II SA/Kr 1377/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr WI-I.7840.5.49.2025.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 282/6740.1/2025 z 28 marca 2025 r., znak: AU-01 -4.6740.1.232.2024.AWA, zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla inwestora C. sp. z o.o. sp.j., (aktualnie po przekształceniu: C. sp. z o.o. siedzibą w W. ) dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego składającego się z trzech segmentów nadziemnych z usługami i garażem podziemnym z wewnętrznymi instalacjami wewnątrz budynku: wentylacji mechanicznej, c.o., wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, elektrycznymi, wewnętrznymi instalacjami podziemnymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, elektrycznymi, teletechnicznymi, budowa wewnętrznego układu komunikacyjnego z miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...] obr. [...], jedn. ewid. P. , przy ul. P. w K.. Budowa sieci kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], jedn. ewid. P. oraz dz. nr [...] obr. [...] jedn. ewid. P. . M. S.A. w K. złożyło odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucono w szczególności przyznanie prymatu interesowi inwestora i brak uwzględnienia poziomu emisji hałasu związanego z działalnością istniejącej oraz planowanej do rozbudowy w przyszłości stacji obsługi autobusów, co wpłynie na zdrowie i komfort przyszłych mieszkańców. Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 20 sierpnia 2025 r. znak sprawy: WI-I.7840.5.49.2025.EU utrzymano w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Zdaniem organu odwoławczego spełnione zostały przesłanki warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę zawarte w art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418, zwanej dalej P.b.). Wojewoda zgodził się z organem I instancji, że inwestycja jest zgodna z wydaną wcześniej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 20 września 2022 r. ustalającą warunki zabudowy pod kątem: - rodzaju zabudowy (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa usługowa, drogi wewnętrzne, infrastruktura techniczna); - linii zabudowy (w odległości w odległości 6,0 m od granicy działek drogowych, z dopuszczalnym wysunięciem garażu pod powierzchnią terenu); - wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy (25,93%, przy dopuszczalnym wskaźniku 25% z dopuszczeniem tolerancji ±1%, tj. 24% - 26%); - udział powierzchni biologicznie czynnej (46,3%, przy dopuszczalnym minimum 40%); - szerokości i wysokości górnej elewacji frontowej oraz całkowitej wysokości zabudowy; - warunków ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody i krajobrazu; - estetyki architektonicznej oraz projektu zieleni; - zagospodarowania wód opadowych, które zostaną odprowadzone, poprzez instalację kanalizacji deszczowej, do zbiornika retencyjnego a następnie do miejskiej kanalizacji deszczowej; - infrastruktury technicznej i komunikacyjnej; - ilości miejsc parkingowych (zaplanowano 199 miejsc parkingowych, przy minimalnych wymaganiach 194 miejsc). Projekt zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest zlokalizowany poza obszarem Natura 2000, a eksploatacja budynku nie jest związana z emisją hałasu ani drgań, promieniowaniem i zakłóceniami elektromagnetycznymi. Projekt zagospodarowania działki jest również zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225, zwanego dalej WT): - najmniejsza odległość od granicy działki wynosi 5,04 m (§ 12 ust. 1 WT wymaga zachowania odległości min. 4 m); - działka posiada dostęp do drogi publicznej (§ 14 WT); - miejsca postojowe dla samochodów zorganizowane w ramach terenu inwestycji, w liczbie zgodnej z ustaleniami decyzji WZ oraz w wymaganych odległościach (§ 18, § 19 ust. 1 i 2 WT); - przyłącza realizowane w ramach odrębnego zamierzenia inwestycyjnego (§ 26 ust. 1 WT); - budynek nie generuje ponadnormatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie; projektowane budynki nie przesłaniają zabudowy sąsiedniej; położenie projektowanego budynku względem granic działek sąsiednich zapewnia min. 3-godzinny czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach sąsiednich w dniach równonocy; projektowany budynek nie uniemożliwia zabudowy działek sąsiednich, co potwierdza analiza przesłaniania i nasłonecznienia (§ 13 i § 57, § 60); - budynek wyposażony jest w media, kanalizację, centralne ogrzewanie, a ścieki będą odprowadzane do kanalizacji sanitarnej. Projekt spełnia również wymagania formalne, jest kompletny, czytelny i został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Zarzuty odwołania nie znalazły uznania w oczach Wojewody. Podkreślił on, że cyt. art. 35 ust. 4 P.b. nie dopuszcza uznaniowości i jeśli przedłożony projekt jest zgodny z prawem, nie ma podstaw do odmowy jego zatwierdzenia. Podnoszony zarzut zachwiania ładu przestrzennego, z uwagi na wprowadzenie zabudowy wielorodzinnej w obszarze usługowym na tym etapie nie podlega ocenie, gdyż organ związany jest treścią decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na podnoszoną kwestię wpływu hałasu z otoczenia na użytkowników projektowanego budynku oraz żądania przeprowadzenia postępowania w celu określenia aktualnego poziomu hałasu emitowanego przez stację obsługi autobusów powołano treść § 23 pkt 4a WT. Z przepisu tego wynika, że informacja o zakładanym poziomie hałasu jest częścią projektu technicznego, który nie podlega kontroli ani zatwierdzeniu w sprawie pozwolenia na budowę. Organ zauważył również, że kwestia hałasu była już podnoszona przez stronę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Inwestor odpowiedział, że budynku zostały zaprojektowane tak, że ich północne ściany nie posiadają okien z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a wyłącznie z klatek schodowych. Przyjęte rozwiązania pozwalają na współistnienie obu funkcji i dążą do eliminacji hałasu z zewnątrz. Wyjaśniono, że projektowany budynek winien spełniać wymagania dotyczące ochrony przed hałasem, nie ma natomiast podstaw do uwzględnienia potencjalnej rozbudowy zajezdni, która nie może blokować bieżącej inwestycji. Propozycje zapisów przyszłego planu miejscowego nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy, podobnie jak negatywne stanowisko rady dzielnicy. W odpowiedzi na wniosek dotyczący przeprowadzenia szczegółowej analizy geologiczno-hydrologicznej wskazano, że dokumentacja taka stanowi część projektu technicznego i nie musi być załączana do projektu budowlanego. Wskazano też, że "Dokumentacja geologiczno-inżynierska określająca warunku geologiczno-inżynierskie" została zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 sierpnia 2024 r. , a za jej treść odpowiedzialność ponosi uprawniony geolog. W projekcie brak rozwiązań, które mogłyby świadczyć o możliwym negatywnym wpływie wód opadowych i gruntowych na nieruchomości odwołującej się spółki. M. S.A. w K. złożyło skargę na powyższą decyzję, zarzucając: 1. przyjęcie błędnej wykładni art. 35 ust. 1 i ust. 4 P.b. poprzez uznanie, że wymieniony przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości po stronie organu w sprawie wydania pozwolenia na budowę, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, a to wobec braku wnikliwej analizy i braku w konsekwencji uwzględnienia przez organ interesu społecznego ogółu mieszkańców miasta K. i okolic (rozwój komunikacji miejskiej), interesu lokalnej społeczności (wyrażonego w uchwale nr XLIV/392/2022 Rady Dzielnicy XI Podgórze Duchackie z dnia 20.06.2022 r.), interesu przyszłych mieszkańców inwestycji (zakłócenie prawa do wypoczynku) i interesu M. S.A. w K. (potencjalne zwiększenie terenu pod zajezdnię, powstanie sytuacji konfliktowych z przyszłymi mieszkańcami), 2. naruszenie art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji na każdym etapie postępowania winien uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli, który w ocenie skarżącej spółki sprowadza się do stwierdzenia, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z zarówno z interesem społecznym, jak i z interesem skarżącej albowiem może spowolnić rozwój transportu tramwajowego na terenie dzielnicy Podgórze w Krakowie oraz doprowadzić do konfliktów społecznych z mieszkańcami inwestycji, 3. naruszenie art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c P.b. poprzez nieprzeprowadzenie nadzoru i kontroli w zakresie zgodności przyjętych przez Inwestora rozwiązań architektoniczno - budowlanych z normami techniczno - budowlanymi, tj. rozwiązań dotyczących zabezpieczenia mieszkańców przyszłej inwestycji przed wpływem (w porze nocnej) na ich warunki wypoczynku, zewnętrznego hałasu oraz sztucznego światła, emitowanych w związku z działalnością stacji obsługi autobusów, 4. naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie, wnioskowanego przez skarżącą, uzupełniającego postępowania dowodowego w postaci badania dotyczącego określenia aktualnego poziomu emisji hałasu związanego z działalnością stacji obsługi autobusów i jego wpływu na warunki życia przyszłych mieszkańców budynku, co umożliwiłoby przeprowadzenie kontroli oraz nadzoru opisanego w punkcie 3 powyżej. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Art. 35 ust. 4 cyt. ustawy stanowi z kolei, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe przepisy wskazują zatem po pierwsze na przesłanki, od których uzależnione jest wydanie pozwolenia na budowę, wśród których należy wymienić przede wszystkim zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami odrębnymi, zaś po drugie, na charakter prawny decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak spełnienia choćby jednej z tych przesłanek wyklucza możliwość wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestycyjnym, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. Natomiast w razie spełnienia ww. wymagań oraz warunków wynikających z art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że organy zasadnie uznały, iż przedłożony projekt spełnia powyższe wymagania, przez co nie było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd podzielił stanowisko organów, że inwestycja jest zgodna z postanowieniami wydanej wcześniej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także z przepisami techniczno-budowlanymi, o czym szczegółowo była mowa powyżej. Projekt jest kompletny oraz poprawny pod względem formalnym i został sporządzony przez uprawnioną osobę. Strona skarżąca powyższych szczegółowych aspektów z resztą nie neguje, lecz domaga się odmowy zatwierdzenia projektu, gdyż jego realizacja może uniemożliwić realizację zaplanowanego przez spółkę projektu związanego z rozbudową sąsiadującej z działką inwestycyjną zajezdni lub doprowadzić do ograniczenia tej inwestycji. W odpowiedzi należy wskazać na treść art. 4 P.b., wyrażającego zasadę wolności budowlanej, który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Warunkiem skorzystania z prawa zabudowy jest zatem zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami. Oznacza to, że podmiot planujący inwestycję musi uwzględnić inne prawa i dobra chronione, w tym uzasadniony interes osób trzecich, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1847/21). Powyższa ogólna zasada, jak i treść przytoczonego powyżej art. 35 P.b. przeczy oczekiwaniom skarżącej spółki, aby organy zablokowały bieżącą inwestycję z uwagi na bliżej nie sprecyzowane plany rozbudowy zajezdni. Z przepisów tych wyraźnie bowiem wynika, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany podlega kontroli wyłącznie przez pryzmat obowiązujących przepisów i prawnie chronionych interesów osób trzecich. Nie ma żadnych norm prawnych, które w zakres ochrony włączałyby enigmatyczne plany inwestycyjne sąsiadów. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być bowiem rozumiana w sposób absolutny. Jak słusznie zauważył Wojewoda, strona skarżąca, która zabudowała należącą do siebie nieruchomość nie może oczekiwać zablokowania inwestycji na sąsiedniej działce tylko z tego powodu, że w przyszłości zrealizowana budowa będzie rzutować na warunki zabudowy na terenie nieruchomości spółki. Wzajemne oddziaływanie na siebie sąsiadujących inwestycji nie jest niczym nadzwyczajnym, a właściciele takich działek muszą się z tym faktem liczyć. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05, że ochrona interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. NSA we wspomnianym wyroku, wskazał również, że nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego. Wbrew zarzutom skargi organy słusznie argumentowały, że art. 35 ust. 1 i 4 P.b. nie dopuszczają uznaniowości. Przeczy temu wyraźne brzmienie ust. 4, z którego wynika, że w razie spełnienia w tym przepisie wymagań, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie, jak wskazano powyżej, wszelkie wymagania, o których mowa w przepisach zostały spełnione, w związku z czym organy nie mogły odmówić wydania pozwolenia na budowę z uwagi na enigmatyczne pojęcia, na które powołuje się strona, t.j. interes społeczny ogółu mieszkańców, czy rozwój komunikacji miejskiej. Prawdą jest, że zrealizowany budynek będzie potencjalnie rzutował na warunki rozbudowy sąsiedniej zajezdni. Możliwość ta nie jest jednak argumentem za odmową zatwierdzenia zgodnego z przepisami projektu. Za oczekiwaniem skarżącej spółki nie przemawia również sprzeciw Rady Dzielnicy XI Podgórze Duchackie, która nie jest organem uzgadniającym w tej sprawie. Jeżeli natomiast chodzi o zagrożenie hałasem emitowanym przez zajezdnię, to należy w tym zakresie przytoczyć brzmienie § 23 pkt 4a) rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym analizę w zakresie rozwiązań technicznych i materiałowych, mających na celu spełnienie wymagań akustycznych wynikających z przepisów wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, zawierającą w szczególności informację o: a) zakładanym poziomie hałasu zewnętrznego oddziałującego na budynek, b) poziomie wymaganej izolacyjności akustycznej przegród w budynku, w tym dla przegród pomiędzy lokalami, okien, drzwi wejściowych do lokali, c) wyrobach budowlanych zapewniających wymaganą izolacyjność akustyczną przegród, o których mowa w lit. b, d) dopuszczalnym poziomie hałasu oraz dźwięku przenikających do pomieszczeń budynku oraz o sposobie spełnienia tych wymagań. Kwestie akustyki i zabezpieczeń materiałowych przed hałasem zostaną zatem zapewnione zgodnie z projektem technicznym. Sam projekt techniczny nie stanowi jednak załącznika do projektu budowlanego i nie podlega kontroli, ani zatwierdzeniu na obecnym etapie w postępowaniu budowlanym. W związku z powyższym chybione były zarzuty naruszenia art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c P.b. oraz art. 136 k.p.a., organy nie miały bowiem obowiązku badania elementów, które wykraczają poza zakres projektu budowlanego oraz zagospodarowania terenu. Nie mniej jednak nie można zarzucić inwestorowi, że zignorował on uwarunkowania wynikające z sąsiadowania inwestycji z terenem zajezdni. Z projektu budowlanego bowiem jasno wynika, że północna ściana budynku, granicząca z działką skarżącej spółki pozbawiona została okien wychodzących z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wpływ hałasu, czy światła został zatem maksymalnie ograniczony, a warunki życia przyszłych mieszkańców – w miarę możliwości ochronione przez pochodzącymi z zewnątrz uciążliwościami. Podsumowując, przedłożony projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany, wobec spełnienia przesłanek zawartych w art. 35 ust. 1 P.b., zasadnie został zaakceptowany przez organy budowlane, czego wyrazem była decyzja o pozwoleniu na budowę. Odmowy pozwolenia na budowę nie można uzasadniać tym, że właściciel sąsiedniej nieruchomości deklaruje chęć jej zabudowy. Tym bardziej, że ani z akt sprawy, ani też z twierdzeń samej skarżącej nie wynika, iż na skutek wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę - zostaje ona pozbawiona możliwości zabudowy swojej nieruchomości lub , że wydane pozwolenie na budowę narusza konkretny przepis Prawa Budowlanego. Odmowa wydania pozwolenia na budowę w badanej sprawie stanowiłaby wyraz faworyzowania bliżej nie sprecyzowanych planów inwestycyjnych osób trzecich, które nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 P.p.s.a.