II SA/Kr 1365/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędzia WSA Magda Froncisz Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. na skutek skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1365/24 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję nr 361/2024 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 14 sierpnia 2024 r. nr WOB.7721.23.2024.JKUT w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania lokalu I. uchyla zaskarżony wyrok; II. skargę oddala. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia 14 sierpnia 2024 r. nr 361/2024 znak: WOB.7721.23.2024.JKUT, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) oraz art. 71a ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.), uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 1 grudnia 2023 r. nr 255/23 znak: NB.5160.5.61.2023.WB, którą nakazano właścicielowi lokalu nr [...] usytuowanego na I piętrze budynku przy ul. [...] w Z. na działce ewid. nr [...] obręb [...] tj. S. G. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego - lokalu nr [...], usytuowanego na I piętrze budynku przy ul. [...] w Z. na działce ewid. nr [...] obręb [...] w którym utworzono lokal usługowy świadczący usługi hotelarskie (okresowy wynajem pokoi) - zgodnego z pierwotną funkcją tej części budynku, tj. lokalu mieszkalnego i umorzył w całości postępowanie I instancji. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zawiadomieniem z dnia 23 czerwca 2023 r. znak: NB.5160.5.61.2023.WB organ I instancji poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego, na budynek w którym świadczone są usługi hotelarskie - okresowy wynajem pokoi, położonego na działce ewid. nr [...] obręb [...] w miejscowości Z. przy ul. [...] - bez wymaganego zgłoszenia. W dniu 9 sierpnia 2023 r. przedstawiciele organu I instancji dokonali oględzin w obrębie budynku przy ul. [...] w Z., podczas których ustalono, że w lokalu nr [...] przebywa kobieta, która wynajęła przedmiotowy lokal za pośrednictwem platformy internetowej na okres 6-9 sierpnia 2023 r. dla 10 osób. Jednocześnie wobec nieobecności właściciela lokalu [...] - S. G. nie dokonano czynności inspekcyjnych wewnątrz lokalu. Obecna w trakcie oględzin A. T. (zwana dalej także skarżącą) oświadczyła, że lokal nr [...] wynajmowany jest na pobyt krótkoterminowy turystom od lutego 2023 r. Z kolei podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 27 września 2023 r. organ I instancji ustalił, że w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w Z. znajduje się mężczyzna, który wynajął lokal na okres 24-29 września 2023 r. dla 6 osób za pośrednictwem platformy booking.com. W dniu 1 grudnia 2023 r. PINB wydał decyzję nr 255/23 znak: NB.5160.5.61.2023.WB, którą na podstawie art. 71a ust. 4 ustawy Prawo budowlane nakazał właścicielowi lokalu nr [...] usytuowanego na I piętrze budynku przy ul. [...] w Z. na działce ewid. nr [...] obręb [...] t S. G. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego — lokalu nr [...], usytuowanego na I piętrze budynku przy ul. [...] w Z. na działce ewid. nr [...] obręb [...] w którym utworzono lokal usługowy świadczący usługi hotelarskie (okresowy wynajem pokoi) - zgodnego z pierwotną funkcją tej części budynku, tj. lokalu mieszkalnego. Pismem z dnia 27 grudnia 2023 r. S. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 14 sierpnia 2024 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia 1 grudnia 2023 r. i umorzył w całości postępowanie I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest weryfikacja zasadności prowadzenia przez PINB na podstawie art. 71a ustawy Prawo budowlane postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w Z. - tj. zmiany lokalu mieszkalnego nr [...] na lokal usługowy (lokal świadczący usługi najmu krótkoterminowego), a także prawidłowości nakazania właścicielowi samodzielnego lokalu nr [...] S. G. przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania ww. lokalu. Organ wskazał, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego (tj. treści księgi wieczystej nr [...] projektu wyodrębnienia samodzielnych lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w Z. oraz dokumentacji zgłoszenia znak: AB.6743.789.202l.BK w sprawie przebudowy lokalu nr [...] w ww. budynku) budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr [...] obr. [...] ul. [...] w Z. jest budynkiem wielorodzinnym. W budynku tym wydzielone zostało 6 lokali o przeznaczeniu mieszkalnym, stanowiących samodzielne nieruchomości lokalowe, dla których prowadzone są odrębne księgi wieczyste. W toku czynności wyjaśniających przeprowadzonych przez PINB ustalono, że lokal nr [...] w budynku przy ul. [...] w Z. wynajmowany jest na najem krótkoterminowy (vide: pismo S. G. z dnia 25 lipca 2023 r., treść protokołu z oględzin z dnia 9 sierpnia 2023 r., treść protokołu z kontroli z dnia 27 września 2023 r.). Ponadto w ww. lokalu przeprowadzone były prace remontowe (w zakresie ścian działowych oraz instalacji wewnętrznych), które zgodnie z treścią przepisów art. 29 ust. 4 upb zwolnione były z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też dokonania skutecznego zgłoszenia. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do uznania przez PINB, że dokonano samowolnej zmiany sposobu użytkowania części (w zakresie lokalu nr [...] budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w Z., tj. zmiany lokalu mieszkalnego na lokal usługowy świadczący usługi hotelarskie (okresowy wynajem pokoi), co w ocenie organu stopnia powiatowego wypełniało dyspozycję przepisu art. 71a ustawy Prawo budowlane. Zważywszy na tak zdefiniowany przez PINB zakres sprawy, po analizie materiału aktowego i treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, MWINB doszedł do przekonania, że organ stopnia powiatowego nie rozpoznał należycie istoty sprawy. W treści decyzji organ II instancji odniósł się do spornej kwestii, tj. czy wynajem jednego lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na najem krótkoterminowy spowodował, że obiekt ten w części obejmującej ten lokal przestał pełnić funkcję mieszkalną i stanowi lokal usługowy. W pierwszej kolejności MWINB wskazał, że budynek mieszkalny wielorodzinny jest to budynek służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, w którym znajdują się więcej niż dwa lokale mieszkalne, czyli zespoły pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mające odrębne wejścia, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiające stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego (por. § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Poza sporem w sprawie pozostaje, że lokal [...] w budynku przy ul. [...] w Z. wynajmowany jest okazjonalnie przez właściciela S. G.. W ocenie organu odwoławczego, powyższa okoliczność nie wpływa jednak na zmianę funkcji lokalu. W lokalu mieszkalnym nie powstał bowiem zakład usługowy, a lokal wraz z wyposażeniem zachował funkcję mieszkalną i nie zmienia jej to czy w lokalu mieszka jeden najemca goszczący co dzień inne osoby, czy też z różną częstotliwością w lokalu mieszkają różne osoby. MWINB stanął na stanowisku, że przedmiotowy lokal bez względu na to czy pozostaje we władaniu właściciela czy też najemcy/najemców, czy też innych osób przebywających w nim za zgodą właściciela, zachował przymiot lokalu mieszkalnego w rozumieniu Prawa budowlanego. Zdaniem MWINB w wyniku prowadzonej w spornym lokalu mieszkalnym działalności (wynajem krótkoterminowy) nie doszło do zmiany w porównaniu z dotychczasowym sposobem użytkowania w zakresie warunków wskazanych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Nie są więc słuszne twierdzenia skarżącej, że wynajem lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym mieści się w pojęciu usług hotelarskich, o których mowa w art. 3 pkt 8 ustawy o usługach hotelarskich. W ocenie MWINB brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 71a ustawy Prawo budowlane, bowiem najem krótkoterminowy lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w Z. nie zmienia funkcji mieszkalnej tego lokalu. Na marginesie organ zauważył, że skarżona decyzja nakazująca przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu nr [...] byłaby nieegzekwowalna - stan po przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania odpowiadałby w rzeczywistości temu obecnemu. Organ odwoławczy uznał zatem, że organ I instancji nie był uprawniony do prowadzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego, na budynek, w którym świadczone są usługi hotelarskie - okresowy wynajem pokoi, położonego na działce ewid. nr [...] obręb [...] w miejscowości Z. przy ul. [...] - bez wymaganego zgłoszenia i tym samym do wydania skarżonej decyzji. W kontrolowanej sprawie wystąpiła więc bezprzedmiotowość przedmiotowa z uwagi na brak przedmiotu postępowania, a więc wystąpił brak podstaw od merytorycznego orzekania w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane. Wobec treści zapadłego rozstrzygnięcia o charakterze procesowym organ odwoławczy nie miał podstaw do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji PINB. W tym stanie rzeczy również odniesienie się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu było bezprzedmiotowe. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęła skarga skarżącej A. T.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła ona naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez: 1. przyjęcie przez MWINB w Krakowie za bezsporną okoliczność, która takową nigdy nie pozostawała i oparcie na niej jako rzekomo niekwestionowanej przez inne strony końcowego rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie, z pominięciem i to bez żadnych wyjaśnień odmiennej treści zgromadzonych w sprawie dowodów oraz ustaleń organu I instancji. Powyższe dotyczy przyjętego przez organ odwoławczy jako pozostającego poza sporem okazjonalnego wynajmowania lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z., które to gołosłowne twierdzenia pojawiły się jedynie w złożonym przez S. G. od decyzji organu l instancji odwołaniu i już we wniesionej przez skarżącą odpowiedzi na odwołanie zostały zakwestionowane jako niezgodne z prawdą wobec prowadzenia w lokalu przez jego właściciela przy wykorzystaniu platform internetowych typu B..com, A. i in. - usług hotelarskich, opartych o system elektronicznej rezerwacji noclegów, odpowiadających pojęciu zakwaterowania zbiorowego. Uznanie, że powyższa okoliczność - okazjonalne wynajmowanie, pozostaje poza sporem, a co za tym idzie nie wymaga przeprowadzenia żadnych dowodów, skarżąca uznaje za rażące naruszenie, samą zaś przyjętą jedynie w oparciu o twierdzenia S. G., odwołującego się od decyzji PiNB w Z. , zainteresowanego uzyskaniem korzystnego wyniku sprawy, wbrew innym pominiętym dowodom okazjonalność wynajmu, za całkowicie dowolną i przeczącą zasadom logiki, z istotnym wpływem na wynik sprawy; 2. niedokonanie przez MWINB w Krakowie wymaganej przez przepisy oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy naruszeniu art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz pominięcie w sporządzonym uzasadnieniu decyzji wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 tego Kodeksu, co wynika w głównej mierze z poprzestania na obszernym przytaczaniu przez organ II instancji poprzez cytaty jak i zajęte na użytek prowadzonej sprawy stanowisko, fragmentów uzasadnień sądów administracyjnych wydanych w tej samej sprawie - odnoszonych do zupełnie innych realiów niż będące przedmiotem rozpoznawanego odwołania bowiem do najmu opartego o cywilnoprawną umowę najmu, zawartą w formie pisemnej, z zastrzeżonym w niej wykorzystaniem lokalu na cele mieszkalne, przy przekłamaniu organu odwoławczego, zamieszczonym w nawiasie jako wtrącenie, iż wyrok NSA sygn. II OSK 3813/19 dotyczy kwestii najmu krótkoterminowego (za pośrednictwem portali internetowych) lokali mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych i potwierdza, że nie stanowi on usług hotelarskich, podczas gdy w sprawie tej nie przyjęto najmu za pośrednictwem portali internetowych. Powyższe przy jednoczesnym pominięciu przez organ II instancji właściwych norm prawa materialnego narusza prawo do rzetelnej i sprawiedliwej oceny, mając istotny wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie przez MWINB w Krakowie prawa przez błędne przyjęcie, wbrew ustaleniom organu l instancji (jak również twierdzeniom skarżącej, na co akurat zwraca uwagę organ odwoławczy), że art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych nie ma zastosowania i wynajem lokalu mieszkalnego nr [...] w Z. przy ul. [...] w budynku wielorodzinnym nie mieści się w pojęciu usług hotelarskich bez żadnej interpretacji przepisu odnoszonej do realiów rozpatrywanej sprawy, w sytuacji gdy pominięte i nieocenione przez organ II instancji dowody wskazują, że wszystkie elementy definicji usług hotelarskich - tak jak to przyjmuje PINB w Zakopanem - zostały spełnione, skoro usługą hotelarską jest krótkotrwałe ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi przy świadczeniu w obrębie obiektu usług z tym związanych, jakie w odniesieniu do lokalu nr [...] są realizowane; 4. błędną subsumpcję § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy wyrażonym przez MWINB stanowisku o zachowaniu przez lokal nr [...] "przymiotu lokalu mieszkalnego, w rozumieniu Prawa budowlanego" oraz nadal realizowanej w nim funkcji mieszkalnej, jako determinujących bezprzedmiotowość sprawy i jej umorzenie mimo przyjętego wynajmowania lokalu za pośrednictwem platform z elektronicznym systemem rezerwacji noclegów, a tym samym prowadzonego w lokalu zakwaterowania turystycznego na doby jakie służy nie stałym lecz wyłącznie okresowym pobytom ludzi, przy niewykorzystywaniu lokalu na potrzeby gospodarstwa domowego, co jest nieuprawnionym skoro wg. jedynie pojawiającej się w prawie budowlanym definicji mieszkania - mieszkaniem jest zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych mających odrębne wejście, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiające stały pobyt ludzi oraz prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego i wbrew twierdzeniom organu II instancji przekłada się na zmianę sposobu użytkowania części obiektu, o jakiej mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z dotychczasowej realizowanej w lokalu nr [...] funkcji mieszkalnej do jakiej ten nie jest już przeznaczony na usługową - usługi typu hotelarskiego, przyjętą przez organ l instancji, stanowiącą o zamieszkaniu zbiorowym, a co za tym idzie istotnie wpływa na końcowe wyrzeczenie; 5. całkowite pominięcie przez MWiNB w Krakowie istotnego dla rozstrzygnięcia § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wprowadzającego definicję budynku zamieszkania zbiorowego, będącego budynkiem przeznaczonym do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotelem, motelem, pensjonatem, domem wypoczynkowym, domem wycieczkowym.... itd., mimo poczynionych w tym przedmiocie ustaleń organu i instancji, wskazujących na odmienną kategorię zagrożenia pożarowego ludzi ZL przy zakwaterowaniu zbiorowym niż mieszkalnym jak i pozostawania lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. lokalem przeznaczonym do okresowego pobytu ludzi, a tym samym lokalem zakwaterowania zbiorowego, z czego wynikają istotne, wielokrotnie potwierdzone orzecznictwem sądów administracyjnych, odnoszone do lokalu zamieszkania zbiorowego, narzucone przepisami konsekwencje związane z wymaganym zgłoszeniem właściwemu organowi takiej zmiany sposobu korzystania z lokalu wobec wynikających stąd zmian m.in. warunków bezpieczeństwa pożarowego. Skarżąca wskazuje, że samo ustalenie przeznaczenia lokalu nr [...], będącego wcześniej mieszkalnym na okresowe pobyty ludzi i cele zakwaterowania zbiorowego przekłada się, na zmianę sposobu użytkowania zmieniającą stawiane obiektowi wymagania, co umorzenie postępowania na etapie II instancji jako bezprzedmiotowego, czyni naruszającym prawo i pozbawionym jakichkolwiek podstaw; 6. błędne przyjęcie przez MWINB w Krakowie zachowania funkcji mieszkalnej jako obecnego sposobu użytkowania lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. i braku egzekwowalności decyzji organu l instancji nakazującej przywrócenie dotychczasowego mieszkalnego sposobu użytkowania lokalu - stan po przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania rzekomo odpowiadałby obecnemu też mieszkalnemu – przy nieuwzględnieniu obecnej funkcji usługowej lokalu i dodatkowo mających zdaniem skarżącej zastosowanie art. 3 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców oraz przyjętych w nich definicji - działalności gospodarczej jaką jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu, w sposób ciągły oraz przedsiębiorcy jakim pozostaje osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Nie popartemu żadnymi dowodami i przepisami prawa przyjęciu przez organ II instancji zachowania przez lokal nr [...] dotychczasowego sposobu użytkowania - funkcji mieszalnej sprzeciwia się obecne wykorzystywanie lokalu w celach zarobkowych, wyłącznie na okresowe pobyty ludzi - kwaterowanie turystyczne za pośrednictwem platform z elektronicznym systemem rezerwacji noclegów. Powyższe tj. realizowanie w lokalu przez pozostającego przedsiębiorcą S. G. działalności gospodarczej, będącej usługą hotelarską - najem w lokalu nr [...] połączono z innymi usługami z nim związanymi, zmienia sposób korzystania z lokalu nr [...] o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z dotychczasowej funkcji mieszkalnej na usługową, sprzeciwiając się ustaleniom organu II instancji poczynionym na etapie postępowania odwoławczego co do braku zmian i zachowaniu przez lokal funkcji mieszkalnej; 7. całkowicie nieuprawnione przyjęcie przez MWINB w Krakowie braku podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 71a Prawa budowlanego jak i braku możliwości wyegzekwowania decyzji organu l instancji przywracającej funkcję mieszkalną lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z., przy bezpodstawnym umorzeniu postępowania, w oparciu o przepis art. 105 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego wbrew treści przepisu art. 72 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ustaleniom organu l instancji oraz zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, który zestawiony z przepisami prawa ewidentnie wskazuje na zmianę sposobu użytkowania lokalu nr [...] z uwidocznionego w KW jego mieszkalnego charakteru na usługowy, a nade wszystko na lokal zamieszkania zbiorowego, przeznaczony na okresowe pobyty ludzi i przekłada się na podjęcie w lokalu działalności zmieniającej warunki, określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w tym najbardziej oczywiste przyjęte przez organ l instancji dot. bezpieczeństwa pożarowego, dookreślone w § 209 ust. 2 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wprowadzającym odmienne podziały kategorii zagrożenia pożarowego ZL dla budynków niekoniecznie całych bo także ich części, stanowiących odrębne strefy pożarowe - zaliczając je do kategorii ZLIV przy typowo mieszkalnych oraz przy zamieszkaniu zbiorowym, nie zakwalifikowanym do kategorii ZL i i ZL V do innej kategorii - ZL V. Skarżąca wniosła więc o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że najem ww. mieszkania jest najmem profesjonalnym nie okazjonalnym. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy nie dostrzega różnicy pomiędzy celami mieszkalnymi jakie powiązane są ze stałym pobytem, prowadzeniem gospodarstwa domowego i zaspakajaniem w lokalu potrzeb życiowych i mieszkaniowych, a zakwaterowaniem turystycznym mającym miejsce w przedmiotowej sprawie związanym z użyczaniem lokalu na krótkie pobyty osobom trzecim na cele noclegowe, nie mającym nic wspólnego z zaspakajaniem przez osoby korzystające z lokalu potrzeb mieszkaniowych, a co za tym idzie dalszym realizowaniem przez lokal funkcji mieszkalnej. MWINB w Krakowie pomija też, że wynajmujący turystom lokal nr [...] przy ul. [...] w Z. jego właściciel S. G. jest w rozumieniu prawa przedsiębiorcą, prowadzącym w tym lokalu działalność gospodarczą. W nabytym w maju 2022 r. lokalu nr [...] przeprowadził on roboty budowalne przystosowujące mieszkanie do potrzeb zakwaterowania. Jak potwierdzają tworzące akta dokumenty w ok. 68 m2 mieszkaniu wybudował wcześniej nieistniejącą drugą łazienkę oraz wygospodarował dodatkowe pokoje - dotychczasowe dwa pokoje z osobną kuchnią dzieląc, by zmieścić jak największą ilość łóżek na trzy małe pokoje praktycznie zajęte przez same dwuosobowe łóżka i jedno piętrowe oraz czwarty pokój z rozkładaną sofą i aneksem kuchennym, w ten sposób przystosowując lokal do zmienionego sposobu jego użytkowania - kwaterowania 10-osobowych grup. Według skarżącej, prace prowadzące do innego podziału, pojawienie się dodatkowej łazienki, miały na celu dostosowanie do potrzeb prowadzonej działalności usługowej wiążącej się ze zmianą sposobu korzystania z lokalu nr [...] jaki wcześniej, nieprzerwanie od dnia oddania budynku do użytku pełnił funkcję mieszkalną. W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1365/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił powyższą skargę A. T.. W ocenie Sądu, prawidłowo organ II instancji ustalił i przyjął, że w wyniku prowadzonej w spornym lokalu mieszkalnym działalności nie doszło do zmiany w porównaniu z dotychczasowym sposobem użytkowania w zakresie warunków wskazanych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Poza sporem pozostaje, że lokal nr [...] usytuowanego na I piętrze budynku przy ul. [...] w Z. z woli jego właściciela oddany został w najem i bez znaczenia pozostaje fakt czy jest to najem krótkoterminowy, czy też inny rodzaj najmu. Lokal zachował bowiem funkcję mieszkalną i nie zmienia jej to, czy w lokalu mieszka jeden najemca, czy też z różną częstotliwością w lokalu pomieszkują różne osoby. W okolicznościach sprawy zasadnie ustalono i prawidłowo uzasadniono, że nie doszło do zmiany przeznaczenia lokalu, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Sąd podkreślił, że lokal, bez względu na to czy pozostaje we władaniu właściciela, czy też najemcy czy najemców, czy choćby innych osób za zgodą właściciela tam przebywających, zachował przymiot lokalu mieszkalnego w rozumieniu Prawa budowlanego. Jak słusznie bowiem zauważył organ II instancji, stan po przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu odpowiadałby w rzeczywistości temu obecnemu. Za niezasadne Sąd uznał stanowisko skarżącej, iż działalność prowadzona w przedmiotowym lokalu mieści się w pojęciu usług hotelarskich zdefiniowanych w art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1944). Analizy definicji pojęcia "usługi hotelarskie" nie można bowiem dokonać bez uwzględnienia przepisów rozdziału 5 ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych. Przepisy rozdziału 5 (art. 35 i następne) tej ustawy szczegółowo regulują sposób świadczenia usług hotelarskich, rodzaje i kategorie obiektów hotelarskich. Przepisy te określają też organy oceniające obiekty hotelarskie, kwalifikacje osób prowadzących usługi hotelarskie, prawo kontroli obiektów hotelarskich przez określone organy administracji. Zapisy przepisów regulujących najem w żaden sposób nie mogą być odniesione do umowy o usługi hotelarskie. W konsekwencji Sąd uznał, że z porównania regulacji prawnych umów najmu i usług hotelarskich wynika, że nie są to umowy podobne. Umowa o świadczenie usług hotelarskich jest bowiem umową nazwaną, zdefiniowaną i szczegółowo uregulowaną w odrębnej ustawie. Można w niej dopatrywać się i znajdować regulacje i rozwiązania podobne do regulacji i rozwiązań zawartych w innych umowach. Podkreślić jednak należy, że jest to pełna regulacja dotycząca określonej dziedziny aktywności gospodarczej. Różnice dotyczą istotnych elementów umów najmu i usług hotelarskich, bez analizy których, stwierdzenie ich podobieństwa jest niedopuszczalne. Oparcie poglądu o podobieństwie na tym tylko, że w ustawie użyto określenia "wynajem" z pominięciem pozostałych elementów ustawowych regulacji, jest więc błędem. W związku z powyższym Sąd uznał, że najem krótkoterminowy lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym nie stanowi usług hotelarskich. Także wzrost liczby osób wynajmujących mieszkanie nie oznacza, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania mieszkania, w dalszym ciągu lokal wykorzystywany jest na cele mieszkaniowe i nie zmienia się jego dotychczasowy charakter. Zasadnie zatem organ II instancji ustalił i prawidłowo uzasadnił w zaskarżonej decyzji, że nie doszło do zmiany przeznaczenia lokalu, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji prawidłowo zastosował art. 105 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Bezsprzecznie bowiem organ nadzoru budowlanego nie stwierdzając samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego, nie miał podstaw do podejmowania czynności w ramach nadzoru budowlanego i w tym rozumieniu sprawa, w której został zaangażowany, stała się bezprzedmiotowa. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ II instancji innych przepisów postępowania. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu tej decyzji. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zostały zastosowane przepisy prawa materialnego, których rozumienie organ przedstawił w wydanym rozstrzygnięciu. W ocenie Sądu, organ działał zatem w niniejszej sprawie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Pismem z dnia 18 sierpnia 2025 r. A. T. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) nieważność prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie postępowania do sygn. akt II SA/Kr 1365/24, wynikającą z pozbawienia skarżącej możliwości obrony swych praw - art. 183 § 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym poprzez naruszenie przepisów art. 10, art. 73 § od 1 do 4, art. 91 § 2, art. 106 § 2, art. 107 w zw. z art. 109, art. 47 § 1 w zw. z art. 75 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483 ze zm.), polegającą na niezawiadomieniu skarżącej o terminie jedynej wyznaczonej w sprawie na dzień 18 grudnia 2024 r. rozprawy, poprzedzającej wydanie niekorzystnego dla niej wyroku, przeprowadzenie w tej dacie rozprawy w nieobecności i niewiedzy skarżącej, przy jednoczesnym niedoręczeniu wymienionej przed wydaniem wyroku odpowiedzi na skargę Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - z daty wpływu z dnia 16 października 2024 r. i pozbawieniu jej możliwości zajęcia stanowiska w odniesieniu do zawartych w niej twierdzeń - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy skoro pozbawiło wnoszącą skargę do sądu administracyjnego na decyzję MINB w Krakowie możliwości udziału w wyznaczonej rozprawie będącej najistotniejszą fazą prowadzonego postępowania, poprzedzającej wydanie wyroku, niwecząc jej prawo jako strony do czynnego uczestniczenia w rozpoznawanej sprawie, eliminując możliwość obrony przez skarżącą swych racji, w tym ustosunkowania się do twierdzeń organu II instancji nadzoru budowlanego, którego działania dotyczyła skarga administracyjna, zawartych w odpowiedzi na skargę niezasadnie powołującej się celem obrony wydanej decyzji na wyrwane z kontekstu fragmenty uzasadnień orzeczeń sądów administracyjnych formułowane w odniesieniu do innej podstawy faktycznej niż istniejąca w rozpatrywanej sprawie, przy pozbawieniu skarżącej gwarantowanego jej konstytucyjnie prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy. 2) naruszenie art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 78 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2024 r. poz. 572) oraz dodatkowo art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynikające z oddalenia przez Sąd skargi na decyzję MWINB w Krakowie Nr 361/2024 z dnia 14 sierpnia 2024r. zamiast jej uchylenia, przy uznaniu dokonanych przez ten organ ustaleń w zakresie stanu faktycznego za prawidłowe pomimo występowania wad procesowych wynikających z niewłaściwego korzystania przez organ nadzoru budowlanego II instancji z wskazanych wyżej przepisów, co polegało na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dowolności uznanych za tworzące stan faktyczny sprawy ustaleń dokonanych wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego dotyczących przyjęcia gołosłownych twierdzeń właściciela lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. - S. G. o wynajmowaniu lokalu jedynie okazjonalnie jakie pojawiły się na etapie odwołania od niekorzystnej dla wymienionego decyzji organu I instancji wbrew ustaleniom organu PINB w Z. , przy nie przeprowadzeniu przez organ nadzoru II instancji w tym przedmiocie żadnych własnych dowodów jak i pominięciu dowodów, które powyższemu przeczyły i jednoczesnym przekłamaniu przez MWINB w Krakowie dotyczącym bezsporności tej okoliczności - będącej rzekomo "poza sporem" mimo, iż ta ewidentnie pozostawała sporna skoro skarżąca od razu - we wniesionej odpowiedzi na odwołanie z dnia 16 stycznia 2024r. jej zaprzeczyła. Powyższe mimo, iż przekłada się na złamanie wszelkich zasad prawidłowej i rzetelnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nie powinno zostało zaakceptowane przez WSA w Krakowie w stwierdzeniu o prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Dodatkowo Sąd bez żadnych wyjaśnień nie dopuścił zgłoszonego w tym przedmiocie przez skarżącą dowodu z wydruku z Internetu w zakresie dat zameldowań i wymeldowań turystów w lokalu nr [...] w lipcu i sierpniu 2024 r. potwierdzającego, iż również po dacie pojawienia się tych gołosłownych twierdzeń ustanowionego przez stronę pełnomocnika o okazjonalnym wynajmowaniu i przed wydaniem przez MWINB w Krakowie decyzji, nadał trwało regularne kwaterowanie turystów - czego wyjaśniania zaniechał organ nadzoru II instancji, przy obciążającym go obowiązku działania z urzędu nie podejmując w tym zakresie żadnych czynności (dowód dotyczył istotnych niewyjaśnionych okoliczności nie korzystających z przymiotu bezsporności i nie przedłużał nadmiernie sprawy). Wszystko to zaś mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy skoro skutkiem pozostawało wydanie końcowego orzeczenia umarzającego postępowanie jako bezprzedmiotowe (wg. MWINB w Krakowie okazjonalne wynajmowanie nie wpływa na zmianę funkcji lokalu), opartego na niewłaściwie ustalonym, pozbawionym podstaw stanie faktycznym, nierespektującym zasad prowadzenia postępowania dowodowego - podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny dawałby podstawę do prawidłowego stosowania norm prawnych, a tym samym przyjęcia zmiany sposobu użytkowania lokalu poprzez podjęcie w nim działalności zmieniającej m.in. warunki bezpieczeństwa pożarowego. 3) naruszenie art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 107 § 3 i art. 78 § 1 i 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez oddalenie skargi na decyzję MWINB w Krakowie Nr 361/2024 z dnia 14 sierpnia 2024 r., zamiast jej uchylenia mimo oparcia sporządzonego przez organ nadzoru budowlanego II instancji uzasadnienia nie na wyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej odnoszonej do rozpatrywanej sprawy lecz na przepisanych jako cytaty i "własna" ocena, fragmentach uzasadnień sądów administracyjnych, zapadłych w odmiennym stanie faktycznym, przy uzasadnieniu prawnym odnoszonym do nieświadczenia w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. usług hotelarskich - bez zestawienia z samym przepisem art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1944) lecz wyrwanym z kontekstu cytatem z orzeczenia NSA odnoszonym do innych realiów. Sporządzone uzasadnienie decyzji pomija bez żadnego omówienia na czym organ nadzoru II instancji oparł przyjęte okazjonalnie wynajmowanie lokalu przez właściciela, które nie pozostawało poza sporem i nie odnosi się do żadnego z przeciwnych dowodów w tym zakresie, a dodatkowo bez żadnego stanowiska w tym przedmiocie pomija zgłoszony przez skarżącą w piśmie z dnia 22 maja 2024 r. dowód potwierdzający odmienne oświadczenia właściciela lokalu składane na użytek organu rozpatrującego sprawę oraz na użytek innych, gdzie lokal opisuje on jako posiadający aktywne profile na B..com i A., z dużym dochodem z najmu, przecząc wynajmowaniu go przy jakiejś okazji. Sąd oddalając skargę zaakceptował taki sposób uzasadnienia decyzji, naruszający istniejące w tym względzie wymogi, wychodzący poza granice materiału dowodowego, z pomijaniem odmiennej treści dowodów. To wszystko zaś mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy skoro prowadziło do wydania końcowej decyzji o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania z naruszeniem zasad ustalania stanu faktycznego i prawego - ten bowiem musi odnosić się do rozpatrywanej sprawy poprzez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej - co pominięto, a uzasadnienie prawne do wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisu prawa, nie zaś do samych stwierdzeń i przepisanych urywków uzasadnień sądu administracyjnego - nie stanowią one bowiem rzetelnej oceny stanu faktycznego, ani wspartego na przepisie wyjaśnienia podstawy prawnej w odniesieniu do przedmiotu sprawy. 4) naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2 w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynikające z oddalenia skargi mimo nie korzystania z pełnej dokumentacji koniecznej do wydania zgodnego z prawem orzeczenia . Skarżąca do wniesionej do Sądu skargi od decyzji MWINB w Krakowie ponownie dołączyła jako załącznik nr 4 wszystkie wydruki z B. .com strony "[...]" z dnia 17, 20 i 25 lutego 2023 r. w ilości 12 szt., będące załącznikiem nr 6 do pisma z dnia 26 lutego 2023 r. tworzącego akta sprawy, wskazując na powyższe w zgłoszonym w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego jak i w końcowej części skargi opisującej załączniki. Z nieznanych przyczyn doszło bowiem do przekazania Sądowi pisma skarżącej A. T. z dnia 26 lutego 2023r. z 5 załącznikami, przy wyłączeniu załącznika oznaczonego nr [...] w postaci wydruków z Internetu z platformy B. .com dot. rezerwacji oraz oferowanych warunków i zasad zakwaterowania w lokalu nr [...] w Z., przy ul. [...] - łącznie 12 stron. Sąd nie zwrócił się o uzupełnienie akt mimo, że te winny być kompletne, nie podejmując żadnych wyjaśnień, a brak jakiegokolwiek odniesienia do tych dokumentów nie pozwala na przyjęcie, że rozstrzygnięcie oddalające skargę wydano w uwzględnieniu tej części akt sprawy. Powyższe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - skoro nieprzekazane Sądowi 12 stron wydruków z B. strony lokalu nr [...] wskazywały na wszystkie elementy i charakter prowadzonej w lokalu działalności. Sąd zaś wiedząc o tworzącej akta lecz usuniętej z nich dokumentacji tą całkowicie pominął stojąc na stanowisku, iż lokal nr [...] zachował funkcję mieszkalną i w dalszym ciągu wykorzystywany jest na cele mieszkalne, zaprzeczając przeznaczeniu lokalu na cele - usługowe, jakie wynikały z kwaterowania wieloosobowych grup turystów na krótkie pobyty, z godzinami zameldowania i wymeldowania, odpłatnością zestawianą z ceną za dobę - bez żadnego odniesienia się do wyłączonych z akt dokumentów. 5) naruszenie art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na braku czytelnego, jasnego stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego przez Sąd za podstawę rozstrzygnięcia - w uzasadnieniu mowa jest o prowadzonej w lokalu nr [...] działalności nie będącej usługą hotelarską - bez wskazania na czym ona polega i dookreślenia jej rodzaju -gospodarcza? (uzasadnienie k. 16 ostatni akapit), a zarazem o regulowanym przez przepisy Kodeku cywilnego krótkoterminowym najmie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym, bez żadnego przybliżenia umożliwiającego prawidłowość oceny (uzasadnienie k. 18 - pierwszy akapit). WSA w Krakowie w sporządzonym uzasadnieniu wyroku z dnia 18 grudnia 2024r. nie ustosunkował się także do podniesionych przez skarżącą we wniesionej skardze, przedstawionych w uzasadnieniu zarzutów, przy nie wskazaniu powodów, dla których ich nie uwzględniono mimo, że odnoszą się do wyjaśnienia istoty prawnej rozstrzygnięcia, w tym przyczyn niestosowania przepisów § 3 pkt 5 oraz § 209 ust. 2 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) mimo przeznaczenia spornego lokalu na okresowe pobyty ludzi jak i odmiennych przy zakwaterowaniu zbiorowym niż mieszkalnym kategoriach zagrożenia ludzi ZL, zmieniających wymagania w zakresie warunków bezpieczeństwa pożarowego. Powyższe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy skoro wskazywane naruszenia utrudniają jednoznaczną ocenę, ustalenie racji, którymi kierował się Sąd, ich poprawności - właściwego odniesienia norm do przedmiotu sprawy, nie przekładając na prawidłowe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia przyjmującej zachowanie przez lokal dotychczasowej funkcji mieszkalnej i bezprzedmiotowość postępowania. II. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie: 1) naruszenie przepisu art. 105 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynikające z oddalenia przez Sąd skargi na decyzję Nr 361/2024 MWINB w Krakowie z dnia 14 sierpnia 2024 r., zamiast jej uwzględnienia polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 105 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w następstwie czego doszło do bezpodstawnego przyjęcia bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w Z. przy ul. [...] i jego umorzenia. WSA w Krakowie wadliwie przyjmuje, iż stan po przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania lokalu nr [...] odpowiadałaby obecnemu - nadal mieszkalnemu, odwołując się do zachowania przez lokal przymiotu lokalu mieszkalnego w rozumieniu Prawa budowlanego, niezasadnie kwestionuje prowadzenie w lokalu usług hotelarskich, błędnie wskazując, iż w wyniku podjętej w lokalu działalności nie doszło do zmiany w porównaniu z dotychczasowym sposobem użytkowania w zakresie warunków wskazanych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Naruszenia te jak i pominięte przez Sąd przeznaczenie lokalu- wyłącznie na okresowe pobyty ludzi - lokal zamieszkania zbiorowego, w odniesieniu do którego wymagane jest zachowanie innych niż dla typowo mieszkalnych warunków bezpieczeństwa pożarowego - przeczą przyjętej bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania. Powyższe pozostaje także z możliwością istotnego wpływu na wynik sprawy skoro Sąd zmianę sposobu korzystania z lokalu zestawia z zachowaniem przez lokal przymiotu lokalu mieszkalnego w rozumieniu Prawa budowlanego, nie zaś podjętą w nim działalnością zmieniającą sposób korzystania z lokalu do jakiego odnosi się art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, stwierdza, iż nie doszło do wyczerpania elementów definicji usług hotelarskich, mimo, iż wszystkie elementy tej definicji są spełnione, pomija regulacje prawne odnoszone do konieczności spełnienia surowszych wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego pojawiające się przy przeznaczeniu lokalu na okresowe pobyty ludzi, przy akceptacji ustaleń organu nadzoru budowlanego II instancji w zakresie stanu faktycznego dokonanych ze złamaniem zasad prowadzenia postępowania dowodowego, co ocenę o istnieniu przesłanek do umorzenia postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości czyni bezzasadną. Zmiana sposobu użytkowania lokalu nr [...] wobec podjęcia w nim działalności związanej z okresowymi pobytami ludzi zmieniającymi wskazane w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane warunki wyklucza bezprzedmiotowość sprawy. 2) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1944) w zw. art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, z wpływem na wynik sprawy, w której skargę zamiast uwzględnić oddalono. WSA w Krakowie przyjmuje, iż najem krótkoterminowy prowadzony w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku wielorodzinnym, przy ul. [...] w Z. nie stanowi usług hotelarskich, opierając się na stwierdzeniu o pominięciu pozostałych elementów definicji tego pojęcia poza użytym w ustawie określeniem "wynajem" mimo, że przy prowadzonym w lokalu nr [...] zakwaterowaniu turystycznym, na krótkie pobyty - z odpłatnością za doby, w ramach tzw. usługi kompleksowej, za pośrednictwem platform typu B. .com udostępniających elektroniczny system rezerwacji miejsc noclegowych wyczerpano wszystkie elementy definicji usługi hotelarskiej - jak ogólnodostępność, krótko trwałość i świadczenie usług z najmem związanych, co prowadzona w lokalu nr [...] działalność czyni usługą hotelarską. Dodatkowo Sąd pomija, iż właściciel lokalu pozostaje przedsiębiorcą, a wskazując na konieczność analizy pojęcia usługi hotelarskiej w uwzględnieniu rozdziału 5 powołanej wyżej ustawy, który szczegółowo reguluje sposób świadczenia usług hotelarskich, rodzaje i kategorie obiektów hotelarskich. organy oceniające obiekty hotelarskie, kwalifikacje osób prowadzących usługi hotelarskie, prawo kontroli obiektów hotelarskich przez określone organy administracji mylnie utożsamia lokal nr [...] z obiektem hotelarskim podczas gdy ten zgodnie z art. 35 ust. 2 i 3 powołanej ustawy, zaliczany pozostaje do tzw. innych obiektów, w których usługi hotelarskie mogą być świadczone. To zaś wskazuje, że lokal nr [...] wykorzystywany na krótkoterminowe zakwaterowanie turystów nie jest jak przyjmuje Sąd lokalem, który zachował swe mieszkalne przeznaczenie lecz lokalem usługowym, w którym świadczone są usługi typu hotelarskiego. 3) naruszenie § 3 pkt 5 oraz § 209 ust. 2 pkt 4 i 5 w zw. z art. 212 ust. 1 i 2 i dalsze rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2022 r. poz. 1225) w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia mimo, iż podjęta w lokalu nr [...] przy ul.. w Z. działalność usługowa związana z korzystaniem przez właściciela lokalu z systemu rezerwacji miejsc noclegowych oferowanego przez platformy typu B. .com, polegająca na krótkotrwałym (na doby) wynajmowaniu mieszkania grupom turystów - do 10 osób sprawia, że lokal należy kwalifikować jako lokal zamieszkania zbiorowego, czyli przeznaczony na okresowe pobyty ludzi, zgodnie z pominiętą przez Sąd definicją z § 3 pkt 5 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. To zaś - przeznaczenie lokalu na okresowe pobyty ludzi, wedle obowiązujących w tym względzie również pominiętych przez Sąd przepisów § 209 ust. 2 pkt 4 i 5 powołanego wyżej rozporządzenia jak i kolejnych precyzujących odmienne wymagania w zakresie warunków bezpieczeństwa pożarowego - inne dla obiektów typowo mieszkalnych niż dla zamieszkania zbiorowego, spełnia dyspozycję przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 Pb, z którego wynika, że zmianą sposobu użytkowania obiektu lub części obiektu - w tym przypadku lokalu Nr [...] jest podjęcie w nim działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego. 4) naruszenie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725) w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niewłaściwie zastosowanie, a zarazem błędną wykładnię i oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia przy przyjęciu, że w wyniku prowadzonej w lokalu nr [...], przy ul. [...] w Z. działalności nie doszło do zmiany przez właściciela lokalu - S. G. sposobu użytkowania lokalu w sposób zmieniający warunki wskazane w art. 71 ust. 1 pkt 2 Pb, bowiem lokal nr [...] zachował funkcję mieszkalną i przymiot lokalu mieszkalnego w rozumieniu Prawa budowlanego. Skoro przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego. powodziowego, pracy, zdrowotne higieniczno - sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń - przedmiotem oceny winien pozostawać nie sam lokal lecz podjęta w nim działalność, odnoszona do obecnego sposobu jego użytkowania polegającego na wyłącznym kwaterowaniem w nim wieloosobowych grup turystów, na okresowe pobyty, z wyborem terminu pobytu w systemie rezerwacji miejsc noclegowych na B..com i A., gdzie lokal jest oferowany. Nie ma tożsamości pomiędzy twierdzeniami o zachowaniu przez sam lokal przymiotu lokalu mieszkalnego w rozumieniu Prawa budowlanego, a oceną jaka winna odnosić się do sposobu użytkowania lokalu i ustaleń czy podjęta działalność wpływa na zmianę wymagań związanych m.in. z bezpieczeństwem pożarowym. Przeznaczenie lokalu nr [...] na okresowe pobyty - lokal zamieszkania zbiorowego, co z kolei pominięto zmienia warunki bezpieczeństwa pożarowego, inne są bowiem kategorie zagrożenia ludzi dla budynków i ich części stanowiących odrębne strefy pożarowe typowo mieszkalnych, zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV oraz zamieszkania zbiorowego zaliczanych do kategorii ZL V. Błędna subsumpcja powiązana z niezrozumieniem ustawodawcy prowadziła do naruszenia przepisu, z wpływem na wynik sprawy bezzasadnie uznanej za bezprzedmiotową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 179a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a), jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Wniesiona skarga kasacyjna podlega jedynie częściowemu uwzględnieniu, w zakresie powołanego w niej oczywiście usprawiedliwionego zarzutu nieważności postępowania sądowego, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku. Skarżąca kasacyjnie ( skarżąca) A. T. podniosła zarzut nieważności postępowania sądowego, co sprawiło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżony wyrok z dnia 18 grudnia 2024 r. ( pkt I wyroku) Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za bezzasadne, w szczególności te, które zarzucają naruszenie przez organ II instancji przepisów prawa procesowego : art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 - 2 i art. 80 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a, art 107 § 3 k.p.a. i prawa materialnego przez zastosowanie art. 105 k.p.a., a także błędną wykładnię art. 71 ustawy prawo budowlane, a następnie jego zastosowanie. Po rozważeniu tych zarzutów, w wyroku z dnia 4 grudnia 2025 r. ponownie orzeczono o oddaleniu skargi (pkt II), jak w wyroku z dnia 18 grudnia 2024 r. Podczas rozpoznania sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 r doszło do naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Skarżąca była pozbawiona możności obrony swych praw, bowiem jak się później okazało nie została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy, na który się nie stawiła. To naruszenie wyczerpało znamiona nieważności postępowania sądowego. W warunkach nieważności postępowania wydano wyrok oddalający skargę w dniu 18 grudnia 2024 r. Podkreślić jednak trzeba, że dowód doręczenia zawiadomienia skarżącej A. T. o terminie rozprawy w dniu 18 grudnia 2024 (k -70 akt sądowych ) spełniał wszystkie wymogi formalne. Znajduje się na nim adnotacja o dwukrotnym prawidłowym awizowaniu korespondencji, podpis doręczyciela, a także adnotacja, że przesyłki nie doręczono, a pozostawiono ją w placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata. Awizowana przesyłka powróciła z adnotacją poczty "zwrot nie podjęto w terminie". W tych okolicznościach Sąd był w pełni uprawniony do wydania wyroku w dniu 18 grudnia 2024 r., przyjmując za prawidłowy dowód doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy jaki znajduje się w aktach. Dopiero później skarżąca A. T. wykazała, że odpowiedzialny za dostarczanie korespondencji w rejonie jej zamieszkania doręczyciel F. M. - " w elektronicznym systemie omyłkowo odnotował awizowanie przesyłki", a "awiza nie zostawił". (pisemne oświadczenie doręczyciela k - 88). Okoliczności te zostały potwierdzone w piśmie Poczty Polskiej z dnia 3 kwietnia 2025 r ( k - 125). W tych okolicznościach postanowieniem z dnia 5 maja 2025 r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przywrócił skarżącej A. T. termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 grudnia 2024 r, co otwarło skarżącej drogę do wniesienia skargi kasacyjnej. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej k.p.a.) oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., zwanej dalej upb). Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzje? o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., mamy do czynienia wówczas, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, przyjmującej formę decyzji administracyjnej lub postanowienia, ingerencji organu. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Bezprzedmiotowość może mieć miejsce w szczególności, gdy brak jest przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również w sytuacji, gdy nie istnieje podstawa prawna do wydania aktu administracyjnego w zakresie żądania wnioskodawcy. Uznać zatem należy, że bezprzedmiotowość postępowania występuje zawsze wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Z kolei zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 upb, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 71 ust. 2 upb). Stosownie zaś do art. 71a ust. 1 upb, w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia: 1) wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części; 2) nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2. Natomiast w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 art. 71a upb, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 71a ust. 4 upb). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2 upb, w sposób niewyczerpujący, przesłanki przesądzające o zmianie sposobu użytkowania wskazują, że nie chodzi o jakąkolwiek zmianę sposobu użytkowania w odniesieniu do pierwotnego, czyli też dotychczasowego legalnego sposobu użytkowania, ale o zmianę, która wpływa na zmianę istotnych wymagań odnoszących się do danego obiektu, związanych z konkretnym sposobem korzystania z niego (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 2957/18). Wobec tego w postępowaniu w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego niezbędne jest ustalenie, czy podjęta w obiekcie budowlanym działalność spowodowała zmianę warunków: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Konieczne zatem jest nie tyle ustalenie, jakie są aktualnie warunki prowadzonej w obiekcie budowlanym działalności i czy zgodne są one z obowiązującymi przepisami, co określenie czy zmiana sposobu użytkowania doprowadziła do zmiany wskazanych wyżej warunków. Wymaga to zestawienia warunków wcześniejszych z aktualnymi, porównania ich i określenia czy uległy one zmianie (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1837/19). Zatem zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania. Zmianę tę trzeba oceniać w porównaniu ze sposobem użytkowania tego obiektu określonym w pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu, ewentualnie w porównaniu ze sposobem użytkowania wskazanym w późniejszych zezwoleniach na zmianę sposobu użytkowania (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 306/06). W wydanym wyroku z 18 grudnia 2024 r i jego uzasadnieniu sąd rozważał m. in. kwestie formy prawnej, która jest podstawą do oddania lokalu [...] przy ul [...] w Z. przez właściciela do używania osobom fizycznym (najem krótkoterminowy/ quasi umowa hotelarska). Powtórzyć należy, że za niezasadne należy uznać stanowisko skarżącej, iż działalność prowadzona w przedmiotowym lokalu mieści się w pojęciu typowych usług hotelarskich zdefiniowanych w art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1944). Zgodnie z tym przepisem przez usługi hotelarskie należy rozumieć krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych. Analizy definicji pojęcia "usługi hotelarskie" nie można dokonać bez uwzględnienia przepisów rozdziału 5 ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych. Przepisy rozdziału 5 (art. 35 i następne) tej ustawy szczegółowo regulują sposób świadczenia usług hotelarskich, rodzaje i kategorie obiektów hotelarskich. Przepisy te określają też organy oceniające obiekty hotelarskie, kwalifikacje osób prowadzących usługi hotelarskie, prawo kontroli obiektów hotelarskich przez określone organy administracji. Z porównania regulacji prawnych dotyczących umów najmu i umów hotelarskich wynika, że nie są to umowy podobne. Umowa o świadczenie usług hotelarskich jest bowiem umową nazwaną, zdefiniowaną i szczegółowo uregulowaną w odrębnej ustawie. Można w niej dopatrywać się i znajdować regulacje i rozwiązania podobne do regulacji i rozwiązań zawartych w innych umowach. Podkreślić jednak należy, że jest to pełna regulacja dotycząca określonej dziedziny aktywności gospodarczej. Różnice dotyczą istotnych elementów umów najmu i usług hotelarskich, bez analizy których, stwierdzenie ich podobieństwa jest niedopuszczalne. Oparcie poglądu o podobieństwie na tym tylko, że w ustawie użyto określenia "wynajem" (art. 3 pkt 8) z pominięciem pozostałych elementów ustawowych regulacji, jest więc błędem. Zarzut (na którym opiera się skarga), że w lokalu nr [...] świadczone są typowe usługi hotelarskie jest zbyt daleko idący. W związku z powyższym Sąd uznał z prawidłowy pogląd organu II instancji wyrażony w zaskarżonej decyzji (poparty dorobkiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego), że najem krótkoterminowy lokalu mieszkalnego [...] w budynku wielorodzinnym przy ul [...] w Z. (w którym łącznie wydzielono sześć lokali o charakterze mieszkalnym) nie stanowi usług hotelarskich. Także sam wzrost liczby osób wynajmujących mieszkanie nie oznacza, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania mieszkania, bowiem w dalszym ciągu lokal wykorzystywany jest na cele mieszkaniowe i nie zmienia się jego dotychczasowy charakter. Zasadnie zatem organ II instancji ustalił i prawidłowo uzasadnił w zaskarżonej decyzji, że nie doszło do zmiany przeznaczenia lokalu, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 upb. W konsekwencji prawidłowo zastosował art. 105 § 1 k.p.a. Bezsprzecznie bowiem organ nadzoru budowlanego nie stwierdzając samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego, nie miał podstaw do podejmowania czynności w ramach nadzoru budowlanego i w tym rozumieniu sprawa, stała się bezprzedmiotowa. Istota rozpoznawanej sprawy (co zostało prawidłowo dostrzeżone przez organ II instancji) sprowadzała się do wyjaśnienia czy spełnione są przesłanki art. 71 prawa budowlanego, czy w lokalu nr [...] przy ul [...] w Z. doszło do zmiany sposobu użytkowania lokalu z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego. Te okoliczności zostały zbadane zarówno przez Sąd rozpoznający sprawę na rozprawach w dniu 18 grudnia 2024 r. i 20 listopada 2025 r., a także przez organ II instancji, który wydał zaskarżoną decyzję. Z punktu widzenia prawa budowlanego (art. 71 p.b.) mniej istotna jest kwestia zakwalifikowania prowadzonej przez właściciela lokalu działalności (najem krótkoterminowy/umowa quasi hotelarska), a sam skutek jaki prowadzona w lokalu aktywność (zamieszkiwanie do 10 osób) wywołuje dla lokalu [...] w Z. i całego budynku w którym lokal jest położony. Organ II instancji, jako organ merytoryczny – postanowieniem nr 279/2024 z dnia 14 marca 2024 r ( k - 48) zlecił uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przeprowadzanie oględzin w lokalu nr [...] powtórnie ocenił cały materiał dowodowy w zgodzie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a następnie w wystarczający sposób uzasadnił swoje stanowisko w zgodzie z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Organ II instancji celowo i prawidłowo zobowiązał organ I instancji do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Następnie przekonująco ocenił na podstawie przeprowadzonych dowodów, że prowadzona działalność w postaci najmu krótkoterminowego, czy też usług quasi hotelarskich (opartych o system elektronicznej rezerwacji noclegów, przy wykorzystaniu platform internetowych typu B. .com bądź A. ) nie doprowadziła do zmiany sposobu użytkowania lokalu. Ta ocena była swobodna a nie była dowolna. Organ wziął pod uwagę intensywność prowadzenia tej aktywności w lokalu i jej zorganizowanie. Wreszcie cel udostępnienia lokalu, który choć jest krótkotrwały (może przypominać pobyt w hotelu), to nie pozbawia lokalu głównego przeznaczenia mieszkalnego (służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych). Zebrany materiał dowodowy był wystarczający. Organ II instancji doszedł do prawidłowych wniosków, że sposób korzystania z lokalu [...] nie wpływa na bezpieczeństwo pożarowe, higieniczno- sanitarne obiektu, wielkość lub układ obciążeń. Budynek przy ul [...] w Z., to nie budynek zamieszkania zbiorowego i nie zmieniła tego aktywność prowadzona w lokalu nr [...]. Trzeba mieć na względzie, że zawierane umowy krótkoterminowe dotyczą korzystania wyłącznie z lokalu nr [...] (w którym jednorazowo w różnych okresach przebywa maksymalnie do 10 osób), co nie wpływa w sposób istotny na sposób korzystania z innych lokali mieszkalnych ani całego budynku. Skutki aktywności w lokalu nr [...] nie powodują, by budynek bądź jego część odpowiadał podwyższonym wymogom określonym dla zamieszkania zbiorowego stosownie do § 209 ust 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 t.j. z dnia 2022.06.09), a w konsekwencji stosownie do § 212 ust 1 i 2, § 258 ust 1, § 242 ust 2 i § 240 ust 1 rozporządzenia. Skarżąca nie wykazała, że budynek przy ul. [...] powinien spełniać warunki "budynku zamieszkania zbiorowego" w rozumieniu § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z powodu intensyfikacji sposobu użytkowania lokalu nr [...]. Trzeba bowiem mieć na względzie tylko te zmiany działalności w obiekcie budowlanym które są prawnie istotne, to znaczy te które wpływają na zmianę wymagań stawianych obiektowi. W realiach tej sprawy lokal nie jest wykorzystywany na tyle intensywnie, by to doprowadziło do zmian w zakresie warunków bezpieczeństwa, pożarowych, zdrowotnych i higieniczno sanitarnych budynku czy samego lokalu, a w konsekwencji, do niekorzystnych dla otoczenia skutków. Ustalenia organu II instancji są przekonujące, a skarżąca nie wykazała by było inaczej. W ocenie Sądu, prawidłowo organ II instancji ustalił i przyjął, że lokal nr [...] zachował funkcję mieszkalną w rozumieniu prawa budowlanego i nie zmienia jej to, czy w lokalu mieszka właściciel wraz z rodziną, najemcy jego prawa reprezentujący, czy też z różną częstotliwością w lokalu zamieszkują inne osoby, za zgodą właściciela. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 grudnia 2022 r syg. akt II OSK 3813/19 - "Poza sporem pozostaje, że lokal mieszkalny nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. z woli jego właściciela, w drodze umowy cywilnoprawnej, oddany został w najem i bez znaczenia pozostaje fakt czy jest to najem krótkoterminowy, czy też inny rodzaj najmu. Lokal zachował bowiem funkcję mieszkalną i jak słusznie zauważył Sąd I instancji, nie zmienia jej to, czy w lokalu mieszka jeden najemca goszczący co dzień inne osoby, czy też z różną częstotliwością w lokalu pomieszkują różne osoby. W okolicznościach sprawy, zasadnie ustalono i prawidłowo uzasadniono, że nie doszło do zmiany przeznaczenia lokalu, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Podkreślić należy, że lokal, bez względu na to czy pozostaje we władaniu właściciela, czy też najemcy czy najemców, czy choćby innych osób za zgodą właściciela tam przebywających, zachował przymiot lokalu mieszkalnego w rozumieniu prawa budowlanego. Z kolei zaistniałe w związku z takim korzystaniem z lokalu mieszkalnego uciążliwości pozostają poza sferą ingerencji organów nadzoru budowlanego. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że niewłaściwe zachowanie właściciela lokalu lub też zachowanie lokatorów może być przedmiotem interwencji służb porządkowych, czy podstawą kierowania roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. Nie jest uprawnione stanowisko skarżącej kasacyjnie, iż podnajem lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym w oparciu o zawarte umowy cywilnoprawne mieści się w pojęciu usług hotelarskich zdefiniowanych w art. 3 pkt 8 ustawy o usługach hotelarskich (...). Najem krótkoterminowy lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym nie stanowi takich usług. Także wzrost liczby osób wynajmujących mieszkanie, nie oznacza, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania mieszkania, w dalszym ciągu lokal wykorzystywany jest na cele mieszkaniowe i nie zmienia się jego dotychczasowy charakter." Jednocześnie NSA stwierdził, że "spory sąsiedzkie generowane korzystaniem z mieszkań na zasadzie najmu krótkoterminowego za pośrednictwem platform internetowych - z braku kompetencji - nie mogą być natomiast rozstrzygane przez organy nadzoru budowlanego, wymagają one rozwiązań systemowych w zakresie regulacji rynku najmu krótkoterminowego, których wprowadzenie jest możliwe tylko przez ustawodawcę" Kwestia formy działalności prowadzonej w lokalu [...] przy [...] w Z. i zakwalifikowaniu jej do najmu krótkoterminowego lub quasi umowy hotelarskiej, jest bardziej istotna z punktu widzenia przepisów podatkowych, a w konsekwencji może być przedmiotem zainteresowania organów podatkowych. Również okoliczność czy uczestnik S. G. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. Organ budowlany sprawdza natomiast, czy doszło do zmiany sposobu użytkowania z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego. Trafna jest ocena organu II instancji, że lokal nie zmienił swej funkcji, bowiem pozostał lokalem mieszkalnym. Stwierdzona aktywność w lokalu nr [...] nie jest na tyle intensywna i trwała by można było przyjąć, że lokal [...] stał się lokalem użytkowym i nastąpiła zmiana przeznaczenia lokalu. Choć lokal jest udostępniany na pobyty czasowe (krótkoterminowe), to zdjęcia wykonane w czasie oględzin w dniu 23 maja 2024 r (protokół z załącznikami k – 141-150 ) wskazują, że lokal zachował wygląd typowy dla lokalu mieszkalnego. Pierwotnie lokal składał się z dwóch pokoi, kuchni, spiżarni, schowka, łazienki i korytarza o pow. użytkowej mieszkania 67,64 m kw. Do lokalu przynależy balkon i piwnica. (projekt wyodrębnienia samodzielnych lokali mieszkalnych k – 38-45 akt adm. ) W lokalu nie wykonano nadzwyczajnych przeróbek w następstwie wykonania ścianek działowych pomieszczeń, instalacji elektrycznej i wod-kan (protokół oględzin z dnia 23 maja 2024 r k – 141-150). Trzy sypialnie, dwie łazienki, balkon, kuchnia z lodówką i zmywarką w lokalu mieszkalnym o powierzchni ok.70 m kw. nie są to nadzwyczajne zmiany, które nie występują w innych standardowych lokalach mieszkalnych. Lokal jednorazowo może być zajmowany do 10 osób, co nie jest nadzwyczajnym zagęszczeniem, bowiem zdarza się, że lokale mieszkalne o tej powierzchni zajmowane są przez dwu lub trzy pokoleniowe rodziny. Właściciel – uczestnik postępowania (choć przyznaje że lokal jest wynajmowany), jednak w każdej chwili może zamieszkać w swoim lokalu. Dodatkowo stwierdzić należy, że nie miał znaczenia dla sprawy zarzut zawarty w piśmie A. T. z dnia 20 października 2025 r dotyczący braku w aktach administracyjnych wszystkich wydruków z platformy A. i B..com wykonanych przez skarżącą. Te platformy internetowe są powszechnie dostępne, a zawarte w nich treści znane były zarówno organom administracyjnym oraz sądowi rozpoznającemu sprawę. Wydruki ze stron internetowych znajdują się w aktach administracyjnych ( k – 67-73, 79-90) oraz aktach sądowych (k – 29-52). Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ II instancji innych przepisów postępowania. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), po uzupełnieniu postępowania dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu tej decyzji. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zostały zastosowane przepisy prawa materialnego, których prawidłową wykładnię organ przedstawił w wydanym rozstrzygnięciu. W ocenie Sądu, organ działał zatem w niniejszej sprawie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa (art. 6 k.p.a.). Wszystkie te okoliczności doprowadziły do prawidłowego zastosowania przez organ II instancji art. 105 k.p.a. i umorzenia postępowania administracyjnego wobec bezprzedmiotowości postępowania. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie podstawy skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu nieważności postępowania okazały się uzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 179a p.p.s.a. – uchylił wcześniejszy wyrok z 18 grudnia 2024r. (pkt I wyroku). Następnie, ponownie rozpoznając skargę orzeczono o jej oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26), jak w punkcie II wyroku.