II SA/Kr 1363/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Z. O. i R. O. na decyzję Wojewody z dnia 11 grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę skargę oddala. II SA/Kr 1363/09 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] września 2009r. nr [...] Prezydent Miasta K. działając w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz.2016, z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. (Dz. U. nr 98, poz.1071 z 2000r t.j.) orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą "budowa budynku mieszkalno usługowego wraz z garażem podziemnym oraz instalacjami wewnętrznymi (c.o., c.w.u., wod.-kan., instalacja elektryczna, wentylacja mechaniczna garażu, instalacja gazowa) na działce nr 1 obr. [...], ul. [...] w K. wraz z wjazdem na działce nr 2 ". Organ l instancji w uzasadnieniu wyjaśnił, że wszystkie wymogi przewidziane w prawie budowlanym zostały spełnione, projekt budowlany został sporządzony przez osobę kompetentną i jest zgodny z treścią wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inwestor W.K. złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością. Odwołanie od tej decyzji złożyli Z. i R.O. podnosząc, że na działce nr 3 , graniczącej bezpośrednia z działką inwestora, znajduje się będący ich własnością Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy produkujący artykuły metalowe, łączniki i okucia budowlane, wybudowany zgodnie z warunkami umowy użytkowania wieczystego zawartej z Gminą K. Skarżący podnieśli, że właściciel działki nr 1 chce całkowicie zmienić sposób i charakter zagospodarowania przedmiotowej działki, wynikający z umowy o użytkowaniu wieczystym tego terenu, przeznaczonego zgodnie z uchwałą Rady Miasta K. z 1998r. pod budowę zakładów rzemieślniczo-produkcyjnych oraz, że budowa budynku wielorodzinnego nie jest kontynuacją funkcji, zabudowy i zagospodarowania w tym terenie. Skarżący wnieśli ponadto o wprowadzenie do decyzji o pozwoleniu na budowę zapisu o istnieniu na sąsiedniej działce nr 3 legalnie działającego zakładu produkcyjno-usługowego o dużej uciążliwości dla otoczenia. Pełnomocnik skarżących uzupełnił odwołanie wskazując także na rozbieżności występujące między treścią projektu budowlanego, gdzie zawarto stwierdzenie, że teren inwestycyjny otoczony jest luźną zabudową mieszkalną, a decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, gdzie określono inwestycję jako zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i zabudowę usługową, która stanowić będzie kontynuacją funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich tj. nr 3, 4 obr. [...] ewid. [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. znak: [...] ,"Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2004r. o warunkach zabudowy, przeniesionej na inwestora decyzją z dnia [...] lutego 2007r. Zatwierdzony projekt budowlany nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, a także wymagań ochrony środowiska. Projekt budowlany posiada wymagane opinie i uzgodnienia, i został sporządzony przez osobę legitymującą się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi. Inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie było wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W konsekwencji zarzuty skarżących organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione. Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli Z. i R. O. zarzucając naruszenie prawa materialnego art. 4 prawa budowlanego przez przyznanie inwestorowi prawa zabudowy nieruchomości gruntowej mimo braku zgodności zamierzenia z przepisami prawa, a w szczególności art. 29 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 233 i 239 § 1 i 2 k.c. oraz art. 112-115 ustawy prawo ochrony środowiska, a także przez wykonanie projektu w sposób nie zapewniający spełnienia podstawowych wymagań dotyczących ochrony przed hałasem i drganiami (art. 5 ust.1 lit. "e" prawa budowlanego) oraz poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego uzasadnionych interesów skarżących (art.5 ust.1 pkt 9 prawa budowlanego). Skarżący zarzucili również naruszenie prawa procesowego, a to art. 6, art.7 k.p.a oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 litera "b" i "c" prawa budowlanego i art. 63 ust. 5, art. 65 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego przedmiotowej sprawy. Skarżący wskazali, że są użytkownikami działki nr 3 , którą zagospodarowali zgodnie ze sposobem korzystania określonym w umowie. Na działce tej znajduje się budynek warsztatowy, w którym skarżący prowadzą działalność gospodarczą - zakład rzemieślniczy o dużej uciążliwości dla otoczenia. Skarżący zarzucili, że planowany obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób nie spełniający podstawowych wymagań ochrony przed hałasem, w szczególności dotyczy to usytuowania budynku w pobliżu zakładu o dużej uciążliwości, przekraczającej poziom określony prawem. Skarżący wskazali także, że decyzja z dnia [...] grudnia 2004r. o ustaleniu warunków zabudowy obejmowała budowę na działce nr 1 budynku o ilości do 3 kondygnacji naziemnych, bez podziemnego garażu wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr 2 , 3 , 5 . Natomiast zatwierdzony projekt budowlany mówi o budynku mieszkalno-usługowym o 4 kondygnacjach, z garażem podziemnym i z wewnętrznymi instalacjami na działkach 1 i 2 . Mając na uwadze powyższe, nie określono jakichkolwiek warunków zabudowy, ani też nie podano wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej dla czwartej kondygnacji budynku, garażu podziemnego i wewnętrznych instalacji (w tym wentylacji mechanicznej garażu). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ podkreślił, że to projektant ponosi pełną odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami wiedzy technicznej. Organ odwoławczy zaznaczył także, że poza zakresem właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej pozostaje badanie łączących inwestora z właścicielem nieruchomości stosunków prawnych, w tym kwestii prawidłowości wykonywania umowy o użytkowanie wieczyste nieruchomości. Organy administracji architektoniczno - budowlanej nie są ponadto uprawnione do badania poprawności wydanej decyzji o warunkach zabudowy i weryfikacji przeprowadzonej procedury przeniesienia tej decyzji na Inwestora. Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2008r. sygn. akt. IISA/Kr 206/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że sprawa nie została należycie wyjaśniona, organ odwoławczy nie dokonał wnikliwej oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu wyjaśniającym przed organem pierwszej instancji. W sprawie zostały również naruszone przepisy prawa materialnego. Zdaniem Sądu organ l instancji błędnie przyjął, iż planowana inwestycja jest zgodna z wydaną wcześniej decyzja ustalająca warunki zabudowy. Sąd wskazał na regulację art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, zgodnie z którą pozwolenie na budowę nie może być wydane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez uprzedniego sprawdzenia przez ten organ m.in. projektu budowlanego co do jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. W ocenie Sądu przedmiotowa inwestycja wskazana w decyzjach organów administracji nie jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2004r. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie obejmowały budowy na działce nr 1 garażu podziemnego z wentylacją mechaniczną. Ponadto z przedłożonego do wniosku projektu budowlanego jednoznacznie wynika, iż planowany budynek w części będzie miał de facto 4 kondygnacje. Sąd podzielił również zarzut skargi, iż w opisie istniejącego zagospodarowania otoczenia terenu inwestycji projektant określił go jako "luźna zabudowa mieszkalna jedno i wielorodzinna", a na działce skarżących wskazał, że "zlokalizowany jest 2 kondygnacyjny budynek mieszkalny z dobudowanym garażem usytuowanym w granicy z działką Inwestora". Sąd wskazał także na brak jakiejkolwiek informacji, że na działce tej prowadzona jest działalność rzemieślnicza, której uciążliwe oddziaływanie przekracza granice działki nr 3 . Zdaniem Sądu błędny jest pogląd organu odwoławczego, wedle którego to projektant ponosi całkowitą odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również z uwzględnieniem wymagań określonych w art. 5 ust. 1 ustawy -Prawo budowlane. Prawidłowość tych działań projektanta, ocenia w toku postępowania administracyjnego organ architektoniczno-budowlany. Podzielić natomiast należy pogląd organu odwoławczego, że poza zakresem właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej pozostaje badanie łączących inwestora (użytkownika wieczystego) z właścicielem nieruchomości (Gminą K. ) stosunków prawnych, w tym kwestii prawidłowości wykonywania umowy o użytkowanie wieczyste nieruchomości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył W.K. reprezentowany przez adwokata M.P.-Ł. , wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarga kasacyjna oparta została na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie w zaskarżonym wyroku wskazań co do dalszego postępowania, pomimo wydania wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję oraz przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez: wadliwe wskazanie w zaskarżonym wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wyrażającej się w stwierdzeniu, że naruszenie norm prawa materialnego przez organ administracji nastąpiło poprzez niewyjaśnienie całości sprawy i brak wnikliwej oceny dowodów; brak wskazania, na czym polegało naruszenie przez organ administracji norm prawa materialnego - przepisów techniczno-budowlanych dotyczących ochrony przed hałasem i wibracjami, i w jakim punkcie projekt budowlany i zatwierdzająca go decyzja są niezgodne z tymi przepisami. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania materialnego art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy zachodzi, gdy w decyzji o warunkach zabudowy wymienione są wszystkie elementy architektoniczne projektowanego budynku, a w konsekwencji- że niewymienienie w decyzji o warunkach zabudowy garażu podziemnego z wentylacją mechaniczną przesądza o braku zgodności tej decyzji z projektem budowlanym, który taki garaż przewiduje, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu polegać powinna na przyjęciu, że badanie zgodności polega jedynie na ocenie tożsamości inwestycji objętej projektem, decyzją zatwierdzającą projekt, a decyzją o warunkach zabudowy, przy uwzględnieniu ich odmiennych funkcji, a projekt budowlany może przewidywać elementy architektoniczne nie wymienione w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli spełnia wymagania określone w tej decyzji. Zarzucono także naruszenie § 3 ust. 1 pkt 17 oraz pkt 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - przez niezastosowanie, co doprowadziło w konsekwencji do nierozróżnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zdefiniowanych prawnie pojęć "kondygnacji" i "antresoli" oraz do bezpodstawnego przyjęcia, że projekt budowlany przewiduje cztery kondygnacje naziemne, naruszenie art. 35 § 1 pkt 3 i 4 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, w związku z § 323, 325, 326 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - przez błędną wykładnie, polegającą na przyjęciu, że organ administracyjny zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę, oprócz stwierdzenia kompletności projektu i stwierdzenia sporządzenia projektu przez osobę uprawnioną, powinien prowadzić również stosowne obliczenia, badania i ustalenia wykazujące dodatkowo, ponad oświadczenie projektanta określone w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, że projekt jest zgodny z normami dotyczącymi ochrony przed hałasem i wibracjami określonymi w § 323, 325 i 326 wyżej wskazanego rozporządzenia, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna polegać na przyjęciu, że organ wydający pozwolenie na budowę nie musi prowadzić dodatkowych obliczeń i badań dotyczących zgodności projektu z normami dotyczącymi ochrony przed hałasem i wibracjami, zaś funkcję tych badań i obliczeń pełni oświadczenie złożone przez projektanta w trybie art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż uchybienie art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. polega na niedokładnym i wewnętrznie sprzecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zarzut ten dotyczy w szczególności tej części rozstrzygnięcia, której przedmiotem są rozważania na temat zgodności projektu budowlanego z normami dotyczącymi ochrony przed hałasem i wibracjami. Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że z końcowych akapitów uzasadnienia wynika bowiem, że WSA uznał, iż decyzja podlega uchyleniu z powodu "istotnych naruszeń prawa materialnego w przedmiotowej sprawie, mających wpływ na jej wynik". Ostateczną podstawą uchylenia wyroku nie jest zatem naruszenie przepisów postępowania przez organy administracyjne. Jednakże w początkowej części swych rozważań prawnych Sąd wskazał, że "sprawa nie została należycie wyjaśniona, organ odwoławczy nie dokonał wnikliwej analizy materiału dowodowego zebranego w postępowaniu wyjaśniającym przed organem pierwszej instancji", a w kwestii hałasów i wibracji "brak jest stosownych badań, obliczeń i ustaleń", co oznacza, że w istocie - choć nie stanowi to podstawy prawnej rozstrzygnięcia - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za zasadne również te zarzuty skargi, które zmierzały do wykazania naruszeń przepisów postępowania przez organy administracyjne (art. 6 i 7 k.p.a.). Nie wskazuje przy tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w żadnej części uzasadnienia, jakie konkretne dowody powinny zostać jeszcze zgromadzone w sprawie, ani też jakie konkretne dowody zgromadzone w postępowaniu administracyjnym nie zostały przez organy wnikliwie ocenione. Sąd nie wskazuje w jaki sposób normy art. § 323, 325 i 326 rozporządzenia zostały naruszone przez organ administracji. Skargę kasacyjną wniosła również Spółka A. Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty skargi kasacyjnej, jak również jej uzasadnienie, są takie same jak zarzuty skargi kasacyjnej W.K. jednakże wskazano, że w stosunku do Spółki A. zachodzi ponadto nieważność postępowania poprzez pozbawienie strony możności obrony swych praw - przez uznanie, że Spółka nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, pomimo tego, że na spółkę tę jeszcze przed rozpoczęciem postępowania sądowoadministracyjnego przeniesiono decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia lutego 2007 r., na mocy art. 40 ustawy Prawo budowlane, decyzję o pozwoleniu na budowę, co skutkowało wstąpieniem tej spółki we wszelkie prawa i obowiązki Inwestora, w tym również w pozycję "strony postępowania administracyjnego, która nie wniosła skargi". Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2009r. sygn. akt II OSK 1131/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Skargę W.K. oddalił. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie zasługuje zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy ma miejsce wtedy, gdy w decyzji o warunkach zabudowy wymienione są szczegółowo elementy architektoniczne projektowanego budynku. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, iż zgodnie z regulacją § 3 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez pojęcie "kondygnacja należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku..." Należy więc zgodzić się ze stanowiskiem, iż przeznaczenie podziemnej kondygnacji na miejsce postojowe dla samochodów, stanowi rozwiązanie architektoniczne przyjęte w projekcie budowlanym przez autora projektu co do funkcji kondygnacji podziemnej inwestycyjnego budynku. Odnosząc się do kwestii niezachowania wymogu wysokości, poprzez dopuszczenie częściowo 4 kondygnacji, Sąd II instancji zaznaczył, że podniesienie wysokości jest wynikiem rozwiązania architektonicznego przewidującego tzw. antresole - uwzględnione i konieczne przy realizacji mieszkań dwupoziomowych. Antresola zaś wg określenia jej we wskazanych przepisach techniczno-budowlanych nie stanowi kondygnacji, a więc nie zwiększa ilości kondygnacji w obiekcie budowlanym. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym, to projektant nie ponosi wyłącznej odpowiedzialność za sporządzony projekt architektoniczne -budowlany. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadne jest stanowisko skargi kasacyjnej, iż organ nie ma obowiązku prowadzenia dodatkowych badań ani ustaleń czy projekt zawiera stosowne rozwiązania techniczne uwzględniające fakt narażenia mieszkańców planowanego budynku na ponadnormatywny hałas. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. "sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Za Naczelnym Sądem Administracyjnym sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza, iż zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt. 1 prawa budowlanego) zachodzi wtedy gdy w decyzji o warunkach zabudowy wymienione są szczegółowo wszystkie elementy projektowanego budynku. Brak wskazania w decyzji o warunkach zabudowy garażu podziemnego nie może automatycznie stanowić o sprzeczności decyzji z projektem budowlanym przewidującym taki garaż. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż powszechnie przyjmuje się obecnie lokalizację miejsc postojowych dla samochodów właścicieli lokali mieszkalnych w garażach podziemnych budynku czyli w kondygnacji podziemnej. Garaż taki nie stanowi odrębnego obiektu budowlanego, który wpływałby na sposób zagospodarowania terenu. A zatem wyszczególnienie takiego garażu podziemnego w treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagane. Ponadto zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690) przez pojęcie "kondygnacja należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku..." Uznać więc należy, iż przeznaczenie podziemnej kondygnacji na miejsce postojowe dla samochodów, stanowi rozwiązanie architektoniczne przyjęte w projekcie budowlanym przez autora projektu co do funkcji kondygnacji podziemnej inwestycyjnego budynku. Odnosząc się natomiast do wysokości planowanego budynku (projekt budowlany dopuszcza częściowo 4 kondygnacji) stwierdzić należy, że z projektu wynika, iż podniesienie wysokości jest wynikiem tylko rozwiązania architektonicznego przewidującego tzw. antresole - uwzględnione i konieczne przy realizacji mieszkań dwupoziomowych. W kwestii odpowiedzialności projektanta za sporządzony projekt architektoniczne - budowlany należy stwierdzić, iż to projektant ponosi pełną odpowiedzialność za jego sporządzenie. W wyniku zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie 11 lipca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany "projektanta" oraz "osoby sprawdzającej". Uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, sprowadzają się więc do sprawdzenia zgodności projektu budowanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska. Zgodnie z regulacją art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi zostało ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki. A zatem organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska, co wynika z treści art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Zaznaczyć należy, że do przedmiotowego projektu zostało dołączone oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób nie spełniający podstawowych wymagań przed hałasem stwierdzić należy, że to podmiot emitujący hałas, winien podjąć stosowne działania zmierzające do ograniczenia emisji hałasu do środowiska zgodnie z normami. Uciążliwości emitowania hałasu nie powinny przekraczać granic działki. Regulacja prawna wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841). W związku z powyższym organy administracji nie miały obowiązku prowadzenia dodatkowych badań, mających na celu ustalenie czy projekt zawiera stosowne rozwiązania techniczne uwzględniające fakt narażenia mieszkańców planowanego budynku na ponadnormatywny hałas emitowany z warsztatu usługowego funkcjonującego na działce sąsiedniej nr 3 . W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja naruszały prawo na podstawie art. 151 p.o.p.s.a skargę należało oddalić.