie pionowe osłony przeciwsłoneczne w formie tzw. "żyletek", mogące stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia. W dniu 17 marca 2015 r., przy udziale stron niniejszego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. przeprowadził oględziny budynku zlokalizowanego przy ul. K. w K. W trakcie przedmiotowych oględzin przedłożone zostały organowi I instancji dokumenty związane z utrzymaniem ww. obiektu budowlanego (protokoły przeglądów rocznych i pięcioletnich obiektu) (akta administracyjne organu I instancji, karty nr [...]). Oceniając stan techniczny ww. budynku organ I instancji w protokole przedmiotowych oględzin stwierdził, że na dwóch elewacjach tj. wschodniej i zachodniej, w poziomie od drugiej do dziesiątej kondygnacji zamocowane są pionowe osłony w formie tzw. "żyletek". Widoczne ubytki ww. pionowych osłon zarówno na elewacji wschodniej jak i zachodniej, widoczne wykonane zabezpieczenia - obejmy w kształcie ceowników. Teren bezpośrednio przylegający do budynku to chodniki i miejsca postojowe i ewentualne odspojenie się elementu osłony pionowej ("żyletki") może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa osób lub mienia. W dniu oględzin stwierdzono widoczne na elewacjach budynku (wschodniej i zachodniej) w poziomie nad ostatnią kondygnacją poziome spękania tynku, od strony zachodniej miejscowe ubytki tynku w miejscach spękania. Wg. wyjaśnień K. K. spękania wynikają z braku prawidłowych obróbek blacharskich attyki. Stwierdzono również w zakresie oględzin pięter III, IV, V, VIII, IX widoczne na ścianach i stropach przerysowania tynku. Brak widocznych w poziomie attyki obróbek blacharskich. W poziomie IX piętra widoczny na ścianie w okolicy podparapetowej zaciek (akta administracyjne organu I instancji, karty nr [...]-[...]). W trakcie oględzin wykonano dokumentację fotograficzną (akta administracyjne organu I instancji, karty nr [...]-[...]. Po przeprowadzeniu w dniu 29 stycznia 2015 r. oraz 17 marca 2015 r. odpowiednio kontroli i oględzin w terenie ww. obiektu budowlanego, organ I instancji przeanalizował zebrany w sprawie materiał dowodowy i uznał, że aktualny stan techniczny elewacji przedmiotowego obiektu budowlanego jest niewłaściwy, zagrażający życiu i zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia (możliwość oderwania się spękanych i częściowo odspojonych fragmentów tynku oraz przebarwionych i skorodowanych metalowych, pionowych osłon przeciwsłonecznych tzw. "żyletek" wraz z ich mocowaniami) i w związku z tym zobligowany jest do podjęcia natychmiastowych i skutecznych działań mających na celu likwidację istniejącego zagrożenia. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał decyzję z dnia 22 czerwca 2015 r. nr [...] znak: [...], którą nakazano właścicielom budynku przy ul. K. w K. B. R. K. S.A. [...] A. R. R. S.A. usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego. Odwołanie od ww. decyzji organu I instancji, w ustawowo przewidzianym terminie wniosła [...] A. R. R. S.A. Decyzją Nr [...] z dnia 20 sierpnia 2015 r. znak: [...] M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 K.p.a. oraz art.66 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 czerwca 2015 r. nr [...] znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że organ odwoławczy po dokonaniu kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i wydanej przez niego decyzji dokonał powtórnego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne i stwierdził, że organ ten uczynił zadość przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawu budowlanemu. Postępowanie administracyjne dotyczy nieprawidłowości stanu technicznego dziesięciokondygnacyjnego budynku zlokalizowanego przy ul. K. w K. (działki nr [...] i nr [...] obr. [...] K. Organ I instancji ustalił, a M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. potwierdza prawidłowość przedmiotowych ustaleń, że ww. obiekt budowlany stanowi współwłasność B. R. K. S.A. oraz M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. Z akt sprawy wynika, że po przeprowadzeniu w dniu 29 stycznia 2015 r. oraz 17 marca 2015 r. odpowiednio kontroli i oględzin w terenie ww. obiektu budowlanego, organ I instancji przeanalizował zebrany w sprawie materiał dowodowy i uznał, że aktualny stan techniczny elewacji przedmiotowego obiektu budowlanego jest niewłaściwy, zagrażający życiu i zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia (możliwość oderwania się spękanych i częściowo odspojonych fragmentów tynku oraz przebarwionych i skorodowanych metalowych, pionowych osłon przeciwsłonecznych tzw. "żyletek" wraz z ich mocowaniami) i w związku z tym zobligowany był do podjęcia natychmiastowych i skutecznych działań mających na celu likwidację istniejącego zagrożenia. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w dniu 22 czerwca 2015 r. wydał skarżoną decyzję nr [...] znak: [...], nakazując ww. współwłaścicielom budynku przy ul. K. w K. wykonanie określonych robót budowlanych mających na celu likwidację stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego elewacji ww. obiektu, a tym samym istniejącego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia. Jako podstawę prawną skarżonej decyzji organ I instancji wskazał art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie sądowo - administracyjnym stwierdzono, że decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest decyzją uznaniową. W okolicznościach wymienionych w tym przepisie właściwy organ nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, co oznacza, że ma on obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje zatem, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1420/96). W związku z powyższym, po dokładnej analizie akt niniejszej sprawy, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stanął na stanowisku, że organ I instancji miał uzasadnione podstawy do wydania w dniu 22 czerwca 2015 r. skarżonej decyzji nr [...] znak: [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. prawidłowo ocenił istniejący stan faktyczny niniejszej sprawy (aktualny stan techniczny elewacji budynku będącego przedmiotem niniejszego postępowania) uznając, że niesie on za sobą niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi przebywających w bezpośrednim sąsiedztwie budynku położnego przy ul. K. w K. Zauważono, że z protokołów kontroli oraz oględzin przedmiotowego obie przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. odpowiednio w dniach 29 stycznia 20 oraz 17 marca 2015 r. wynika, że na elewacjach wschodniej oraz zachodniej kontrolowanego budy zamocowane są pionowe, metalowe osłony przeciwsłoneczne w formie tzw. "żyletek". W trakcie kontroli i oględzin stwierdzono także, że przedmiotowe osłony wykazują liczne przebarwienia i ślady korozji, co potwierdza także wykonana przez organ I instancji dokumentacja fotograficzna obiektu (akta administracyjne organu I instancji, karty nr [...]-[...] i nr [...]-[...]). Ponadto stwierdzono, że w określonych miejscach elewacji przedmiotowego budynku brak jest pojedynczych ww. elementów osłonowych, pozostały natomiast w tych miejscach jedynie metalowe elementy mocujące osłony do elewacji. Biorąc pod uwagę wysokość przedmiotowego budynku (obiekt dziesięciokondygnacyjny), a także fakt, że postępująca degradacja i korozja ww. elementów osłonowych oraz ich metalowych zamocowań stwarza możliwość oderwania się przedmiotowych osłon od ścian budynku (co w określonych miejscach elewacji już nastąpiło) stwierdzono, że powoduje to realne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi znajdujących się w jego bezpośrednim otoczeniu (ogólnodostępne chodniki i parking). M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odpowiadając na jeden z zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, że z akt sprawy wynika, że w 2012 r. zostały przeprowadzone roboty budowlane polegające na dokonaniu przeglądu wszystkich wiatrołapów zamocowanych na elewacji budynku osłon przeciwsłonecznych tzw. "żyletek" i zabezpieczeniu mocowań płaskowników umieszczonych na ich dolnych krawędziach przez montaż aluminiowych ceowników (akta administracyjne organu I instancji, protokół odbioru robót, karta nr [...]). Jednak zdaniem organu przedmiotowe zabezpieczenie nie gwarantuje dalszego bezpiecznego użytkowania przedmiotowych osłon, szczególnie że z wykonanych przez organ I instancji zdjęć jednoznacznie wynika, że poszczególne elementy przedmiotowych osłon ulegają dalszej destrukcji i korozji (akta administracyjne organu I instancji, karta nr [...]), co skutkować może oderwaniem się przedmiotowej osłony od elewacji obiektu. Niezależnie od powyższego M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zauważył także, że w niniejszym przypadku zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi związane jest także z niewłaściwym stanem technicznym tynku znajdującego się na elewacjach kontrolowanego budynku. Wskazano, że podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 17 marca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. jednoznacznie stwierdził liczne odspojenia i spękania przedmiotowego tynku, szczególnie nad ostatnią kondygnacją obiektu w dniu oględzin stwierdzono ponadto widoczne na elewacjach budynku (wschodniej i zachodniej) w poziomie nad ostatnią kondygnacją poziome spękania tynku, od strony zachodniej miejscowe ubytki tynku w miejscach spękania. Wg. wyjaśnień K. K. spękania wynikają z braku prawidłowych obróbek blacharskich attyki (akta administracyjne organu I instancji, karta nr [...]). Powyższy fakt znajduje potwierdzenie na zdjęciach przedmiotowego obiektu umieszczonych na karcie nr [...] i [...]akt sprawy. Niewątpliwie przedstawiony na ww. fotografiach stan elewacji kontrolowanego obiektu stwarza realną możliwość oderwania się określonych fragmentów tynku, które spadając z tak dużej wysokości mogłyby pozbawić zdrowia lub życia ludzi znajdujących się w ich zasięgu. Mając na uwadze powyższe stwierdził organ, że w niniejszym przypadku spełnione zostały przesłanki wyrażone w art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Tym samym organ I instancji prawidłowo ocenił zaistniałą sytuację, a wydanie przez niego skarżonej decyzji uznać należy za działanie zasadne, mające na celu likwidację istniejącego stanu zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, poprzez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego elewacji budynku zlokalizowanego przy ul. K. w K. Odnosząc się do zarzutu skarżącej Spółki, dotyczącego nie uwzględnienia przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy treści przedłożonych do akt dokumentów utrzymania ww. obiektu budowlanego (protokołów kontroli rocznej i pięcioletniej obiektu), z których wynika, że zarówno w zakresie tynków zewnętrznych budynku jak i wiatrołapów (osłon przeciwsłonecznych tzw. "żyletek") zamontowanych na elewacji obiektu brak jest jakichkolwiek nieprawidłowości, M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że dokonane w przedmiotowych dokumentach oceny stanu technicznego ww. elementów budynku, wobec aktualnych ustaleń organów nadzoru budowlanego wydają się być mało wiarygodne. Zauważono, że zapisy zawarte w protokołach nie zostały potwierdzone żadną dokumentacją zdjęciową która odzwierciedlałaby prawidłowy stan techniczny przedmiotowego obiektu w tym zakresie. Natomiast przeprowadzone przez organ kontrole i oględziny obiektu i sporządzona w ich trakcie dokumentacja fotograficzna jednoznacznie wskazują na istnienie opisanych w uzasadnieniu niniejszej decyzji nieprawidłowości w zakresie elewacji budynku. Dlatego M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego oparł się na ustaleniach dokonanych przez organ I instancji jak i zebranym materiale dowodowym w sprawie. Skargę w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję nr [...] z dnia 20 sierpnia 2015 r. M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., znak: [...] wniosła M. Agencja Rozwoju Regionalnego w K.. Zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem następujących przepisów, a to: 1) przepisów postępowania: a) art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez art. 140 K.p.a. polegające na zaniechaniu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji z dnia 22 czerwca 2015 r.; b) art. 7 w związku z art. 75 § 1 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 2 K.p.a. poprzez art. 140 K.p.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa w sprawie wymagającej wiadomości specjalnych i w konsekwencji samodzielne dokonanie ustaleń, wymagających wiedzy technicznej oraz dokonanie wadliwej oceny stanu technicznego budynku przy ul. K. przez osoby nieposiadające wiedzy merytorycznej i kwalifikacji, co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji; c) art. 80 w związku z art. 104 K.p.a. poprzez art. 140 K.p.a. polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i wydaniu decyzji z pominięciem faktów wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego; d) art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 czerwca 2015 r., w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji reformatoryjnej lub jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w celu uzupełnienia postępowania dowodowego; 2) przepisów prawa materialnego: a) art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) poprzez ustalenie - pomimo braku dowodu z opinii biegłego oraz w sposób sprzeczny ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, że stan techniczny budynku przy ul. K. w K. zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. Mając na uwadze wskazane naruszenie przepisów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia 20 sierpnia 2015 r. M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 czerwca 2015 r. znak: [...] oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; lub b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; lub też c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Przytaczając powyższe przepisy Sąd podkreśla, że nie każde naruszenie prawa przez organy administracji skutkuje wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Taki akt tylko wówczas jest wyłączany z obrotu prawnego, gdy Sąd ustali, że w danej sprawie miało miejsce albo naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadna z tych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania tej sprawy należy stwierdzić, że wbrew stanowisku strony skarżącej, organy w tej sprawie prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy i ustosunkowały się do tak zgromadzonego materiału w uzasadnieniach swoich decyzji. Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Ustalenie stanu zagrożenia, sposobu użytkowania lub nieodpowiedniego stanu technicznego wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego i ten wymóg został w sprawie dochowany. Istotą sporu pomiędzy skarżącą Spółka a organami administracji w tej sprawie jest ocena, czy budynek przy ul. K. w K. znajduje się w takim stanie technicznym, aby niezbędnym była interwencja organów nadzoru budowlanego w trybie powołanego art. 66 Prawa budowlanego. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać, że organy administracyjne w tej sprawie prawidłowo uznały – na podstawie protokołów oględzin oraz dołączonych do tych oględzin zdjęć (akta administracyjne sprawy, karty nr [...]-[...], nr [...]-[...]) – że elewacje wschodnia i zachodnia dziesięciokondygnacyjnego budynku przy ul. K. wymaga pilnego podjęcia prac celem usunięcia nieprawidłowego stanu technicznego elementów tych elewacji. Na elewacjach zamocowane są pionowe osłony przeciwsłoneczne (tzw. "żylety") na wspornikach stalowych, a w niektórych miejscach obu ww. elewacji brak jest pojedynczych osłon przeciwsłonecznych z pozostawionymi jedynie metalowymi elementami mocującymi te osłony. Ustalając stan faktyczny organ I instancji wyraźnie wskazał, na jakich kondygnacjach i elewacjach brakuje tych osłon. Ponadto trafnie organy ustaliły, że pozostałe zamocowane na elewacji budynku przy ul. K. osłony pionowe wykazują liczne przebarwienia oraz że na elewacji ww. budynku widoczne są poziome spękania i ubytki tynku, zwłaszcza na ostatniej kondygnacji, a attyki nie mają obróbek blacharskich. Tak opisany stan faktyczny stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub bezpieczeństwu mienia. Przedmiotowy budynek przylega bowiem do miejsc publicznego dostępu ludności, tj. chodników i miejsc postojowych i brak wykonania nakazanych prac może wprost prowadzić do niekontrolowanego odspajania elementów osłon przeciwsłonecznych, co z kolei powoduje realne zagrożenie bezpieczeństwa osób i mienia. Osłony te montowane są pionowo, na różnej wysokości, a w tym nawet na wysokości ponad 20 metrów i w razie ich spadku stwarzają daleko idące niebezpieczeństwo. Jak wynika z akt sprawy, to na wniosek jednego ze współwłaścicieli budynku przy ul. K. w K. (Spółki B. R. K. S.A.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. wszczął postępowanie w tej sprawie, a samo zawiadomienie zawierało informację o "odpadnięciu" części z jednej z osłon przeciwsłonecznych na skutek skorodowanych metalowych mocowań tych osłon, co wprost stanowiło zagrożenie dla osób poruszających się chodnikami (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]). Na podstawie tak ustalonego stanu, trafnie organ I instancji nakazał obu współwłaścicielom ww. budynku przy ul. K. usunięcie nieprawidłowego stanu technicznego obejmującego wskazane elementy elewacji poprzez: 1) wykonanie konserwacji elementów mocujących pionowe osłony tzw. "żyletek" do elewacji budynku; 2) odtworzenie mocowań brakujących osłon pionowych tzw. "żyletek" oraz ponowne ich zamocowanie; 3) zabezpieczenie antykorozyjne pionowych osłon "żyletek"; 4) naprawę pęknięć i ubytków tynku na wszystkich ścianach oraz scalenie kolorystyczne elewacji; 5) naprawę, wykonanie czyszczenia i zabezpieczenie antykorozyjne obróbek blacharskich oraz 6) wykonanie obróbek blacharskich attyki. Zakres tan nałożonych obowiązków wykonania prac jest odpowiedni do stwierdzonego stanu technicznego i winien doprowadzić do wyeliminowania zagrożeń. Skarżąca Spółka w swojej skardze kwestionuje nakazy zawarte w zaskarżonej decyzji podając, że są one zbyt rygorystyczne i zasadniczo niepotrzebne, ponieważ stan techniczny elewacji tego budynku był przedmiotem corocznych kontroli. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca Spółka przedstawiła już w toku postępowania administracyjnego protokoły okresowej kontroli estetyki budynku i stanu sprawności technicznej elementów tego budynku za lata 1999-2014. Tak zgłaszana argumentacja trafnie nie została uznana za istotną w tej sprawie. Przede wszystkim należy stwierdzić, że przedłożone protokoły okresowej kontroli nie mogą być traktowane jako dowody przesądzające o stanie technicznym elewacji przedmiotowego budynku. Skoro w toku oględzin tego budynku pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dwukrotnie (w dniu 29 stycznia 2015 r. i w dniu 17 marca 2015 r.) stwierdzili wady stanu technicznego dołączając materiał zdjęciowy potwierdzający te wady, to protokoły wcześniejszych kontroli tego budynku nie mogą być przydatne na potwierdzenie stanu faktycznego na dzień 22 czerwca 2015 r. (decyzja organu I instancji) oraz na dzień 20 sierpnia 2015 r. (decyzja organu II instancji). Protokół stanu technicznego budynku sporządzony na konkretną datę np. w 2013 r. lub 2014 r. stwierdza stan techniczny tylko w tej dacie. Już w dniu następnym po tejże kontroli stan techniczny mógł ulec zmianie. Nie ma także znaczenia podnoszona okoliczność wskazująca osobę, która dokonywała oględzin tego budynku w latach ubiegłych oraz przeprowadzenie w 2012 r. kompleksowej naprawy osłon przeciwsłonecznych. Zarzut skargi, jakoby w tej sprawie niezbędnym było sporządzenie opinii przez biegłego co do stanu technicznego osłon przeciwsłonecznych, także nie może osiągnąć swojego celu, jakim jest uchylenie zaskarżonej decyzji. Organy nadzoru budowlanego tylko wówczas powinny rozważyć nałożenie obowiązku sporządzenia stosownej ekspertyzy, jeżeli stan techniczny obiektu budziłby wątpliwości co do tego, czy dalsza jego eksploatacja zagraża zdrowiu/życiu ludzi lub innym wartościom wymienionym w art. 66 Prawa budowlanego lub miałby wątpliwość, jakie prace remontowe lub budowlane należałoby nałożyć na podmiot zobowiązany. Żaden z przepisów Prawa budowlanego nie nakłada obowiązku każdorazowego sporządzania opinii biegłego co do stanu technicznego budynku lub jego części. W tej zaś sprawie trafnie organy administracji przyjęły, że nie ma wątpliwości co do oceny stanu technicznego elementów elewacji przedmiotowego budynku i sposobów usunięcia tych nieprawidłowości. Niewątpliwie brakuje kilku osłon przeciwsłonecznych na elewacjach budynku przy ul. K., a szereg istniejących osłon wykazuje skorodowanie ich mocowań. Potwierdzają to liczne zdjęcia zgromadzone w aktach sprawy. Tak samo spękanie tynku i brak obróbek blacharskich attyki wyraźnie wynika z materiału zdjęciowego oraz z protokołów. W takiej sytuacji nie było potrzeby sięgania do wiedzy specjalistycznej biegłych aby ustalić, że chociażby upadek jednej z tych osłon przy pionowym jej zamontowaniu wprost na chodnik lub miejsce postojowe - stanowi realne zagrożenie dla zdrowia i życia oraz mienia. Nie stanowiło naruszenia prawa zastosowanie do wydanej w sprawie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 108 § 1 K.p.a. ochrona właśnie takich wartości jak zdrowie lub życie ludzkie stanowił podstawę do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Nie ma racji skarżąca Spółka wskazując, że pracownicy organu nadzoru budowlanego a priori nie mają wiedzy dotyczącej oceny stanu technicznego elewacji budynku przy ul. K. w K.. Organ nadzoru budowlanego jako organ wyspecjalizowany w sprawach związanych także ze stanem technicznym budynków, nie może być traktowany jako nie posiadający żadnej wiedzy w prowadzonych postępowaniach z zakresu nadzoru budowlanego. Taki organ taka wiedze posiada i uznanie, że każda okoliczność ustalana przez ten organ wymaga zasięgnięcia wiedzy biegłego prowadziłaby do oczywistego spowolnienia zarówno prowadzonych postępowań, a także nieuzasadnianego nieraz zwiększania ponad niezbędny zakres wydatków związanych z prowadzonym postępowaniem. Sąd nie twierdzi przy tym, że w ogóle powiatowy inspektor nadzoru budowlanego nie potrzebuje opinii biegłych w prowadzonych przez sienie postepowaniach, a jednie wskazuje, że w tej sprawie na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego opinia ta byłaby zbędna. Wbrew stanowisku skarżącej Spółki, nie stanowiło naruszenia art. 7 K.p.a., art. 75 § 2 K.p.a. i art. 77 K.p.a. brak dopuszczenia dowodu z opinii biegłego w tej sprawie. Skarżąca Spółka kwestionując stan techniczny budynku w zakresie objętym tą sprawą nie odwołuje się do ustaleń zawartych w oględzinach organu I instancji, w których uwidoczniono np. rdzę na osłonach (ich mocowaniach), ale wskazuje na ocenę stanu technicznego z okresów wcześniejszych, np. z 2012 r. Jeszcze raz należy wskazać, że w każdym postępowaniu administracyjnych ustala się stan faktyczny na datę jego zakończenia, chyba że co innego wynika z przepisów prawa. Tym samym w tej sprawie istotne znacznie miał stan techniczny na 2015 r. (ściślej na datę wydania decyzji), natomiast stan techniczny z 2012 r. nie ma istotniejszego znaczenia. Oczywiście nic nie stało na przeszkodzie, aby same strony kwestionując ustalany stan faktyczny przez organy administracji, przedłożyły do akt sprawy taką opinię, z której wynikałby odmienny od ustalanego przez organy stan faktyczny. Dalsza argumentacja skarżącej Spółki, jakoby bezpodstawnie organy nie dały wiary protokołom oględzin z lat 1999-2014 z których między innymi wynika, że na osłonach przeciwsłonecznych nie pojawiły się ślady rdzy, nie są zgodne ze zgromadzonym w sprawie materiałem. Wyraźnie na zdjęciach na kartach nr [...],[...][...] i [...] znajdują się ślady rdzy. Jeszcze raz należy podkreślić, że przedmiotem tej sprawy nie była ocena prawidłowości przeprowadzania oględzin w latach 1999-2014, ale stan techniczny elewacji budynku wraz z zamontowanymi osłonami przeciwsłonecznymi w 2015 r. Nie ma znaczenia w tej sprawie okoliczność, że ta sama osoba raz stwierdzała prawidłowy stan techniczny elewacji ww. budynku, a potem zawiadomiła organ I instancji o nieprawidłowym stanie. Kwestia zaufania skarżącej Spółki do osoby dokonującej corocznych oględzin w imieniu jednego ze współwłaścicieli tego budynku jest poza zakresem prowadzonej sprawy, jak i poza zakresem kognicji Sądu w tej sprawie. Reasumując, w tej sprawie organy administracyjne wyjaśniły wszystkie istotne wątpliwości i nie naruszyły ani art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., ani też art. 107 § 3 K.p.a. oraz nie naruszyły art. 80 K.p.a. w związku z art. 104 K.p.a., a organ II instancji nie naruszyły art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Nie dokonano także błędnej wykładni art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.