II SA/Kr 1379/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "H" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia 21 sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania obowiązków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji "H" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z 21 sierpnia 2015 r., znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Miejskiego PSP w K. z 8 czerwca 2015 r. w której nakazał stronie skarżącej wykonanie obowiązków w postaci: wyposażenia wskazanych budynków w system sygnalizacji pożaru, połączenie urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych systemu sygnalizacji pożarowej z obiektem Komendy Miejskiej, wyposażenia każdej kondygnacji wskazanych budynków w hydranty wewnętrzne – w terminie do 31 sierpnia 2016 r.; usunięcia materiałów palnych składowanych na drodze komunikacji ogólnej służącej ewakuacji - w terminie do 31 lipca 2015 r. oraz opracowania i wdrożenia instrukcji bezpieczeństwa pożarowego – w terminie do 30 listopada 2015 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie podano, że wobec upływu terminów wykonania nakazów częściowo nawet przed uzyskaniem przez decyzję waloru ostateczności – decyzja może być egzekwowana względem skarżącej w trybie administracyjnym. Wobec tego sąd winien zawiesić jej wykonanie na czas postępowania administracyjno-sadowego, bowiem strona bez swojej winy może ponieść niesłuszne konsekwencje egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 24 czerwca 2008 r., l FSK 983/08, postanowienie NSA z 2 kwietnia 2008 r., l OZ 210/08). Strona skarżąca uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczyła się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie decyzji może spowodować nieodwracalne skutki prawne. Nie można więc uznać, by skarżąca – reprezentowana zresztą przez profesjonalnego pełnomocnika – wykazała spełnienie przesłanek ustawowych wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Analiza charakteru nałożonych obowiązków prowadzi do wniosku, że ich wykonanie ma na celu wyeliminowanie zagrożenia jakie powoduje korzystanie z nieruchomości z naruszeniem przepisów przeciwpożarowych i trudno określić z jakim niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków mogłyby się to wiązać. Co więcej w zakresie trzech obowiązków nie minął jeszcze termin wykonalności. Na marginesie warto zaznaczyć, że zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi, zaskarżona decyzja nie będzie wywoływała skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Termin rozprawy wyznaczono na dzień 16 grudnia 2015 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.